...Ümidini yitirme...

Nakkaş

2012-02-10T19:30:00.001+02:00

Mâdem şu kâinat ve mevcudât var, içinde ef'âl ve icad var.

Hem mâdem muntazam bir fiil fâilsiz olmaz, mânidar bir kitap kâtipsiz olmaz,

san'atlı bir nakış nakkaşsız olmaz.

Elbette, şu kâinatı dolduran ef'âl-i hakîmânenin bir fâili

ve yeryüzünün mevsim bemevsim tazelenen hayretfezâ nukuşlarının, mânidar

mektubâtının bir Kâtibi, bir Nakkaşı vardır.

Risale-i Nur

İlim

2012-02-10T19:26:00.002+02:00

Hem herbiri birer mizan içindeki bütün intizamlı mevcudat

ve herbiri birer intizam içindeki bütün mizanlı ve ölçülü hey'ât, yine o ilm-i muhite işaret eder.

Çünkü, hikmetle iş görmek, ilimle olur.

Risale-i Nur

Gençlik

2012-01-19T19:13:00.003+02:00

Gençlik ni'metine bir şükür olarak, o tatlı ni'meti, iffetle, istikamette sarfetmek lâzım ve elzemdir !..

Bediüzzaman Said Nursi

O'nu bulan neyi kaybeder?

2012-01-19T19:09:00.002+02:00

"Cenab-ı Hakk'ı bulan, neyi kaybeder? Ve Onu kaybeden, neyi kazanır?"

Yani: "Onu bulan herşey'i bulur; Onu bulmayan hiçbir şey bulmaz, bulsa da başına

bela bulur.

Mektubat

Tefekkürlük

2012-01-19T19:01:00.002+02:00

İşte ey gâfil! Şu kâinatın yüzüne bak ki;

birbiri içinde hadsiz mektubât-ı Samedâniye hükmünde olan sahaif-i mevcudât

ve her bir mektub üstünde hadsiz sikke-i tevhid mühürleriyle temhîr edilmiş bütün bu mühürlerin

şehâdetlerini kim tekzib edebilir?

Hangi kuvvet onları susturabilir?

Kalb kulağı ile hangisini dinlesen,

“Eşhedüen la ilahe illallah” dediğini işitirsin.

Bediüzzaman said nursi / Risalei nur külliyatı

Tefekkürlük

2012-01-19T18:47:00.001+02:00

Biliyormuydunuz?

2011-12-30T18:44:00.003+02:00

Aslında bir hıristiyan azizi olan

adına dünyanın dört bir yanında yüzlerce kliseler yapılan

Saint Nicola veya Santa Clous'un

Noel baba tiplemesiyle ilk defa 1950lerde coca cola tarafından ticari amaçlarla

karikatürize edildiğini biliyormuydunuz..?

Noel baba ve Yılbaşı neyimiz olur?

2011-12-30T18:32:00.001+02:00

Noel baba ve Yılbaşı neyimiz olur?

Biz (Hicri) muharremlerle (Rumî) martlarla başlayan yıllar da biliriz ki hiçbiri böyle şımarıklıkla böyle ayyaşlıkla böyle kumarbazlıkla açılmazdı. Hepsi efendi yıllardı.

Memleketimize herhalde Beyoğlu’ndan giren Haliç’i atlayarak Fatih’lere Aksaray’lara sonra Rumeli’ye ve Boğaz’ı aşarak önce Kadıköy’lere Moda’lara ve sonra Üsküdar’lara ve oradan Anadolu’ya geçen bu bunak neyimiz olur: Babamız mı dedemiz mi amcamız mı yoksa Avrupalılıktan pirimiz mi?

İstanbul’un Tepebaşı’ndan Adana’nın Tepebağı’na kadar her yeri bilen her yere uğrayan bu moruk kimdir necidir?

Bir resmine bakarsanız Havarilere öteki resmine bakarsanız Rasputin’e benzeyen bu iskambil papazı aramızda nenin nesidir. Bunu hiç merak ettiniz mi?

Siz bırakın da ben söyleyeyim onun kim olduğunu: O Haçlı Seferlerinden kalma bir kılınç artığıdır. O zaman silahla giremediği yerlere şimdi beyaz sakalıyla saygılar ve sevgiler toplayarak girebiliyor.

O evimize girerken eşeğini kapımızın halkasına bağlayan bir Piyer Lermit’tir . Kardeşlerini Mukaddes savaşa hazırlamaktan geliyor.

O adıyla sanıyla bir misyonerdir ki şu memlekette ocağına incir dikildikten sonra kılığını değiştirmiş ve bizi avlamaya kucağında getirdiği oyuncaklarla en can alıcı noktamızdan; çocuklarımızdan başlamıştır.

Bu cömertliğinin karşılığını istemeyecek mi sanıyorsunuz fedakârlığının sebebini düşünmediniz mi?

Bırakın onun hakkından ben gelirim: İşte sakalını çekince gördünüz. Sakalı elimde kaldı ve altından Lüsifer çıktı.

Bilirsiniz ki casuslar da kıyafetlerini ekseriya böyle değiştirirler.

Bu mezar beğenmeyen hortlağa ya mezarını gösterin yahut bırakın: Haç’ında çarmıha gereyim onu.

Tehlikeyi sezer de kendiliğinden gitmeye kalkarsa çıkarken ceplerini yoklamayı unutmayınız: Muhakkak bir şeyimizi çalmıştır.. Hem de en yük değerimizi; İMANIMIZI!

A. Nihat Asya

ALINTIDIR...

Ey Rabbü'l-Berri ve'l-Bahr!

2011-12-29T23:32:00.003+02:00

Ey Rabbü'l-Berri ve'l-Bahr!

Kur'ân'ın dersiyle ve Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâmın tâlimiyle anladım ki: Nasıl gökler ve fezâ ve zemin Senin birliğine ve varlığına şehâdet ederler; öyle de, bahirler, nehirler ve çeşmeler ve ırmaklar, Senin vücûb-u vücuduna ve vahdetine bedâhet derecesinde şehâdet ederler.

Evet, bu dünyamızın memba-ı acâip buhar kazanları hükmünde olan denizlerde hiçbir mevcut, hattâ hiçbir katre su yoktur ki, vücuduyla, intizâmıyla, menfaatiyle ve vaziyetiyle Hâlıkını bildirmesin.

Ve basit bir kumda ve basit bir suda rızıkları mükemmel bir sûrette verilen garip mahlûklardan ve hilkatleri gâyet muntazam hayvanât-ı bahriyeden, husûsan bir tanesi bir milyon yumurtacıkları ile denizleri şenlendiren balıklardan hiçbirisi yoktur ki, hilkatiyle ve vazifesiyle ve idâre ve iâşesiyle ve tedbîr ve terbiyesiyle Yaratanına işaret ve Rezzâkına şehâdet etmesin.

Bediüzzaman Said Nursi / Lemalar

Manevi Şükür !

2011-12-26T18:11:00.000+02:00

Leziz taamları, güzel meyveleri,

Cenâb-ı Hakkın ihsanı ve o Rahmân-ı Rahîmin in'âmı cihetinde sevmek,

Rahmân ve Mün'im isimlerini sevmektir.

Hem mânevî bir şükürdür

Risalei nur

Ya Musavvir

2011-12-26T18:06:00.002+02:00

O, Allah ki, yaratan, yoktan var eden, suretlere şekil verendir.

Hâlık’tır, Bâri’dir, Musavvir’dir. En güzel isimler O’nundur.”

(Haşr Suresi 24. Ayet-i Meali)

Hayırlı Cumalar...

2011-12-09T15:25:00.000+02:00

Aşûre Günü Ne Yapılır ?

2011-12-04T17:28:00.001+02:00

Aşûre Günü Ne Yapılır ?

Böylesine manalı ve kudsı olayların gerçekleştiği bu mübarek gün ve geceda, Asr-ı saadette beri müslümanlar başka günleredaha fazla ibadet etmişler ve daha fazla hayır hasenatta bulunmuşlardır.

1) Aşure günü oruç tutmak sünnettir

Aşure günü oruç tutanın, bir yıllık günahları affolur. (Hadis-i Şerif )

Aşurenin faziletinden faydalanın! Bu mübarek günde oruç tutan, melekler, peygamberler, şehidler ve salihlerin ibâdetleri kadar sevaba kavuşur. (Hadis-i Şerif )

Yalnız Aşure günü oruç tutmak mekruhtur. Bir gün öncesi veya bir gün sonrası ile tutmalıdır!

2- Akrabayı ziyaret edip, hediye ile veya çeşitli yardım ile gönüllerini alınmalıdır

Sıla-i rahmi terk eden, Aşure günü akrabasını ziyaret ederse, Yahya ve İsa'nın sevabı kadar ecre kavuşur. (Hadis-i Şerif )

3- İlim öğrenmeli

Aşure günü, ilim öğrenilen veya Allahı zikredilen bir yerde, biraz oturan, cennete girer. (Hadis-i Şerif )

4- Sadaka vermek sünnettir, ibâdettir.

Aşure günü, zerre kadar sadaka veren kimse, Uhud dağı kadar sevaba kavuşur.(Hadis-i Şerif )

5- Çok selam vermeli

Aşure günü, on Müslümana selam veren, bütün Müslümanlara selam vermiş gibi sevaba kavuşur. (Hadis-i Şerif )

6- Çoluk çocuğunu sevindirmeli

Aşure günü, aile efradının nafakasını geniş tutanın, bütün yıl nafakası geniş olur. (Hadis-i Şerif )

7- Gusletmeli

Aşure günü gusleden mümin, günahlardan temizlenir. (Hadis-i Şerif )

8 - O gün, eve ufak-tefek erzak alınmalı, alınırsa bir sene boyunca evde bereket olur.

9- Dua Okunmalı,

10 defa şu duâ okunur: "Sübhânallâhi mil'el mîzân. Ve müntehel-ılmi ve mebleğar-rızâ ve zinetel-arş'

11- Namaz Kılınmalı

· Aşûre gününe mahsus olmak üzere kuşluk vaktinde 2 rek'at namaz kılınır.

· Her rek'atte 1 Fâtiha-i şerîfe, 50 İhlâs-ı şerîf okunur.

· Namazdan sonra 100 defa: "Allâhümme salli alâ seyyidinâ Muhammedin ve alâ âli seyyidinâ Muhammedin ve Âdeme ve Nûhın ve İbrâhîme ve Mûsâ ve Îsâ ve mâ beynehüm minen-nebiyyîne vel-mürselîn. Salevâtullâhi ve selâmühû aleyhim ecmaîn"

· Öğle ile ikindi arasında 4 rek'at namaz kılınır. Beher rek'atte 1 Fâtiha-i şerîfe, 50 İhlâs-ı şerîf okunur.

· Namazdan sonra: 70 İstiğfâr-ı şerîf, 70 Salevât-ı şerîfe ve 70 defa: "Lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâhil-aliyyil-azıym" okunur.

· Ümmet-i Muhammed (s.a.v.)'in hidâyeti ve kurtuluşu için duâ edilir.

Alıntıdır

05 Aralık 2011 Aşure günü..

2011-12-04T17:24:00.000+02:00

Resulullah (S.A.V.) efendimizin şöyle buyurduğu anlatılmıştır “Bir kimse, muharrem ayında bir gün oruç tutar ise onun için her güne otuz günlük oruç sevabı vardır.”

Bir rivayete göre; İbn-i Abbas (R.A.) Resulullah (S.A.V.) efendimizin şöyle buyurduğunu anlatmıştır: “Bir kimse, muharrem ayında, aşure günü oruç tutar ise onun için on bin melek sevabı verilir. Bir kimse, muharrem ayında aşure günü oruç tutarsa onun için on bin şehit sevabı, on bin hac eden ve umre eden sevabı verilir.

Bir kimse, aşure günü bir kimsenin başını okşar ise o yetimin başındaki tüylerin sayısı kadar o kimsenin cennette derecesini arttırır.

Bir kimse, aşure gecesi, oruçlu bir mümine iftar ziyafeti verir ise Muhammed ümmetinin tümüne iftar ziyafeti vermiş ve hepsinin karnını doyurmuş kadar olur.”

O gün, siz de oruçlu olunuz. O günde, çoluk çocuğunuza bolluk gösteriniz.

Her kim, aşure günü, malından bolca harcar ise Allah-ü Teala, senenin diğer günlerinde ona bolluk ihsan eyler.

Bir kimse, aşure günü oruç tutar ise kırk senelik günahına kefaret olur.

Bir kimse, aşure gecesini ihya eder de; gündüzünü dâhi oruçlu geçirir ise ölüm acısını anlamadan ölür.”

AŞURE GÜNÜNÜN FAZİLETLERİ

Resulullah (S.A.V.) efendimiz şöyle buyurdu:

“Evet, öyledir.

Allah-ü Teala, semaları aşure günü yarattı.

Dağları aşure günü yarattı.

Denizleri aşure günü yarattı.

Kalemi aşure günü yarattı.

Levhü aşure günü yarattı.

Âdem Aleyhisselamı aşure günü yarattı. Âdem Aleyhisselamı aşure günü cennete koydu.

İbrahim Aleyhisselam, aşure günü doğdu. Allah-ü Teala onu aşure günü ateşten kurtardı. Oğluna kurban fedaisini aşure gününü yolladı.

Firavun, aşure günü suda boğuldu.

Allah-ü Teala Eyüp Aleyhisselamı hastalık belasından aşure günü kurtardı.

Allah-ü Teala Âdem Aleyhisselamın tövbesini aşure günü kabul buyurdu.

Allah-ü Teala, Davut Aleyhisselamın günahını aşure günü bağışladı.

İsa Aleyhisselam, aşure günü doğdu.

Kıyamet de aşure günü kopacaktır.”

Bu sırada, Hz. Ömer (R.A.) şöyle dedi:

“Ya Resulullah, Allah-ü Teala aşure gününü vermekle bize üstünlük ihsan eyledi.”

Bundan sonra, Resulullah (S.A.V.) efendimiz şöyle buyurdu:

“Allah-ü Teala, semaları ve yeri öyle bir aşure günü yarattı.

Yıldızları da öyle bir aşure günü yarattı.

Arşı aşure günü yarattı. Kürsiyi dahi onun gibi bir aşure günü yarattı.

Cebrail Aleyhisselamı aşure günü yarattı; melekleri dahi, onun gibi bir aşure günü yarattı.

İdris Aleyhisselam, aşure günü semaya yükseldi.

İsa Aleyhisselam, aşure günü semaya yükseldi. İsa Aleyhisselamın doğumu dahi, aşure günü olmuştu.

Allah-ü Teala, Süleyman Aleyhisselama mülkünü aşure günü verdi.

Yüce Rahman Rabbin arşa istivası, aşure günü olmuştur.

Semadan ilk yağmur, aşure günü yağmıştır.

İlk rahmet, aşure günü nazil olmuştur.

Bir kimse, aşure günü boy abdesti alır ise ölüm hastalığı hariç; hiç hasta olmaz.

Bir kimse, aşure günü gözlerine sürme çeker ise sene boyunca göz ağrısı görmez.

Bir kimse, aşure günü bir hastayı ziyaret eder ise Âdem’in oğlunu ziyaret etmiş gibi sevap alır.

Aşure günü birine bir içimlik su veren kimse göz açıp kapayıncaya kadar zaman dahi, Allah’a asi olmamış gibi olur.

AŞURE GÜNÜ KILINACAK NAMAZIN FAZİLETİ

Bir kimse, aşağıda anlatılacak şekilde dört rekât namaz kılar ise Allah-ü Teala onun elli senelik geçmiş; elli senelik de gelecek günahını bağışlar. Mele-i Alada dahi, onun için nurdan bir köşk yapar:

a.Her rekâtında bir kere Fatiha suresi okunur.

b.Elli bir kere (51) İhlâs suresi okunur.”

Bir başka rivayette ise, bu namaz şöyle anlatılmıştır:

Her rekâtta, bir kere Fatiha suresi okunur.

Her rekâtta, bir zilzal suresi okunur. (90. suredir)

Her rekâtta, bir kere kafirun suresi okunur. (109. suredir)

Her rekâtta, bir kere ihlâs suresi okunur. (112. suredir)

Namaz bittikten sonra da, Resulullah (S.A.V.) efendimize 70 kere salâvat okunur.”

AŞURE GÜNÜ VE BOLLUK

Anlatıldığına göre: İbrahim b. Muhammed b. Münteşir; zamanında Küfe’de görülen en faziletlilerdendi.

O şöyle anlatmıştır:

“Bir kimse, çoluk çocuğa aşure günü bolluk gösterir ise Allah-ü Teala, senenin kalan günlerinde ona bolluk ihsan eyler.”

Süfyan şöyle dedi:

“Anlatılan durumu, elli sene denedik; bolluktan başka bir şey görmedik.”

Anlatıldığına göre: geçmişteki büyük zatlardan biri şöyle demiştir:

“Bir kimse, zinet günü sayılan aşure günü oruç tutar ise senenin içinde kaçırdığı nafile oruçlara yetişmiş olur.

Bir kimse aşure günü sadaka verir ise sene içinde kaçırdığı sadaka verme sevabına yetişmiş olur.”

Kaynak: Abdulkadir Geylani/Gunyet’üt Talibin

Alıntıdır..

Zat-ı zülCelalin ayetleri......

2011-12-03T16:49:00.001+02:00

Hem bütün mahlûkatın yüzüne tebessüm eden bütün zînetli nebâtat ve hayvanattaki tezyînat ve gösterişler, bilbedâhe perde-i gayb arkasında bu süslü ve güzel san’atlar ile kendini tanıttırmak ve sevdirmek ve bildirmek isteyen bir Zât-ı Zülcelâl’in vücûb-u vücûduna ve vahdetine delâlet ederler.

?

2011-12-03T16:38:00.001+02:00

Evet, hayvanâtın zayıflarının ve yavrularının rızık ve terbiyeleri hususunda görünen lütuf ve sühûleti gösteriyor ki, şu kâinatın Mâliki, nihayetsiz bir rahmetle Rubûbiyet eder.

Rubûbiyetinde bu derece rahîmâne bir şefkat, hiç kâbil midir ki, mahlûkatın en efdalinin en güzel duâsını kabul etmesin?

Ya Cemil

2011-11-29T18:00:00.001+02:00

Bu kainatta görünen bütün güzellikler öyle bir güzelden geliyorki,bu mütemadiyen değişen ve tazelenen kainat,bütün mevcudatiyle ayinedarlık dilleriyle ,o güzelin cemalini tavsif ve tarif eder

BEDİÜZZAMAN SAİD NURSİ

EŞCİNSELLİK VE MICKEY MOUSE'UN GİZLİ ANLAMLARI

2011-09-19T01:00:00.003+03:00

Yazar Sean Griffin, yeni kitabı "Tinker Belles and Evil Queens: The Walt Disney Company from the Inside Out" adlı kitabında* "Ellen'e, Disney'in gay ve lezbiyenlere özel bir ilgi duyduğunu" söyletmesinden çok önce de, Disney'in bu özel ilgisi biliniyordu. Yazar, bu araştırmasında Amerika'nın aile değerlerini ince bir titizlikle sunan eğlence şirketinin, bazen bilerek bazen de tamamen rastlantısal bir şekilde eşcinsel tüketicileri nasıl kucakladığını gözler önüne seriyor ve "Uyuyan Güzel"deki kötü karakter için pembe bir pelerin dokuyor.

Politik ve dini sağın bu alâkaya tepkisi 1990'ların ortalarında doruk noktasına vardı. Bu tarihte Disney, eşcinsel elemanlarının partnerlerine sağlık yardımı verme kararı aldı. Griffin, kitabında Disney'i eşcinsellerin kararsız bir müttefiki şeklinde tasvir etmiyor. Aslına bakılırsa, Walt Disney'in kendisi bir keresinde çocukları eşcinsel çocuk tacizcilerine karşı korumak için bir film çekmeyi teklif etmişti. Kendisi de eşcinsel olan yazar, böyle yapmak yerine şirketin çizgisini açık seçik bir ifade ile anlatan bir tarz benimsiyor. Yazar, Florida Atlantic Üniversitesi'nde dersler veriyor.

Kitabınız, 1995'te Floridalı 15 parlamenterden gelen bir mektupla başlıyor. Mektupta, Disney'in eşcinsel çalışanların partnerlerine "eş yardımı" başlatmasının, şirketin "ABD halkındaki tüm iyi, saf ve sağlıklı değerleri temsil ettiği"ne dair imajı zedelediği iddia ediliyordu. Bu mektup aslında Disney'in 'ahlaki bir vicdan çizgisinden hiç ayrılmaması' gerektiğini düşünenlerin mevcudiyetini ispatlıyor. Disney sizce ahlaki değerlerin adamı mıydı?

S.G. Disney 30'lu yıllarda, özellikle aile dostu, çocuk merkezli bir şirket olmayı hedef seçmişti. Bu nedenle, ta o zamanlarda bile kolay bir hedef konumundaydı. "Pamuk Prenses" 1937'de ilk kez gösterildiğinde, çeşitli ebeveyn gruplarından tepkiler geldi. Oradaki cadıyı çok ürkütücü bulmuşlardı çünkü. Bu tarihten sonra bir çok kişi ve gruptan bir çok şikayet geldi. Bu şikayetler her zaman yersiz değildi. Bu tarz bir imajla yola çıktığınızda başınıza gelmesi olağan birşeydi aslında.

30'larda bu, iyi bir pazarlama hedefiydi. Filmlerin federal yasalarla sansürlenmesi gündemdeydi. İlk Miki Fare filmlerinde Miki, 'sıradan biri' şeklinde karakterize ediliyordu. Şiddet kullanmaktan çekinmiyor, Minnie'yi kanapenin etrafında kovalayıp duruyordu. Ünlenip herkesçe tanındığında ise tepki çekmeye başladı. Ebeveyn grupları Miki'nin peşine düştüler. Miki'nin daha ailevi bir kimliğe büründürülmesi bundan sonradır. Popülerliğini bu şekilde sürdürebileceği öngörülmüştü. Disney çok küçük bir şirketti. Çizgi filmler üreten küçük bir atölyeydi sadece. Aldıkları bu karar, şirketin büyük rakipleri ile aynı çizgiye gelmesini sağladı. Aile imajı Disney için çok yararlı bir adım oldu. Ekonomi her şeyden önce geliyordu.

Eşcinsellik tarihçisi Allan Berube 1930'larda Berlin'de çekilmiş bir fotoğraf buldu. Fotoğrafta Mickey Mouse adını taşıyan bir gay bar görülüyordu. Bu ikisi arasında bir bağ var mı?

S.G. Bu ilk zamanlarda, gay cemiyetleri, (bugünkü anlamda, kendine ait medyası, gazeteleri olan birer organizasyon durumunda değildiler) içine kapanık bir görünümdeydi. Açıkça gay olduklarını duyurmaları o günlerde sözkonusu değildi. "Mickey Mouse" onlar için gay veya lezbiyen sözcüklerinin yerine geçen bir şifreydi. "Mickey Mouse", "alışılmışın dışında, tuhaf" anlamında kullanıldığında biraz kılıksız bir söz olsa da normal olmayan cinsel eğilimler için gayet uygun bir ifadeydi onlar açısından. Ama bu ifade bir yandan eşcinselliği yüceltiyordu da; çünkü Miki Fare son derece popüler, ünlü bir karakter haline gelmişti. Biraz tuhaf, sıradışı ama bir o kadar da meşhur bir stardı.

Disney'in ilk filmlerinin eşcinsellerce çok tutulmasının arkasında karakterleri kesin çizgilerle çizilmemiş, istediğiniz cinsel kimliği verebileceğiniz figürlerce canlandırılmış senaryolar olabilir mi?

S.G. İhtiyacınız olan bütün bir karakterler demetini ve senaryoları durup dururken yaratamazsınız. Disney'in çizgi filmlerinde kurabiyeler, çörekler ya da böcekler öyle insani renklerle boyanmışlardır ki, o filmlerde fanteziler, düşler o derece önemlidir ki, filmlerde gördüğünüz her şeyi çok daha dikkatli gözlerle incelemeye mecbur kalırsınız. Disney'in çizgi filmleri sizden bunu istiyordu. Heteroseksüeller için bu kolay bir şey olmayabilirdi. Ama eşcinseller için daha farklıydı durum. Bir karakteri eşcinsel olarak görebilmek gayet kolaydı.

İşin eğlencesinin büyük kısmı, yapımcıların o tarz niyetlerle yola çıkmamış olmalarıydı. Eşcinsel kesimler, yapımcıların yapmaya niyetli olmadıkları bir şeyi algılıyorlardı. Bu da eşcinsellerin kendilerini biraz güçlü hissetmelerini sağlayan bir unsurdu. Bugünlerde durum biraz daha farklı. Artık eşcinsel yapımcılar, olasılıkların, karşılarına nelerin çıkabileceğinin farkındalar.

1937 tarihli, Oscar ödüllü "Ferdinand the Bull" adlı kısa film, erkekçe işler peşinde koşmak yerine çiçek koklayan bir boğayı tasvir eder. Siz, bu senaryoyu "farklı" senaryoların şampiyon, eşcinsel ruha hitap eden başlıca temalardan biri ilan ettiniz. Oysa ben bu tarz bir karakter betimlemesinin insanlarda öfke uyandıracağını düşünüyorum.

S.G. Orada söz konusu olan insanlar değil de hayvanlar olduğu için çok fazla bir öfke yaratmadı. Bir tür kibar komedi gibiydi. Umulmadık şeyleri yapan, yoldan çıkmış bir kahraman değildi o. Liseyi bitirmeye çalışan eşcinsel bir oğlan da değildi. Tembellikle yetiniyor, oturup çiçekleri kokluyor, eğlenmiyor, spor yapmıyordu. Başka boğalarla da yakın temas halinde değildi. Bunlar, fazla tepki çekmemesinin sebepleri olarak gösterilebilir.

Söylediklerinizden -putları- yıkmaya çalışanların izleyiciler değil yapımcılar olduğu sonucu çıkıyor sanki… Walt nasıl anlamamış olabilir bu durumu?

S.G. Bugün bunu anlamamamız oldukça zor bir iş. O zamanlar insanlar, eşcinsellik diye bir şeyin süregittiğinin farkında değildiler. Walt'ın ise bu konumda olduğunu düşünmüyorum. Özellikle Güney California'da yaşayıp film sanayiinde çalışıyor olması nedeniyle daha iyi anlayabiliyor olması gerektiğini sanıyorum. Ama o dönem, heteroseksüelliğin egemen olduğu bir dönemdi. Biri çıkıp da biri hakkında bir takım şeyler söylemeye başlayıncaya kadar o kişi normal cinsel eğilimleri olan biri kabul edilirdi. Böyle bir ortamda üretilen filmlerde de, biri çıkıp "Hey, Ferdinand'a dikkat ettin mi? Sanki biraz nonoş gibiydi, değil mi" gibisinden birşey söyleyinceye kadar normal addedilirdi. Dün derste "Lion King"i izlettirdim öğrencilere ve dedim ki Skar bir gay karakterdir. Bütün sınıf "Bu adam neden bahsediyor" dedi.

Gay izleyicilerin tarafında olanlarla onlarla alay eden kesim arasında bir çizgi çizmeniz mümkün mü?

S.G. İşiniz animasyon ise, bir bakıma karikatürle de uğraşıyorsunuz demektir. Kadın, erkek ya da çeşitli etnik gruplardan, ırklardan kişileri çizmeye çalışırken başınıza belâ alabilirsiniz bu durumda. Aynı şey cinselliğin klişelerini çizerken de söz konusudur. Aladdin'in cinini şıkşıkırdım giyinen bir terzi şeklinde betimlerken olduğu gibi. Bu sorun nasıl çözülür, bilemiyorum. Çizgi film işiyle uğraşırken, şablon karakterlere bulaşmamak mümkün müdür? Bu sadece Disney ile değil genel anlamda geçerli bir mesele. Eşcinsel erkeklerin dünyası "drag" (kadın gibi giyinen eşcinsel) kültürü ile paralel gider çok zaman. Bunun, taklit ettikleri kadın starları yüceltici bir yan olduğunu söylemek yanlış olmayacaktır. Ancak feminist eleştirmenlere göre bu drag kültürü, kadınlar için nefret uyandıran bir tarz olarak algılanagelmiştir. Bu "olumlu" ya da "olumsuz" mu birşeydir?.. Bu tür şeyler kanımca biraz basitliğe kaçmaktır. Evet ya da hayır cevabı yerine geçen, başparmak aşağı ya da yukarı dengi bir şey olup karşı karşıya bulunduklarımızın karmaşıklığına yanıt teşkil edebilecek niteliklere sahip değildir. Onlar klişeleşmiş karakterler midir? Evet, muhtemelen. Peki nasıl kullanılmışlardır? Ne için kullanılmışlardır? Kendilerine ne gözle bakılmışlardır?

Ve?

S.G. "Alaaddin"deki cin insanlarca kabul gördü. Ama "Lion King"deki eşcinseller, erkekler arasında farklı görüşler doğmasına neden oldu. Birçok insan, bir dereceye kadar bu gruba ben de giriyorum, eşcinsel karakter Skar ile birtakım problemler yaşadı. Aynı problemler, heteroseksüel aslanın, ormanı yönetecek tek kişi olması hususunda da yaşandı. Skar yönetimi alır almaz, ekosistem çöktü ve buradan çıkarılacak sonuç: "Bu insanlar ülkeyi yönetemezler"den başka bir şey olabilir miydi? Ama ben bir çok insan tanıyorum ki "Aslan Kral"ı, oradaki erkek evladın öyküsünü babaları ile olan anılarıyla, dışlanmalarıyla ve de babalarının kendilerinden bekledikleri şekilde yaşama çabalarıyla özdeşleştirdiklerinden ötürü pek sevmişlerdir. Bu konular, gay erkeklerin bir çoğunun uğraşmaları gereken sorunlar olagelmiştir eskiden beri.

Walt Disney, aktör Tommy Kirk'ü 1961 yılında, eşcinselliğini fazla ön plana çıkardığı için kovmuştu. Ama 1970'te şirket külotlu (loinclothed) bir Jan-Michael Vincent'i filmlerinde oynatır olmuştu. Oysa bu aktör, sizin de belirttiğiniz gibi o zamanlarda gay erkeklerin gözde poster yıldızlarından biriydi.

S.G. Ama o filmlerde Vincent bir yirmi yaşın altındaki bir Tarzan'ı canlandırıyordu. Michael Eisner, Frank Wells ve Jeffrey Katzenberg şirket için çalışmaya başlayıncaya kadar gerçek anlamda bir tarz değişikliğinden söz edilemez. "Down and Out in Beverly Hills" bu değişim sonrasında çekilmiş ilk filmdir. Touchstone Pictures için çekilen bu filmde eşcinselliğin daha bir ön planda sunulduğu görülür. Filmde "eşcinsel" kelimesi hiç duyulmaz. Ama Beverly Hills'de yaşayan ailenin genç oğlu, fiziksel cinsiyetinin normlarına uyum göstermekte güçlük çekmektedir. Makyaj yapar; 80'lerin Boy George/Erasure tarzında giyinir kuşanır. Ailesine hep birşeyleri açıklamaya çalışan bir hali vardır ama asla o şeyi açıklamayamaz. Sonunda, ailenin evlat edindiği çocukla karşılıklı etkileşimi neticesinde bir dönüşüm geçirir ve cinsiyet problemli tüm arkadaşlarını, Alexis Arquette de dahil olmak üzere (bu kızın/erkeğin kim olduğunu o anda hiç kimse bilmemektedir) ailesiyle tanıştırır. Alexis bugün gay kültürü içinde, kadınsı tarzıyla oldukça iyi bilinen bir figürdür. İzleyiciler için, gay olsun olmasın, filmi izleyip erkek çocuğun cinsel kimlik konusunda bir iç çelişki yaşamadığını düşünmek olanaksız bir şeydir.

(*)Tinker Belles and Evil Queens: The Walt Disney Company from the Inside Out; Sean Griffin; NYU Press, 1999

Ulaşılabilinir net ortamından alıntıdır..

Üç aylar...

2011-06-01T13:18:00.001+03:00

Recep ayı..(tık)

Receb Ayı ve Regaib Gecesi ile İlgili Hadis-i Şerifler

2011-06-01T13:16:00.000+03:00

Receb Ayı ve Regaib Gecesi ile İlgili Hadis-i Şerifler

Receb Ayı ve Regaib Gecesi ile İlgili Hadis-i Şerifler:

• Allahü teâlâ, Receb ayında oruç tutanları mağfiret eder. [Gunye]

• Receb-i şerifin bir gün başında, bir gün ortasında ve bir gün de sonunda oruç tutana, Receb’in hepsini tutmuş gibi sevap verilir. [Miftah-ül-cenne]

• Ramazan ayı dışında Allah rızası için bir gün oruç tutan, iyi bir yarış atının bir asırda alacağı mesafe kadar Cehennemden uzaklaşır.) [Ebu Yala]

• Şu beş gecede yapılan duâ geri çevrilmez. Regaib gecesi, Şabanın 15. gecesi, Cuma, Ramazan bayramı ve Kurban bayramı gecesi.) [İbn-i Asâkir]

• “Receb-i Şerîf’in birinci gününde oruç tutmak üç senelik, ikinci günü oruçlu olmak iki senelik ve yine üçüncü günü oruçlu bulunmak bir senelik küçük günahlara kefaret olur. Bunlardan sonra her günü bir aylık küçük günahların af ve mağfiretine vesile olur.” buyuruyorlar. (Camiu-s sağir)

• İbn-i Abbas -radiyallahu anh- Hazretleri: “Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Recep ayında bazen o kadar çok oruç tutardı ki, biz O’nu hiç iftar etmeyecek zannederdik. Bazen de o kadar çok iftar ederdi ki, biz O’nu hiç oruç tutmayacak zannederdik.” buyurmuştur. (Müslim)

• Muhakkak zaman, Allah’ın yarattığı günkü şekliyle akıp gitmektedir. Yıl on iki aydır. Bunlardan dördü haram aylardır. Ve üçü ard arda gelmektedir. Zilkade, Zilhicce, Muharrem bir de Cemaziye’l-âhirle Şaban ayları arasında gelen Mudar kabilesinin ayı Recep ayıdır." (Buhârî, Tefsir, Sure, 8,9)

• "Recep ayı Allah’ın ayı, Şaban benim ayım, Ramazan da ümmetimin ayıdır." (Aclûnî, Keşfu’l-Hafâ, 1/423)

• Yine mübarek üç aylardan ilki olan Receb ayının önemi ve değeri hakkında Enes b. Malik ( r.a. )'dan şöyle rivayet edilir: Receb ayı girdiğinde Hz. Peygamber şöyle derdi: "Allahım! Recep ve Şaban'ı bize mübarek kıl ve bizi Ramazan'a ulaştır." (Ahmed b. Hanbel, Müsned, 1/259)

• Receb’in ilk cuma gecesini ihya edene, Allahü teâlâ, kabir azabı yapmaz. Duâlarını kabul eder. Yalnız, 7 kimsenin duasını kabul etmez: Faizci, Müslümanları aşağı gören, ana babasına eziyet eden, Müslüman olan ve dinin emirlerine uyan kocasını dinlemeyen kadın, çalgıcı, livata ve zina eden, beş vakit namazı kılmayan. [Bu günahlardan vazgeçmedikçe, duaları kabul olmaz.] [Saadet-i Ebediyye]

• Receb büyük bir aydır. Allah bu ayda hasenatı kat kat eder. Receb ayında bir gün oruç tutana, bir yıl oruç tutmuş gibi sevaba kavuşur. 7 gün oruç tutana, Cehennem kapıları kapanır. 8 gün oruç tutana Cennetin 8 kapısı açılır. On gün oruç tutana, Allah istediğini verir. 15 gün oruç tutana, bir münadi, “Geçmiş günahların affoldu” der. Receb ayında Allahü teâlâ Nuh aleyhisselamı gemiye bindirdi ve o da, Receb ayını oruçlu geçirdi. Yanındakilere de oruç tutmalarını emretti. [Taberânî]

• Kim Receb ayında, takva üzere bir gün oruç tutarsa, oruç tutulan günler dile gelip “Ya Rabbi onu mağfiret et” derler. [Ebû Muhammed]

• Hz. Aişe ( r.a ) validemiz, “Resûlullah, pazartesi ve perşembe günleri oruç tutmaya çok önem verirdi.” buyuruyor. Çünkü Hadis-i Şerifte, “Ameller Allahü teâlâya pazartesi ve perşembe günleri arz edilir. Ben de amelimin oruçlu iken arz edilmesini istiyorum.” buyururdu. (Tirmizî)

• Receb ayında yapılan dua kabul edilir, günahlar affedilir. Bu ayda günah işleyenin cezası da kat kat olur.

Cumamız hayr olsun

2011-05-06T11:50:00.001+03:00

“Kim her sabah ve her akşam üç defa bismillâhillezî lâ yedurru mea’smihî şey’ün fi’l-ardı

velâ fi’s-semâ’ ve hüve’s-semîu’l-alîm: İsmi sayesinde yerde ve gökte hiçbir şeyin zarar

veremeyeceği Allah’ın adıyla. O herşeyi duyar ve bilir” derse, ona hiçbir şey zarar vermez.”

(Ebû Dâvûd Edeb 101; Tirmizî, Daavât 13)

25. KARE ?

2011-05-05T21:24:00.001+03:00

BİLİNÇALTINA YÖNELİK MESAJLAR

Bilinçaltını etkilemeyi hedefleyen mesajlara “subliminal” adı verilir. Genel olarak “bilinçaltına yönelik gizli mesajlar olarak ifade edebiliriz. Kişinin bilinçaltına ‘’subliminal’’ mesaj göndermenin birçok yolu bulunuyor.

Bunlardan en çok kullanılanları :

1. Dijital ses dosyalarına gizlenen işitsel yolları.

2. Gözle algılanamayacak kadar kısa süreyle ve sık patlayan flaşlar şeklinde sinema ya da televizyon görüntüsü yoluyla bilinçaltına itilen 25. kareler.

3. Reklam afişleri, logoları ve benzeri nitelikteki görsel malzemenin içine saklanmış şekil, kelime ve rakamlar.

Bu yöntem, bir ürünün reklâmını yapmaktan, bir inancın ya da görüşün propagandasını yapmaya kadar varan geniş bir yelpazede kullanılmaktadır. Görsel ve işitsel olarak (bilinçli) algılananlar değil; bilinçaltı seviyesinde algılanan söz, resim, görüntü ve şekillerden oluşur.

Bunlardan en çok kullanılan Dijital ses dosyalarına gizlenen ses mesajlardır. Üzerinde oynanabilirliği ve işlenilmesi ve yayılması daha kolay olduğundan MP3 dosyaları gizli mesaj için biçilmiş kaftandır diyebiliriz. Peki, sistem nasıl işliyor?

İnsan kulağı sadece belirli frekans aralıklarındaki sesleri duyabilir. Eğer siz bir müzik parçasını rahatça duyabiliyorsanız, bu sizin duyabileceğiniz frekans aralığında olduğunu gösterir. İnsan beyninin algısı ise, bundan daha düşük ya da daha yüksek frekansları algılayabilecek kapasitededir. Dikkat ediniz : “duyabilecek” demiyoruz, algılayabilecek diyoruz.

Yani, kulağımız ancak belirli bir frekans aralığındaki sesleri duyabilir. Fakat beynimiz bu aralığın çok daha ötesindeki sesleri algılar, hisseder.

Bilinçaltı ve bilinçaltının özelliklerini anlattığımız zaman, ne demek istediğimizi çok daha iyi anlayacaksınız. Ancak şimdi öncelikli olarak bu subliminal mesajların neler olduğunu ve nasıl işlendiğini sizlere göstermemiz gerekiyor.

8-12 hertz dalga boyundaki subliminal mesaj içeren bir MP3′ü kulağınızla dinlersiniz, ancak içindeki gizli mesajı beyniniz dinler. Bu esnada kulağınız hiçbir şey duymaz. İnternette ve paylaşım programlarında bilinçaltı mesajları içeren MP3 dosyaları bulunmaktadır. Hatta bu gizli mesajları frekans aralıklarına göre analiz ederek ortaya çıkartan yazılımlar dahi vardır.

25. KARE

Kişinin bilinçaltına subliminal mesaj göndermenin birçok yolu olduğunu söylemiştik. İşte bunlardan bir diğeri de 25. kare tekniğidir. Peki, nedir bu 25. kare?

Gördüğümüz bir anlık görüntü, 655 satır ve frame/çerçeve denilen 24 küçücük kareden oluşur. Sinema bandında, saat, dakika, saniye olarak bir diziliş vardır. Saniyeden sonra kare gelir ve bir saniye 24 karedir. Her 24 kare ise bir ekran büyüklüğündeki kareyi oluşturur. Her 327.5 satırda bir de "control-track" denilen aralık vardır. İşte bu aralıktaki görüntüler kesilip, aralarına başka görüntüler atılarak 25. kare oluşturulur ve bu son kare olan 25inci kare anlıktır. Yani görüntü saniyede 1/24 olacakken, bu 1/25'e çıkar. Kareler 25 olunca bir anda bir görüntü gelir ve anında kaybolur. Genellikle görünmez, daha doğrusu görülür ama bilinçaltında kalır.

25. karenin temel mantığı da mesajı bilinç-altına göndermek olduğu için, artık dünya sinema sanayisinde bu tekniği kullanmayan yok gibidir. Yani sizler evlerinizde rahat koltuklarınıza oturup herhangi bir televizyon kanalındaki herhangi bir dizi/ film ya da bir belgeseli seyrederken aynı zamanda 25. karelerle bilinçaltınıza gönderilen mesajlara/ telkinlere/ saldırılara maruz kalabiliyorsunuz.

Göz bunları görmüyor ama saniyenin üç binde biri gibi bir zaman aralığında bu görüntü bilinçaltına ulaşıyor. Bu gizli mesajlar sayesinde, o reklâmı, diziyi, filmi ya da herhangi bir resmi hazırlayan kişi/ yapımcı/ yönetmen kendi hedefine, niyetine ve ideolojisine göre vermek istediği mesajı 25. karelerle bilinçaltına göndermiş oluyor.

PEKİ, GÖREMEDİĞİMİZ HALDE NASIL ETKİLENİYORUZ BU 25. KARELERDEN?

Bu adamlar zaten açıktan açığa bu işi yapıyorlar. Filmlerle, reklamlarla her türlü mesajı veriyorlar. Buna rağmen niçin böyle gizli bir kare uyguluyorlar?

Cevabı çok basit; Çünkü gördüğümüz zaman bu kadar etkili olmuyor. Çünkü kişi, bilinçli bir tercih ile gördüklerini veya duyduklarını ya reddediyor ya da kabul ediyor. Çünkü baştan önüne seçenek olarak getirilmiş oluyor.

Fakat bu, öyle bir şey ki insan onu görmüyor, duymuyor ve hissedemiyor, yani bizlerin algı frekanslarımızın tamamen altında veya üstünde yer alıyor. Böyle bir şeyi kabul yahut reddetme gibi bir olanağımız var mı? Elbette hayır.

İşte 25. karenin ve subliminal reklamların temel mantığı budur! Hedefteki kitlenin bilinçli tercih hakkını gasp ederek, onları gizlice zehirlemek!

Bu işi yapanlar insanı ve insanın yaratılışını çok iyi biliyorlar. 1900’lü yıllara kadar uzanan bir geçmişi var bu tür çalışmaların. Psikolog ve psikanalistlerin insanla ilgili uyguladıkları, gözlemledikleri ve deneylerle ortaya koydukları bilgi ve bulgulardan yola çıkarak “İnsanı nasıl etkileyebiliriz” sorusuna cevap aradılar. İlk başta ticari hedefler ve büyük şirketlerin mallarını halka pazarlamanın bir yolu olarak gördüler bu bilinçaltı telkinleri. Daha sonra ise bu taktiği öğrenen her kişi ve her yapımcı kendi niyet, inanç ve ideolojisine göre vermek istediği mesajları bu yolla insanlara zerk etmeye başladılar.

25. KARE NE ZAMAN VE NASIL ORTAYA ÇIKMIŞTIR?

Bilinçaltının bütün görüntü, ses ve resimleri kaydetme özelliği 1900’lü yıllardan beri insanları yönlendirmek için kullanılmaktadır.

1900’lü yıllarda Knight Dunlap adında Amerikalı bir psikoloji profesörü gözbağcılık gösterisi yaparken bilinç gücüyle algılanmayan “hissedilemez gölgeler” kullanarak aynı uzunluktaki 2 çizgiyi seyircilerin farklı ölçülerde algılamasını sağlamıştı.

İşte buradan hareketle bilinç-altını hedef alarak mesaj göndermeyi hedefleyen ve adına subliminal mesajlar denen bu tür reklamlar ilk kez 1950'li yıllarda Amerika'da ortaya çıktı.

James Vicary adlı reklamcılık uzmanı, sinema salonlarında yaptığı bir deney sonucu patlamış mısır ve kola satışlarının arttığını iddia etti. Bu deneyde film perdede oynarken, saliselik görüntüler hâlinde gözle görülemeyen gizli kareler ve gizli mesajlarda : “patlamış mısır ye” ve “kola iç” sloganları çıkıyordu. Seyirci bu sloganları bilinçle algılayamadığı hâlde, bilinçaltına hitap eden bu sloganlar neticesinde kola satışlarının yüzde 18.1, patlamış mısır satışlarının ise yüzde 57.7 arttığı görüldü.

Bu şekilde, bilinç-altına yönelmenin reklamın etkinliğini artırmada daha işlevsel olduğu görülmüştür. İşte o gün bugündür uygulanan 25. kareler sadece bir insanı ya da bir topluluğu değil; bütün insanlığı tehdit etmektedir.

Bir grup psikolog ve yazar bu konunun gündeme geldiği ilk yıllarda bu yöntemin uydurma ve efsane olduğunu ve insanları etkilemeyeceğini söylediler. Ancak, beyin dalgalarını ölçen teknolojilerin gelişmesi ile gizli mesaj içeren reklama beynin daha farklı ve fazla tepki verdiği gözlemlendikten sonra, bu yöntemin etkisi ispatlanmış oldu.

İşin en ilginç tarafı ise bu konuyu gündeme taşıyan, kitap, tez ve aile eğitim seminerlerinin yok denecek kadar az olmasıdır. Yıllardır uygulanan böyle ciddi ve hayati bir konunun nasıl olup da bütün bir insanlık tarafından henüz bu şekilde yeni yeni öğreniliyor olması düşündürücü olsa gerek.

ASIL HEDEF ÇOÇUKLAR

Subliminal teknolojisi maalesef çizgi filmlerde, şarkılarda, reklam panolarında, filmlerde yasal olmayan bir şekilde kullanılıyor. Çocuklara sevgiyi kardeşliği öğütleyen masum zannettiğimiz çizgi filmlerin arasına pornografik resimler, şiddet unsuru içeren görüntüler bu teknolojiyle saklanıyor. Çocuğumuz fark etmeden o görüntüleri beynine konuk ediyor ve şahsiyetinin oluştuğu o en ciddî yaş dilimde (sıfır-yedi yaş arası) bu görüntüler içeride bilinçaltında hapsoluyor. Artık siz siz olun her gördüğünüz ve duyduğunuza çok dikkat edin.

Özellikle Disney, yaptığı çizgi filmlerde cinsellik temasını yıllardır çocuklarımızın bilinçaltına kazımıştır.

BU FİLMDE / DİZİDE SANAL REKLAM UYGULANMAKTADIR

Sizler, televizyonlarınızın karşısında uyumaya devam eden ruhlar, koltuğunuza oturup en sevdiğiniz dizi ya da filmleriniz yayına başlarken : “BU FİLMDE / DİZİDE SANAL REKLÂM UYGULANMAKTADIR” uyarısını görmediğinizi söyleyebilir misiniz?

Peki, ne demek “Sanal Reklam?”

Sanayi Bakanlığına göre sanal reklamın tarifi aşağıdaki gibi;

"Sanal reklam; hukuken kullanımı meşru görüntülerin, canlı veya banttan bilgisayar marifeti ile manipülasyonu ve söz konusu görüntülerde yer alan muhtelif unsurları reklam amacı ile hâlihazırda kullanılan veya ileride geliştirilecek teknolojiler vasıtasıyla oyun sahası ve çevresi üzerine düşürülen tüm görüntüleridir.”

Televizyonda izlediğimiz pek çok dizide ya da filmde ya marka yerleştirme ya da sanal reklam uygulamaları ile karşılaşıyoruz. Bir dönem gişe rekorları kıran “Kurtlar Vadisi Irak” filmini hatırlayın. Film başlarken “Bu filmde sanal reklam uygulaması yapılmaktadır” uyarısı vardı. Ekranda bir ovada yol alan otomobili izlerken birden bir mimarlık firmasının reklam tabelası ve bir apartman beliriveriyor. Kerpiç evlerin üstüne getirilmek istenmiş ama başarılı olunamadığı için ortalık yerde duran uydu antenleri reklamları ve uyarı tabelalarının altında beliriveren markalar…

O halde en can alıcı soru şu; niçin sanal reklam? Çünkü bilinçaltına telkin göndermenin en iyi yolu.

25. kare tekniğinin uygulandığı bir film :

DÖVÜŞ KLÜBÜ / The Fight Club

Niçin bu film? Bir kere adına bakarak bunun bir dövüş filmi olduğunu zannetmeyin.

“Gün gelir sahip olduklarınız, size sahip olmaya başlar!” sloganı ile Modern insanın tüketim merkezli hayat tarzını sorgulayan ve aynı zamanda şizofren (çift-kişilikli) bir şahsiyeti anlatan bir filmdir dövüş kulübü.

Edward Norton ve Brad Pitt’in başrollerini paylaştığı ve David Fincher’in yönettiği bu film, 2000 yılında Empire Ödülü (İngiltere), 2001’de En iyi DVD, en iyi DVD anlatımı, en iyi DVD özel içerikleri ödülünü almıştı. 2005 yılında Total Film magazin ödüllerinde (UK) “Dünyanın bu güne kadar gelmiş geçmiş en iyi film ödülüne layık görülmüştü.

Gerçekten çok etkileyici bir filmdir. Moderniteye karşı çıkarak :

“Gün gelir sahip olduklarınız, size sahip olmaya başlar”
“Her şeyi kontrol etmeyi bırak ve rahat ol…”
“Nefret ettiğiniz işlerde çalışıp gereksiz şeyler alıyorsunuz.”
“Seyrettiğiniz reklâmlar yüzünden araba ve kıyafet değiştiriyorsunuz.”
“Sizler paranız kadar iyisiniz.”
“Siz işiniz değilsiniz…”
“Bindiğiniz araba değilsiniz.”
“Kredi kartlarınızın limiti değilsiniz” diyordu.

Şimdi, “Dünyanın bu güne kadar gelmiş geçmiş en iyi film öülü”ne lâyık görülen bu filmdeki 25. kareleri yakalayabilmek ve filmdeki her saniyeyi kare kare izleyebilmek için önce ;

1. Filmi bilgisayarınıza kaydedin.
2. Mediaplayer ile izlerken film sahnelerini 1/16 “Slow / yavaş” izleme modunda.
3. “klcodec” ile izlerken alttaki ok işaretlerinden “Decrease Speed”e üç kez tıklayıp filmi en yavaş haline getirmeniz gerekmektedir. Böylece her saniyeyi yaklaşık 5 saniyede izleyecek ve her kareyi tek-tek yakalayabileceksiniz.

SONUÇ:

1. Araştırmalarımızın sonucunda filmin yönetmeninin cinsi sapık (sexomaniac) olduğunu öğrendik.
2. Filmin (bizim yakalayabildiğimiz) 26 farklı yerinde 25inci kareler kullanılmış.
3. 25inci Kare tekniği ile elinde sigara olan Brad Pitt resmi filmin çeşitli yerlerine yerleştirilmiştir.
4. Yönetmen filmin 2 farklı yerinde 25inci kare tekniği ile erkek cinsel organını yerleştirmiş.
5. Yine filmin 2 yerinde Çocuk Pornosu bilinç-altına yerleştirilmiş.
6. Unutmayın 25. karelerin yer aldığı her film gibi bu filmde de normal seyrinde görülmesi gerekenlerin dışında hiçbir şey görülmüyor. Aslında çok şey görülüyor ancak hiç kimse ne gördüğünü bilmiyor.
7. Uyanmayanlar ve hâlâ 25. karenin varlığına ihtimal vermeyenler, denesin ve görsün diye filmdeki en can alıcı karelerin sadece bir kısmının dakika ve saniyelerini aşağıya sırasıyla yazıyoruz. İsteyen filmdeki tespit ettiğimiz bu dakika ve saniyelerde filmi durdurup kare kare izleyebilir.

06:02= elinde sigara olan Brad Pitt resmi,

31:07 = cinsel öğeler erkek cinsel organı,

31:14 = cinsel öğeler,

46:41 =cinsel öğeler,

49:09 = cinsel öğeler,

50:42 ile 50:52 = çocuk pornosu mesajları…

02:10:39= Film bitiyor binalar yıkılıyor ve yine erkek cinsel organı filmin finali olarak 25. karede yer alıyor.

Filmin en tuhaf gelen bölümü ise Tayler’ in işi sabun imalatçılığı olmasına rağmen, 30. dakikadan itibaren, Tayler’i anlatırken onun bir sinema yapımcısı olduğunu anlatmasıdır. (Filmin sadece bu 2 dakikalık bölümünde Tayler bir sinema yapımcısıdır)

Şu ifadeler 30. dakikadan sonra filmde aynen geçmektedir ;

“Sinema filmleri tek bir makarada olmaz; birkaç makarada olur ve bir kare bittiğinde diğer makaraya geçerken birisinin düğmeye basması gerekir. O an geldiği zaman projektörleri değiştirir ve film devam ettiği için kimse bir şey anlamaz. Çünkü bu iş beraberinde bir çok ilginç olanak da sunuyor. Bütün aile filmlerini kare kare görmüştür. Yani izleyici cesur köpek ile ünlü bir şahsiyeti aynı perdede izlerken neler gördüğünü bilmez. KİMSE GÖRDÜĞÜNÜ BİLMİYOR AMA GÖRÜYOR” der ve sorar: “ACABA KAÇINIZ ONU İŞ BAŞINDA YAKALAYABİLİRSİNİZ?”

Yani adamlar yaptıkları işi aynı filmin içinde anlatıyorlar!

REKLAMLARLA BİLİNCİ ÇALINAN İNSANLAR

İnsan beyninde bilinçaltının tepki verdiği iki önemli olay var : “doğum” ve “ölüm”. Bilinçaltımız bu iki olaya çok daha fazla tepki veriyor. Bu iki mesaja daha duyarlı.

“Sex” (cinsellik) mesajı doğum ilk örneğinde, “kill” (öldürmek) mesajı da ölüm ilk örneğinde karşılanıyor. Bu semboller verilmek istenen mesajın içine yerleştirildiğinde bilinçaltı bunları öncelikli algılar olarak saklayabiliyor ve sıra kullanıma geldiğinde bu öncelikli depolanan veriler, davranış ve hareketlerimize yön çiziyor.

BİLİNÇALTI MESAJLAR YASAK DEĞİL Mİ?

Bilinçaltı reklamlarının etkisinin ispatlanmasının ardından bir yandan bu yöntemin kullanımı arttı ve diğer yandan da bu gibi yöntemlerin kullanılmasını önlemeye yönelik yasalar çıkartıldı. Ülkemizde RTÜK bilinçaltı reklamı : “Teknik cihazlar vasıtasıyla televizyon yayınlarında çok kısa süreli görüntüler kullanarak, izleyicilerin ancak bilinçaltıyla algılayabilecekleri ürün veya hizmetlerin tanıtılmasına ilişkin mesajlar içeren reklamlar” olarak tanımlamıştır.

Yasalarımız tüketicinin korunması bakımından, gizli reklam ve bilinçaltı reklamı da yasaklamıştır. 3984 sayılı yasanın 20. maddesi: "Reklamların, program hizmetinin diğer unsurlarından açıkça ve kolaylıkla ayırt edilebilecek ve görsel ve işitsel bakımdan ayrılığı fark edecek biçimde düzenlenmesini, bilinçaltı ile algılanan reklamlara izin verilmemesini" hükme bağlamıştır.

Radyo ve Televizyon Kuruluşları Reklam Yayın İlkeleri ve Usulleri İle Reklam Gelirleri Üst Kurul Paylarının Ödenmesi Hakkında Yönetmeliğin 11. maddesine göre de: "Yayınlarda gizli reklam yapılamaz. Programlarda açıkça reklam olduğu belirtilmedikçe ürün veya hizmetler reklam amacını taşıyan şekilde sunulamaz. Çok kısa sürelerle imaj veren, elektronik aygıt veya başka bir araç kullanılarak veya yapılarının ne olduğu konusunu izleyenlerin fark edemeyecekleri veya bilemeyecekleri bir biçime sokarak, bilinçaltıyla algılanmasını sağlayan reklamların yayınlanması yasaktır."

1964’te İngiltere, 1974’te ABD olmak üzere dünyadaki 55 ülke insanlarını bu tekniklere karşı korumaya almıştır. Rusya’nın Ekaterinburg şehrinde yayın yapan ATN Televizyonun “Otur ve ATN izle” şeklinde bir gizli mesaj verdiği tespit edilmiş ve 2 ay yayın lisansının iptal edilmesine neden olmuştur.

Neticede, Türkiye’de ve dünyanın birçok yerinde bilinç-altı reklam yasaklanmıştır ama bütün reklamları, dizi, film ve belgeselleri bilinçaltı mesaj içerip içermediği noktasında denetleyecek bir yapı kurulamamıştır.

BİLİNÇALTI VE GENEL ÖZELLİKLERİ

Günlük hayatımızda yaşadığımız bazı sorunların bilinçaltımızdan kaynaklandığını hep söyleriz ama acaba kaçımız bilinçaltımızın gücünün ve öneminin farkındayız?

Bilinçaltı çoğumuzun bildiği ya da duyduğu bir kavramdır. Bu kavram bilincimizin farkında olmadığı ama davranışlarımızın yönlendirilmesinde önemli rol oynayan bir yapıyı belirtiyor. Bilinçaltı, alt benlik, bilinç dışı olarak da adlandırılan bilinçaltı kişiliğimizin farkında olmadığımız, kontrolümüz dışındaki parçasını temsil etmektedir. Diğer bir deyişle bu, buzdağının görünmeyen kısmıdır.

Otomatik bir pilot gibi bütün tecrübelerimizi depolar. Bir hafıza deposudur. Tecrübelerinizi hatıralar şeklinde depolar. Bilinç-altı heyecanlarımızı, sezgilerimizi, alışkanlıklarımızı ve güdülerimizi depoladığı gibi, bunların faaliyete dökülmesinden de sorumludur.

Bilinçaltımız, zihin telkin yoluyla ikna olunmaya müsaittir. Bilinç, zihnin aksine, sorgulamadan tekrarla gelen teklifleri kabul eder, pekiştirir. Bütün otomatik davranışlarımız, alışkanlıklarımız ve heveslerimiz hafızada kayıtlı bilgiler arasındadır. En önemli vazifesi ise depoladığı verilere dayanarak mutluluğu sağlamaktır.

Bilinçaltı zihin delillerle ne ikna edilebilir, ne de aldatılabilir. Fikirlere ve imajlara karşılık verir. Bilinç-altının en mühim özelliği ise, bilincimizin farkına varmadığı olayları, sesleri, resimleri kaydetmesidir. Siz beş katlı bir binaya çıkarken merdivenleri saymıyorsunuz ama bilinçaltınızda bu sayı biliniyor ve kaydediliyor. Aynı şekilde bebekliğimize dair hatıralar bilinçaltı kayıtlarının arasında bulmak pekâlâ mümkündür.

Bilinç aynı anda üç ila yedi işi yapabilir. Daha fazla görev yüklendiğinde kilitlenir. Bu yüzden dikkatimizi yönlendirmediğimiz, bizi o anda ilgilendirmeyen birçok veri bu filtreden süzülür. Beş duyumuzun karşılaştığı çok sayıda duyum, algılanmadan bilinçaltı hafıza deposuna aktarılır.

Demek ki duyduğumuz, gördüğümüz ama kavrayış olarak algılayamadığımız her şey bilinçaltına ileride tekrar kullanılmak üzere veri olarak depolanır ve gelecekteki hareketlerimize yön çizer. İşte tam da bu aşamada bilince değil ama bilinçaltına hitap eden bütün propaganda ve veriler, bizim davranışlarımıza yön çizen güdüler olarak karşımıza çıkar. Zira sıklık arz eden tekrarlar deruni algılarımıza yöneliktir.
GERÇEK GÖRMEDİKLERİMİZ Mİ?

Bilinçaltı dediğimiz şey, bilincin binde dokuz yüz doksan dokuzunu oluşturuyor. Yani biz şu anda bu yazıyı, binde bir seviyesinde görüyor, dinliyor ve okuyoruz.

Bunlar nasıl mı gerçekleşiyor? Gözde bilimsel olarak “fovea hareketleri” olarak isimlendirilen, gözün fovea hareketleri sizin şu anda görmediğiniz şeyleri de görüyor. Göz devamlı bir tarama içinde. Tarıyor ve aldığı bilgileri bilinçaltına atıyor. Bu söylediklerimiz bilimsel verilerdir.

Biz, normal şartlarda gözümüzün fovea hareketleriyle beynimizde depolanan şeylerin çok azını hatırlıyoruz. Ama mesela markete gittiğimizde on tane deterjan arasından bir tanesini çekip alıyoruz. Yani gördüğümüzün ve de duyduğumuzun farkında olmadığımız şeylerin, bilinç ortamına çıkarak bize o malı satın aldırması söz konusu oluyor.

Yani biz görmediğimizi zannettiğimiz şeyleri aslında görüyoruz ve bilinçaltımıza gönderilen verilerin karar verme ya da faaliyete geçme aşamasında fikirlerimizi ve davranışlarımızı doğrudan etkiliyor.

Alıntıdır...

Bin ladin gerçeği ve Şeytanilerin uydurduğu hikayeyle uyutulan MİLYONLAR...

2011-05-05T21:20:00.000+03:00

Kabe imamı Cuma suresi & Surah Jumah

2011-04-29T12:49:00.000+03:00

Hayırlı Cumalar...

2011-04-29T12:39:00.003+03:00

Allah'ım, kalplerimizi İmân ve Kur'ân nuruyla nurlandır.

Allah'ım, bizi Sana muhtaç olduğumuzun şuuruyla zenginleştir;

Senden müstağnî durma fakirliğine düşürme.

Kendi güç ve kuvvetimizden teberrî ediyor, Senin havl ve kuvvetine sığınıyoruz.

Bizi Sana tevekkül edenlerden kıl

Bizi nefsimizin eline bırakma.

Bizi, koruyuculuğunla muhâfaza eyle

Bize ve erkek, kadın bütün müminlere merhamet et.

Kulun, peygamberin, seçtiğin, dostun, mülkünün güzelliği, masnuâtının melîki ve sultanı, inâyetinin gözbebeği, hidâyetinin güneşi, hüccetinin lisânı, rahmetinin timsâli, mahlûkatının nuru, mevcudâtının şerefi, mahlûkatının çokluğu içinde birliğinin kandili, kâinat tılsımının keşşâfı, rubûbiyet saltanatının dellâlı, hoşnut olduğun şeylerin tebliğ edicisi, gizli isimlerinin tanıtıcısı, kullarının muallimi, âyetlerinin tercümânı, rubûbiyet güzelliğinin aynası, şuhud ve işhâdının medârı, âlemlere rahmet olarak gönderdiğin habîbin ve resûlün olan Efendimiz Muhammed'e, onun bütün âl ve ashâbına, kardeşleri olan diğer peygamber ve resûllere, melâike-i mukarrebîne ve sâlih kullarına salât ve selâm eyle.

Allah'ım, Kur'an'ı akıllarımızın, kalblerimizin, ruhlarımızın nuru ve nefislerimizin de mürşidi yap.

Amin....

Günün Hadisi şerifi...

2011-04-28T16:53:00.000+03:00

Resulullah (sav) Buyurdu:

İnsanda bir organ vardır.

Eğer o sağlıklı ise bütün vücut sağlıklı olur;

eğer o bozulursa bütün vücut bozulur.

Dikkat edin! O, kalptir.

(Buhârî, Îmân, 39; Müslim, Müsâkât, 107.)

"Risale-i Nur’da Ahlâk" Mevzuuna Kısa Bir Bakış-3

2011-02-15T16:43:00.003+02:00

8- Buna rağmen, dindarların, zalim düşmanlarına ve dinde alâkasızlara karşı her çareye başvurarak haklarını müdafaa ve hâkimiyetlerini idame ettirmek ve dinde alâkasızlığı kırmak için, aynen zalimlerin tarzında, izafî adaletle iktifa, siyaset topuzuyla hareket ve menfî bir şekilde maddî ve manevî tahripten kaçınmayarak boğuşmaya atılmalarının; çekici, fakat pek tehlikeli, gürültülü ve korkulu olup kazanç ihtimâli az, fakat zarar ihtimâli pek fazla bir yol olduğunu ve bundan sakınılması gerektiğini belirtir.

9- Bu durumda, tam ve mutlak adâlet dersiyle, içtimâî hayatta emniyet, selâmet, insaf, uhuvvet ve muhabbeti temin edip Kur'ânî ve nuranî ispatlarla insanları ikna ve irşad etmek suretiyle, Hak yolunda tamirci ve müsbet bir tarzda çalışmayı tavsiye eder.

10- "Vazifemiz hizmettir. Muvaffakiyet, muzafferiyet vazifemiz değildir. O, vazife-i İlâhiyedir. Vazife-i İlâhiyeye karışmak haddimiz değil." diyerek her dindarlığın özü olan ihlâsla, Allah rızası için, îman hakikatlerine hizmet etmekte maddî muvaffakiyeti esas tutmamak ve sırf uhrevî neticeye müteveccih olmak gerektiği şeklinde verdiği çok mühim ölçüyle hareket edilmesinin önemini ısrarla vurgular.

11- Anarşi ve terör, maalesef asrımızın gündemden düşmeyen bir belası olmaya devam etmektedir. Anarşi ve terörün sebepleri, önlenmesi ve giderilmesiyle alâkalı çok mühim ferdî ve içtimaî ahlâk reçeteleri veren Bediüzzaman'ın, bu hususta mahkeme müdafaalarında da tekrarladığı mühim bir ahlâkî reçetesi vardır:

"Bu milletin ve bu vatanın hayat-ı içtimaiyesini anarşilikten kurtarmak ve büyük tehlikelerden halâs etmek için beş esas lâzımdır ve zarurîdir:

Birincisi: Merhamet

İkincisi: Hürmet

Üçüncüsü: Emniyet

Dördüncüsü: Haramı helali bilip haramdan çekinmek

Beşincisi: Serseriliği bırakıp itaat etmektir."

Bediüzzaman'ın bu ahlâk reçetesinin her bir maddesinin ayrı ayrı çok iyi tahlil edilip anlamaya ve anlatılmaya, kabule ve kabul ettirilmeye, yaşamaya ve yaşatılmaya çalışılmasının, ferdî ve içtimaî ahlâkımıza katkı ve faydası çok büyük olabilir.

12- Asrımızdaki ahlâkî meselelerin bir kısmının da, "aşk" kelimesine yüklenen bazı yanlış, sadece nefsanî ve eksik manalarla ilgili olduğu inkâr edilemez.

Bediüzzaman, Risale-i Nur'da "şiddetli muhabbet" dediği aşkın hakikî olanının dersini de verir. Bu kelimeyi en büyük günahlardan zinanın ve ona yakın günahların kılıfı veya çeşitli kitle iletişim vasıtalarında reyting, yazılı basın ve neşriyatta da yüksek tiraj ve rantiyecilikle maddî menfaat için istismar malzemesi olarak kullananlara mukabil o, aşkın hakikîsini ve en yüksek manâda olanını açıklar.

Aşkın, öncelikle ona en lâyık ve hakikî mâşuk olan Allah'a (c.c.) ve ondan sonra da Allah'ın (c.c.) hesabına O'nun mahlukâtına ve mutlaka meşru dairede olması gerektiğinden geniş şekilde bahsederek, bunun aksinin tehlikelerine dikkat çeker. Şefkatin, aşktan da üstün bir his olduğunu ve mesleğinin dört esasının ilkini teşkil ettiğini belirtir.

13- Türkiye'deki Batılılaşma hareketinin ilk dönemlerinde, öz manevî değerlerimizi hafife alıp, bilim ve teknikte bizi geçmiş Avrupa ve Amerika ülkelerine karşı marazî bir aşağılık duygusunu hissedenler ve bunu içinde bulundukları cemiyette, dehşetli bir manevî hastalık halinde başkalarına da bulaştırmaya çalışanlar, maalesef olmuştur.

İslâmiyet hakikatleri, hem manen hem de maddeten terakkiye vesile olduğu halde; "Din terakkiye manidir" teranesiyle yapılan hakikat tahrifâtıyla, dinî inançlarına bağlılık gösteren Müslüman halkımız hafife alınmış, hor görülmüş ve yıllarca tedirgin edilmiştir. Maalesef halkımızdan bu tahrifata kapılanlar da olmuş ve hakikat dini olan İslâm'dan koparak hem kendilerinin hem de onları taklit ile aldananların ebedî hayatlarını mahvetmişlerdir.

Temelleri ve kaynakları bakımından hakikatte yine İslâm'ın malı olan fen ve sanatı, tevhid nuruyla yoğurarak, Kur'an'ın bahsettiği tefekkür ve mana-yı harfî nazarıyla, yani onun sanatkârı ve ustası namı ile onlara bakmaya ve baktırmaya çalışmak, ferdî ve içtimaî ahlâkımızın çok mühim hedeflerinden biri olmalıdır. O dehşetli manevî buhran devirlerinde yaşamış ve maneviyatları, ebedî hayatları mahvolan o nesli görmüş olan Bediüzzaman, ahlâk problemimizin bu yönü üzerinde de fevkalade müessir ve mükemmel yapıcı faaliyetleri göstermiş; yüz binlerce kişinin imanlarının ve ebedî hayatlarının kurtulmasına vesile olmuştur.

Netice olarak, Risale-i Nur eserlerinde Kur'an ve hadislerden süzülmüş manalar halinde en mühim hakikatleri anlayışımıza yaklaştırmaya çalışıp bizim istifademize sunarak -kendi tabiriyle- bu mevzuda "tercümanlık" yapan Bediüzzaman'ın, eserlerindeki imanî ve diğer hususlar yanında, yukarıda kısa ve özet olarak vermeye çalıştığımız bazı örneklerdeki gibi, insanlığa ders verdiği ahlakî prensipleri de anlamaya ve tatbike çalışmak, asrımız insanlarının çok mühim bir ihtiyacıdır.

Öz

Cemiyetlerin maddî ve manevî kalkınması, asâyişi, huzuru ve refahı, fertlerinin ahlakî yapısıyla yakından ilgilidir.

İnsanların ferdî ve içtimaî meselelerinin odak noktasında bulunan ahlak, çok geniş ve çok mühim bir konudur. İnsanlara ahlak olarak neyi, niçin ve nasıl telkin etmek gerektiği, ferdî ve içtimaî hastalıkları önlemek ve gidermek için iyi bilinmeli ve iyi yapılmalıdır.

Bu çalışmada Bediüzzaman Said Nursi'nin, eserlerinde genişçe olarak bahsettiği ahlak konusuyla ilgili görüşleri kısaca özetlenmektedir.

Abstract

The material and spiritual development, the security, peace and welfare of societies are closely related to the ethical features of their members.

Ethics is a very broad and important issues, which stands in the focal point of the personal and social affairs of the human being. What should be suggested, why and how as good ethics should be well-known and properly conducted in order to prohibit and remove the individual and social diseases.

This work summarizes Bediüzzaman Said Nursi's views on ethics shortly, which is a broad subject in his works.

Mustafa NUTKU

Prof. Dr.

Hoşgeldin ey nebi....

2011-02-14T11:28:00.003+02:00

''Kâinatta görünen hüsn-ü san'at dahi risalet-i Ahmediyeye (a.s.m.) delâlet ve şehadet eden kat'î bir delildir.
Zira, şu ziynetli masnuatın cemali, hüsn-i san'at ve ziyneti izhar eder.
San'at ve suretin güzelliği, Sânide güzelleştirmek ve ziynetlendirmek isteği mevcut olduğuna delâlet eder.
Güzelleştirmek ve zînetlendirmek sıfatları, Sâniin san'atına olan muhabbetine delâlet eder.
Bu muhabbet ise, masnuatın en ekmeli insan olduğuna delildir.
Çünkü o muhabbetin mazhar ve medarı insandır.
İnsan dahi masnuatın en câmi ve en garibi olduğundan, şecere-i hilkate bir semere-i şuuriyedir.
İnsan bir semere gibi olduğu cihetle kâinatın eczası arasında en câmi ve baîd bir cüzdür.
İnsan zîşuur ve câmi olduğu cihetle, nazarı âmm, şuuru da küllî olur.
Nazarı âmm olduğundan şecere-i hilkati tamamıyla görür, şuuru da küllî olduğundan, Sâniin makasıdını bilir.
Öyleyse, insan Sâniin muhatab-ı hâssıdır.
Bediüzzaman..

"Risale-i Nur’da Ahlâk" Mevzuuna Kısa Bir Bakış 2

2011-01-22T12:08:00.002+02:00

Bediüzzaman Said Nursi, âyet ve hadislerden süzülmüş manâlar halinde İslâm ahlâkı ile ilgili olarak eserlerinde geniş olarak bahsetmiştir. Bunlardan, kısaca ve özet olarak misal verebileceğimiz bazı mevzular şunlardır:

1- Güzel şeylerimiz gayrimüslimler eline geçtiği gibi, Batı ülkelerinin bize güzel görünen bazı ahlâkî hususiyetleri de semavî dinlerden ve bilhassa İslâm dininden alınmıştır. Sanki İslâm'ın yüksek ahlâkının bir kısmı İslâm ülkelerinde revaç bulmadığından darılıp onlara gitmiş ve onların bir kısım ahlâksızlıkları da, kendileri içinde çok revaç bulmadığından, İslâm ülkelerinin ahlâkî değerler pazarına getirilmiştir.

2- Bir ülkenin ilerleyebilmesinde en sağlam esaslardan biri olan; "Ben ölsem milletim sağ olsun. Çünkü milletimin içinde bir hayat-ı bakiyem var." düşüncesi, aslında din-i Hak'dan ve iman hakikatlerinden çıkar; onun asıl kaynağı İslâmî imandır.

Buna tamamen zıt olan, "Benden sonra tufan" kötü seciyesiyle yaşayan bir adam; "Ben susuzluktan ölsem, hiç yağmur bir daha dünyaya gelmesin. Eğer ben saadet görmesem, dünya istediği kadar bozulsun." diyebilir ki, âhireti bilmemekten ve dinsizlikten çıkan bu sözler, insan cemiyetleri için manevî bir zehir gibidir ve cemiyetlerin içine düştüğü zaaf ve sefaletin de başlıca sebebidir.

Çünkü, herkesin millet menfaatini düşünmeyip, şahsî menfaatini düşünmesi halinde, bin adam bir adam hükmüne düşer.

Ruhuyla, canıyla, fikriyle ve vicdanıyla; "Biz ölsek hakikat dini İslâmiyet hayattadır, milletim sağ olsun; sevab-ı uhrevî bana kafidir. Milletimin hayatındaki manevî hayatım beni yaşattırır, âlem-i ulvîde beni mütelezziz eder." diyebilenlerin teşkil ettikleri insan cemiyetlerinin yüksek özellikleri ve bunların semereleri, tarihin şahadetiyle de sabittir.

Bu yüksek haslet, aslında hakikî dindarlığın, İslâm dininin muktezasıdır ve cemiyetimizin maddî ve manevî bir çok hastalıklarına karşı bir deva hükmündedir. Bunun gibi, ahlâkın esası olan ahlâk-ı İslâmiye'yi lâyıkı vechile, mantıkî, ilmî, delilleriyle tanıtmak, hem fertlerin hem de onların teşkil ettikleri cemiyetlerin ve bütün küre-i arzın sulhu, sükûnu, huzuru, refahı ve saadeti için büyük bir ihtiyaçtır.

3- Bediüzzaman, Peygamberimizin (a.s.m.) gençliğinden itibaren taşıdığı "Muhammedü'l-Emîn" sıfatına da dikkati çekerek, insan ahlâkının inşasında her şeyden önce ve ona lazım olan "doğruluk" üzerinde ısrarla durur ve küllî bir hakikatin, cüzleri ile münasebetini göstererek gerekçelerini açıklar.

Doğruluğun, niçin içtimaî hayatımızın esası olduğunu, küfrün bütün çeşitleriyle yalan; imanın ise doğruluk olduğunu, bu sırra binaen doğruluk ve yalancılık arasında hadsiz bir mesafe olduğunu, şark ve garp kadar birbirinden uzak olması icap ettiğini, nâr ve nur gibi birbirine girmemesi lazım geldiğini, doğruluğu içimizde ihya edip onunla manevî hastalıklarımızı tedavi etmemizin zaruri olduğunu, zihinlere kabul ettirecek bir mana genişliği ile beyan eder.

4- Bediüzzaman'ın insanların ahlâkî eğitimi mevzuunda yapılacak çalışmalar için üzerinde ehemmiyetle durup dikkat çektiği diğer mühim bir mevzu, fertlerde âhiret akîdesinin tesisine ve kuvvetlenmesine çalışmaktır.

Ahiret akidesinin ruhî faydalarının ve içtimaî hayattaki müspet neticelerinin pek çok olduğundan bahsederek buna dair misaller verir ve insan hayatının, içtimaî hayatının, saadetinin ve kemalinin esasını ahiret akidesinin teşkil ettiğini belirtir.

Bediüzzaman, bu mühim mevzuu Kur'an-ı Kerim'in üçte birini teşkil eden haşir meselesi ile ilgili ayetlerden ve hadislerden süzülmüş manalar halinde aklî, mantıkî deliller göstererek gerekçeleriyle geniş bir şekilde açıklar.

Bu açıklamalarında insan cemiyetlerindeki gençlerin, çocukların, ihtiyarların ve insan cemiyetlerinin en küçük birimi olan ailenin ahiret inancı yönünden durumlarını ayrı ayrı ele alır ve tahlil eder. Onun bu tahlillerini özetlersek:

a) İçtimaî hayatta dinamik unsur olan gençlerin şiddetli galeyana gelebilen hislerini, ifratkâr nefis ve arzularını, tecavüzlerden, zulümlerden, tahribattan koruyan ve içtimaî hayatın iyi cereyanını temin eden yalnız Cehennem fikri olabilir. Cehennem endişesi olmazsa, "el-hükmü li'l-galip" kaidesiyle, sarhoş delikanlılar, hevesleri peşinde zayıflara dünyayı cehenneme çevirebilirler ve yüksek insaniyeti gayet süflî bir hayvaniyete dönüştürebilirler.

b) Çocuklar, gayet mukavemetsiz olan ruhî mizaçlarında, ancak Cennet fikriyle bir ümit bulup, etraflarında kendileri gibi çocukların ve büyüklerin ölümleri karşısında tahammül gösterebilirler.

c) İhtiyarlar, ölüm ve yok olmak fikrinden gelen dehşetli yeise karşı, ancak dünyadaki ölümlerinden sonra, âhirette bâki hayata kavuşmak ümidiyle mukabele edebilirler.

d) Aile hayatının saadeti, hakikî hürmet ve samimî merhamete dayanır. Dünya hayatında evlilikle kısacık bir beraberlikten sonra ebedî bir ayrılığa uğrayan arkadaşlık, esassız, muvakkat, hayvan gibi bir cinsî rikkat, sun'î bir hürmet ve merhamet verebilir. Hayvanlarda olduğu gibi, başka menfaatler ve diğer galip hisler, o hürmet ve merhameti mağlûp edip, o dünya cennetini cehenneme çevirebilir.

Özetle verilen bu misallerde görüldüğü gibi, âhiret akidesinin neticeleri insanlardan çıkınca, aslında çok yüksek ve mühim olan insaniyetin mahiyeti murdar bir ceset hükmüne dönüşebildiğinden, Bediüzzaman ahlâk mevzuunda cemiyet üzerinde müessir olmaya çalışılırken, insanın ferdî ve içtimai hayatının, saadetinin, kemâlinin esasını teşkil eden âhiret akidesini, haşri, vicdanlarda ve şuurlarda yerleştirmeye çalışmanın önemine dikkati çeker.

5- Bediüzzaman, kâinatta dindarlık ile dinsizliğin Hz. Âdem (a.s.) zamanından beri cereyan edip geldiğini ve kıyamete kadar devam edeceğini belirterek, insanları dindarlık saflarına davet eder.

6- Dinsizliğe karşı dindarlığın bu zamanda takip edebileceği en selâmetli bir yol ve hareket tarzının, aynen ihtiyar bir annenin şefkatle evlâdını tehlikeden kurtarmak için yılmadan ve hiç vazgeçmeden fedakârane didinmesi gibi, akılları tenvîr ve kalpleri mutmaîn etmek için yılmadan feragatle ve şefkatle yapılacak "nuranî bir müdafaa" olabileceğini söyler.

7- Felsefe-i tabiiyenin karanlık fikirleriyle, medeniyetin kötülüklerini iyilik zannederek insanlık âlemini sefahate ve dalâlete sevk eden Avrupa'nın bozuk kısmının tesiri altında, bütün dünyanın ve bilhassa İslâm âleminin ekser yerlerinde dinin, çeşitli tazyikler altında tutulmakta veya ihmâle uğramakta olduğuna dikkati çeker.

devam edecek...

"Risale-i Nur’da Ahlâk" Mevzuuna Kısa Bir Bakış

2011-01-21T16:56:00.002+02:00

A Short Outlook to the Issue of 'Ethics in Risale-i Nur'

Prof. Dr. Mustafa NUTKU'nun kaleminden...

Cemiyetlerin maddî ve manevî kalkınması, asâyişi, huzuru ve refahı, fertlerinin ahlakî yapısıyla yakından ilgilidir.

Gazete havadisleri veya bizzat karşılaşılan hadiseler vesilesi ile, cemiyetteki bazı insanların ahlâkî zaaflarından sadece "dert yanmakla" kalınır ve gereği yapılmazsa, şikayet sebepleri ortadan kalkmaz ve şikayetler devam edip gider. "Kırk gün karanlıktan şikayet etmektense, bir gün bir mum yakmak daha hayırlıdır."

İnsanların ferdî ve içtimaî meselelerinin odak noktasında bulunan ahlâk, çok geniş ve çok mühim bir mevzudur. İnsanlara ahlâk olarak neyi, niçin ve nasıl telkin etmek gerektiği, ferdî ve içtimaî hastalıkları önlemek ve gidermek için iyi bilinmeli ve iyi yapılmalıdır.

İnsanların maddî hastalıkları için nasıl mütehassıs hekimlere müracaat ediliyorsa, manevî hastalıkları için de, bu sahada ulaşılabilecek en iyi mütehassıs araştırılmalı; onun teşhis ve tedavi usulleri dikkate alınmalıdır.

Beşeriyetin en yüksek temsilcisi olan Peygamberimiz (a.s.m.), ahlâk hususunda da en önde gelen rehberimizdir. "Ben ancak güzel ahlâkı tamamlamak için gönderildim", "İslâm güzel ahlâktan ibarettir" gibi hadis-i şerifleriyle ahlâkın mahiyetine ve ehemmiyetine dikkatimizi çeken Resululllah'ın (a.s.m.) ahlâkının nasıl olduğu sorulduğunda Aişe validemiz; "Onun ahlâkı Kur'an ahlâkıydı" şeklinde kısa ve tatminkâr bir cevabı vermeyi kafi görmüştür.

Bediüzzaman da, "Yaşayan Kur'an" olan Peygamberimizi (a.s.m.) anlayabilmemiz için, onu "Rabbimizi bize tarif eden üç büyük küllî muarriften biri" olarak tanıtmağa çalıştığı Risale-i Nur eserlerinde, aynı zamanda bize en mühim ahlâk derslerini de vermiş olmaktadır.

Ahlâkı çeşitli bakış açılarından ele alan çok sayıda kitap vardır. Ahlâkın temeli semavî dinler ve onlar arasında da asliyetini bozulmadan muhafaza etmiş olan İslâm dinidir.

İnsanı kâinatın misal-i musağğarı (kâinatın küçültülmüş bir misali), eşref-i mahlukât ve arzın halifesi olarak yaratan Allah (c.c.) elbette uyması için ona yapması ve yapmaması icap edenleri de bildirmiştir ki, bunlar da âyetler ve hadisler başta olmak üzere İslâmî kaynaklarda mevcuttur.

Bu sebeple, ahlâk mevzuundaki İslâm dışı çeşitli felsefî görüşlerde boğulmamalı; İslâm ahlâkı üzerinde durulmalı; İslâm ahlâkının bilhassa Peygamberimizin (a.s.m.) örnekliğiyle lâyıkı ile tanıtılması yolunda mesai sarf edilmelidir.

Devam edecek...

Medeniyet ve Esaret(Civilization and Slavery)

2011-01-20T21:14:00.003+02:00

Civilization and Slavery

Kavramlar

Hayat-ı içtimaiye noktasında insanlığın geçirmiş olduğu devreler vardır. Bunlar Bediüzzaman'ın ifadesiyle, "Vahşet ve bedeviyet, memlukiyet, esaret, ecir, malikiyet ve serbestiyet"tir.1
Bu sıralamaya göre günümüz insanı beşinci devir olan malikiyet ve serbestiyet devrinde bulunmaktadır.
İletişim çağı, teknoloji çağı, uzay çağı gibi isimlendirilen bu dönemde hakikaten diğer sosyal hayat devirleri incelendiğinde görünüşte her şeyin çok mükemmel olduğu, serbestiyet ve malikiyetin dorukta olduğu bir dönem gibi gözükmektedir.

Fakat durum hiç de böyle değildir. Üçüncü devir olan esaret devrinin içtimai hayatta değil, bizzat fertlerin kendi iç dünyalarında esir yaşadığı görülür. Yani insanlar, sosyal hayat olarak beşinci devirde gözükürken, iç dünyalarında üçüncü devri yaşamaktadır.

Burada serbestiyet ve hürriyet kavramlarının üzerinde biraz durmamız gerekecektir.

Hürriyet (liberty): Temyiz, tercih, irade ve eylem demektir. Herkesin meşru hareketlerinde tam serbest olmasıdır.

Serbestiyet (freedome): Hürriyet kavramıyla aynı anlamda kullanılan bu kelime; ser-best yani başıboş, baskı olmamak, dış baskılardan kurtulmak gibi anlamlar ifade eder. Dolayısıyla günümüz insanının bu kavramlardan serbestiyeti yaşadığını, fakat hürriyeti tam anlamıyla yaşamadığını görürüz.

Hürriyetin tanımı içerisinde geçen serbestlik ile günümüz insanının anladığı serbestliğin çok farklı şeyler olduğu, Bediüzzaman'ın aşağıdaki ifadelerinden anlaşılmaktadır:

"Öyleleri hürriyeti değil, belki sefahet ve rezaletlerini ilan ediyorlar ve çocuk bahanesi gibi hezeyan ediyorlar. Zira nazenin hürriyet adab-ı şeriatle müteeddibe ve mütezeyyine olmak lazımdır. Yoksa sefahet ve rezaletteki hürriyet hürriyet değildir. Belki hayvanlıktır. Şeytanın istibdadıdır. Nefs-i emmareye esir olmaktır."2

Günümüz insanlarının hürriyet ve serbestiyet kavramlarını yanlış yorumlayabileceklerine işaret eden Bediüzzaman, "Ey ebna-i vatan! Hürriyeti su-i tefsir etmeyiniz; ta elimizden kaçmasın ve müteaffin olan eski esareti başka kapta bize içirmekle bizi boğmasın. Zira hürriyet müraat-ı ahkam ve adab-ı şeriat ve ahlak-ı hasene ile tahakkuk eder ve neşv ü nema bulur"3 demektedir.

Gerçek özgürlüğün (hürriyet) bazı basamakları vardır.

1- Tercih (serbestiyet) dediğimiz ilk basamaktır ki, bugünün insanının anladığı hürriyet sadece bu basamakla sınırlıdır.

2- Tasarruf.

3- Temyiz (iyiyi kötüden ayırt edebilme).4

Hakiki hürriyeti biz sadece tercih basamağı ile sınırlarsak bu, hayvani bir özgürlük (hürriyet) olur.

Oysa hakiki hürriyet, yukarıdaki sıralamada ikinci sırada yer alan tasarruf ile başlar, üçüncü basamaktaki temyiz ile tam hürriyete kavuşulur. İşte bu noktadır ki, burada değerler, ruh, maneviyat, din, ahlak, iman gibi kavramlar işin içine girer. İman-hürriyet bağlantısı, "üç yüz elli, belki dört yüz milyon İslam'ın ayaklarına konulmuş çeşit çeşit istibdatların kayıtlarını, zincirlerini açacak, dağıtacak meşveret-i şer'iye ile şehamet ve şefkat-i imaniyeden tevellüd eden hürriyet-i şer'iyedir.

İmandan gelen hürriyet-i şer'iye iki esası emreder. Yani iman bunu iktiza ediyor ki, tahakküm ve istibdat ile başkasını tezlil etmemek ve zillete düşürmemek ve zalimlere tezellül etmemek. Allah'a hakiki abd olan başkasına abd olmaz"5 şeklinde ifade edilmiştir.

Buradan da anlaşılıyor ki, hakiki hürriyet (hürriyet-i şer'iye, şefkat-i imaniyeden tevellüd etmektedir), yani gerçek hürriyet iç hürriyettir ki, bunu sağlayan tek şey imandır.

Bu noktada hürriyet kavramının daha başka bir yönünden bahsetmemiz gerekecektir. Yani iki hürriyet vardır:

1- Dış hürriyet; örf, gelenek, kanun, kaide ve devlet gücü gibi kavramların oluşturduğu hürriyettir ki, bu insanların direkt gözlemleyebildiği bir hürriyettir.

2- İç hürriyet; bizim asıl üzerinde durmamız gereken hürriyet budur. Zira nefisperestlik ve çağdaş esaretin zıddı olan bu kavram, hemen göze çarpmayan, insanın kendisinin bile çoğu zaman fark edemediği bir hürriyettir. Ruhun bütün dış bağlardan kurtulmasını ifade eder.

Bu hürriyeti kazanmak çok zordur. Bunu ilk basamağı da insanı iç tutsak eden nefs-i emmarenin bilinmesiyle olur.

Bundan sonra emmare olan nefsin (kötülüğü emreden nefis) emirlerini dinlememek, kendi gerçekleriyle yüz yüze gelmek, bir iç hesaplaşma yapmakla iç hürriyet kazanılmaya başlar.

Bunun tezahürü ise, yani hakiki hürriyeti kazanmış bir kişi, başkalarının kendi adına düşünmesine, seçim yapmasına, karar vermesine izin vermeyecek kadar özgürleşmiştir.

Bediüzzaman'a göre, "ne kadar imana kuvvet verilse, hürriyet de o kadar kuvvet bulur",6 yani insanı iç tutsaklıktan (nefisperestlik) kurtaran yegane şey imandır. İman ise, kişiyi Yaratanına bağlayan ve sadece ona kul olmayı gerektiren bir olgudur.

İç Hürriyete Engel Olan Medeniyet-i Sefihe

19 ve 20. yüzyıllarda medeniyet, din dışı gelişme ve maddileşme olarak algılanmıştır. Din, ahlak, felsefe, sanat gibi kavramlar medeniyetin dışında kalıp, kültür kavramı içinde değerlendirilmiştir.

Dolayısıyla medeniyet dendiği zaman dinin, ahlakın olmadığı laik bir kavram akla gelir olmuştur.

Fakat asıl medeniyet nedir? Nasıl olmalıdır? sorularına Bediüzzaman medeniyeti ikiye ayırarak cevap vermektedir.

Birincisi medeniyet-i hazıra (medeniyet-i sefihe) tabiriyle anlatılan günümüz medeniyetidir ki, "cazibedar hizmeti heva ve hevesi teşci ve arzularını tatmin, metalibini teshildir. O heva ise şen'i insaniyeti derece-i melekiyetten dereke-i kelbiyete indirmektir.7

İkincisi ise, Kur'an medeniyetidir, yani medeniyet-i fazilet; "nokta-i istinadı kuvvete bedel haktır. Hedefi menfaat yerine fazilettir. Heva yerine hüdadır. Şe'ni insaniyetten terakki ve ruhen tekemmüldür. Nefsin hevesat-ı süflisine bedel, ruhun hissiyat-ı ulviyesini tatmin eder."8

Bu medeniyet tanımlarından da anlaşılacağı üzerine medeniyet-i hazıranın temel taşları olan bilim, teknoloji insanları israfa, tüketime, hedonizme (Hazcılık ve faydacılık) alıştırmış, kalbî, zihnî, ahlakî kirliliğe sebep olmuştur.

Hayat standartlarındaki yükseliş ahlaki çöküntüyü beraberinde getirmiştir. Artık insanlar sadece kendilerini düşünür olmuşlar ve bütün duygu ve cihazlarıyla "daha fazla nasıl lezzet alırım ve arzularımı nasıl tatmin ederim"in peşine düşmüşlerdir.

"Bir adamın kıymeti himmeti nispetindedir. Kimin himmeti milleti ise, o kimse tek başına küçük bir millettir. Kimin himmeti yalnız nefsi ise, o insan değil. Menfaat-ı şahsiyesine hasr-ı nazar eden insanlıktan çıkar, masum olmayan cani bir hayvan olur."9

Sadece haz, lezzet ve heves tatminini düşünen insanlar, ne yazık ki, ne heveslerini tatmin edebilmişlerdir, ne de hazlarını. Mutsuz, gergin, stresli, bunalımda insanlar topluluğu ortaya çıkmıştır. "Hakiki terakki ise, insana verilen kalb, sır, ruh, akıl, hatta hayal ve sair kuvvelerin hayat-ı ebediyeye yüzlerini çevirerek, her biri kendine layık hususi bir vazife-i ubudiyet ile meşgul olmaktadır. Yoksa, ehl-i dalaletin terakki zannettikleri, hayat-ı dünyeviyenin bütün inceliklerine girmek; ve zevklerinin her çeşitlerini, hatta en süflîsini tatmak için bütün letaifini ve kalb ve aklını nefs-i emmareye musahhar edip yardımcı verse, o terakki değil, sukuttur."10

Medeniyet-i Sefihenin Kurmuş Olduğu Tuzaklar

Sefih medeniyetin kurmuş olduğu tuzakların en başında şüphesiz medya gelmektedir. İletişim çağı, teknoloji çağı, enformasyon çağı gibi kavramlarla değerlendirdiğimiz bu asırda bu işlevi yapan, yani insanların ayaklarına ve boyunlarına değil, kalp, akıl, ruh, sır gibi latife ve duygularını zincirleyen ve bu işi de zorla değil sevdirerek, bile bile tercih ettirerek yapan etkenlerin önde geleni medyadır.

Uluslararası medya holdingleri bir çok alanda olduğu gibi sefahat alanında da büyük işler görmektedirler.

Amerika (Hollywood) bütün dünya pazarına filmleri, müzikleri pompalayan merkez hükmündedir. Müzik, eğlence ve haber alanlarında dünyayı bir nevi koloni gibi hakimiyeti altına almaktadır. McChesne bu sefih medya kanallarının hareketli müziklerle gençleri hoplatıp silkeleyerek ceplerindeki paraları boşalttığını söyler. İletişimci McChesne global medya organlarının faaliyetlerini yeni kolonicilik diye tarif eder.11

İletişimci McChessne'nin koloni kelimesini seçmesi ilginçtir. Zira sömürgecilik 19. yüzyılda İngiliz ve Fransızların az gelişmiş ülkeleri sömürmesiyle bittiğini düşünmekte iken, bugün bu sömürü bütün dünya insanlarına yapılmaktadır. Film, müzik, CD, internet, moda, eğlence ve spor ile insanlar iktisadi, felsefi ve politik olarak sömürülmektedir.

Global Medya Holdinglerinin Hedef Kitleleri

Global medya holdinglerinin hedef kitleleri bütün dünya insanları, çocuklar, gençler ve kadınlardır. Sefih medeniyetin en çok hedefinde olan ve en çok etkilenen ise gençlerdir.

Zira gençlikte his ve hevesler ön planda olduğu için onları esir almak daha kolay olacaktır. Bu medeniyet-i hazıranın gençleri hedef aldığını teşhis eden Bediüzzaman şöyle der; "Ey bu vatan gençleri! Frenkleri taklide çalışmayın. Aya Avrupa'nın size ettikleri zulüm ve adavetten sonra hangi akılla onların sefahat ve batıl efkarlarına ittiba edip emniyet ediyorsunuz. Yok yok! Sefihane taklit edenler, ittiba değil, belki şuursuz olarak onların safına iltihak edip kendi kendinizi ve kardeşlerinizi idam ediyorsunuz."12

Medeniyet-i sefahatın ikinci hedef kitlesi ise kadınlardır.

Kadınları istismar eden ve bir meta gibi kullanan bu günkü medeniyet onları daha fazla hak, hürriyet, eşitlik kavramlarıyla kandırmaktadır.

Bediüzzaman, hedef kitlenin gençler olduğu gibi kadınların da ahirzaman fitnesinde kullanılacağını söyler.

Açık-saçıklığa teşvik ile teşhirciliğe yönlendirilerek onları nefislerinin esiri haline getirmiş, çağdaş köle olan kadınlar ortaya çıkmıştır. Üstelik bunlar başkaları tarafından kullanılmaya açık hale getirilmişlerdir. "Mimsiz medeniyet taife-i nisayı yuvalarından uçurmuş, hürmetleri de kırmış, mebzul metaı yapmış."13

Kadınlık fıtratının tahrip edildiği cinsel meta haline getirilen bu kadınlar gelecek nesillerin anneleri olmaları hasebiyle nefislerine esir annelerden özgür evlatlar değil, kendine güvensiz, kendi adına karar veremeyen, kişilik bozuklukları olan, başkaları için yaşayan nesiller doğacaktır. Bu ise tehlikenin başka bir boyutudur.

Asrın bu tehlikesine karşı Bediüzzaman 'Hanımlar Rehberi' ve 'Gençlik Rehberi' isimli iki eser telif etmiştir. Hanımlar Rehberi'de kadınların ahirzaman fitnesinden nasıl kurtulacaklarını şöyle anlatır: "Demek medeniyetin ref'i tesettürü, hilaf-ı fıtrattır. Kur'an'ın tesettür emri fıtri olmakla beraber o maden-i şefkat ve kıymettar birer refika-i ebedi olabilen kadınları, tesettür ile sukuttan, zilletten, manevi esaretten ve sefaletten kurtarıyor."14

Ve yine devamla, "Kadınların saadet-i uhreviyesi gibi, saadet-i dünyeviyeleri de ve fıtratlarındaki ulvi seciyeleri de bozulmaktan kurtulmanın çare-i yeganesi, daire-i İslamiyedeki terbiye-i diniyeden başka yoktur. Rusya'da o biçare taifenin ne hale geldiğini işitiyorsunuz."15

Bütün bunlardan anlaşılacağı gibi dünyayı gözlemleme gücü arttıkça insanın istidatlarına, iç alemine, enfüsi daireye yapacağı yolculuklarda azalmalar görülür. Kafa yorması, düşünmesi, hakikati araştırması gereken meselelere karşı alakasızlaşır. "Nereden geliyorum, nereye gidiyorum, ne için gönderildim" olan üç muazzam sorunun cevabını bulmak gibi hakikatle uğraşmazsa nefis ve şeytan onu başka şeylerle uğraştırmaya başlar.

Artık böyle bir insanın gaye-i hedefi dünya lezzetlerini en dorukta tatmak ve yaşamak olur. Ne ilginçtir ki, bunu bulan, yaşayan şimdiye kadar ne olmuş, ne duyulmuş, ne de görülmüştür. Zira Bediüzzaman, dünya lezzetini istiyorsak, daire-i İslamiyeden başka yerde o lezzeti bulamayacağımızı söyler.

Çağdaş Esaretten Kurtulmanın Çareleri ve Müjdeler

Asrın hastalıklarına dair Kur'an'dan reçeteler sunan Bediüzzaman, bu esaretten kurtulmanın çaresini şöyle ifade eder

. "Bu hayat-ı dünyeviyenin hakiki lezzeti iman dairesinde ve imandadır. Ve amel-i salihanın her birisinde bir manevi lezzet vardır. Dalalet ve sefahette bu dünyada dahi acı ve çirkin elemler bulunur."

Sefih medeniyetin cazibesinden kurtulmanın çaresi Allah'a iman ve ahirete iman dersi vermekle yetmez. Bunlarla beraber en etkin yollardan birisi aynı lezzet içinde elemi gösterip hissi mağlup etmektir. "Onlar dünya hayatını seve seve ahirete tercih ederler (İbrahim suresi, 3). ayetinin işaretiyle bu zamanda ahiretin elmas gibi nimetlerini lezzetlerini bildiği halde dünyevi kırılacak şişe parçalarını onlara tercih etmek ehl-i iman iken, ehl-i dalalete o hubb-u dünya ve o sır için tabi olmak tehlikesinden kurtarmanın çare-i yeganesi dünyada dahi Cehennem azabı gibi elemleri göstermekle olur."16

Bütün bunlara rağmen bizler ümitvarız. Bu konularda yine Bediüzzaman'ın müjdeleri vardır.

"Kainatta maksud-u bizzat hayırlar ve güzelliklerdir." İşaratü'l-İ'caz

"Herşeyin kemale bir meyli var." Sünuhat

"Kainatta bir tekamül kanunu geçerlidir. Tekamül meyli insanın fıtratına yaratılışta verilmiştir." Hutbe-i Şamiye

Bütün bu müjdelerin sonunda diyebiliriz ki, insanlık bu esaretten kurtulacaktır. Zira "istikbalde hükümferma olacak yalnız İslamiyettir." İslamiyet ile insan iç özgürlüğünü yakalar, bu ise dış özgürlüğe ister istemez tesir eder.

Çünkü İslami terbiye metodunda, tebliğde insanın öncelikle kendi nefsinden başlaması gerektiği vurgulanmaktadır. Nefsini ıslah edemeyen başkasını ıslah edemez prensibiyle insan önce kendi nefsinin esaret zincirlerini kırar. Hakiki bir abd olur.

Sonuç

Günümüz insanının özgürlükten anladığı, nefsin bütün istek ve arzularını yerine getirmek ve başkasına zarar vermemek kaydıyla her istediğini yaşamak şeklindedir.

Böyle bir özgürlük anlayışı insanı bu dünyada sadece lezzet almaya, kendini düşünmeye ve bencilleşmeye iten bir sonuç doğurur.

Bu ise sosyal bir varlık olan insanın yapısına uygun olmayıp, 'bana dokunmayan yılan bin yaşasın ve nemelazımcı' bir anlayışı beraberinde getirir. Bu da insan suretli canavarlarla yaşanacak bir dünyayı ortaya çıkarır.

Bu sonuç, içeriden nefis ve şeytan, dışarıdan ise sefih medeniyetin mahsulü olan organlar ve kurumların işbirliği ile ortaya çıkmaktadır.

Sefih medeniyet ise, insanı hürriyet fikriyle nefsine esir etmektedir. İnsanın nefis ve şeytanın tesiriyle akıl ve kalbinin rağmına hareket edebileceğini varsayar.

Tam hürriyet ise, insanın dış özgürlüğü ile birlikte iç özgürlüğünün de kazanılması ile gerçekleşmektedir.

Nefis, şeytan ve sefih medeniyetin organlarının insan fıtratını bozan her türlü hile ve oyunlarına rağmen, ümidi hiç kaybetmemek gerekmektedir.

Zira tahrip cephesi kadar tamir cephesi de çalışmaktadır. Ayrıca Kur'an, sünnet ve müceddidlerin müjdeleri dikkate alındığında, kainatta hayrın ve güzelliklerin galip geleceği ve her şeyde bir tekamül meylinin neticesi insanlık kıyametten önce bir fecr-i sadık dönemi yaşayacağı anlaşılmaktadır.

Öz

Beşer, tarih boyunca, vahşet ve bedeviyet, memlukiyet, esaret, ecir, malikiyet ve serbestiyet gibi dönemlerden geçmiştir. Günümüz insanı, sosyal hayat olarak beşinci devirde gözükürken, iç dünyalarında üçüncü devri yaşamaktadır.

Hürriyetin tanımı içerisinde geçen serbestlik ile günümüz insanının anladığı serbestlik çok farklı şeylerdir. İnsanlar serbest olalım derken, sefaletin içine düşmektedirler ve nefislerine köle olmaktadırlar. Sefih medeniyetin kurmuş olduğu tuzakların en başında şüphesiz medya gelmektedir.

Bu asırda insanların ayaklarını ve boyunlarını değil, kalp, akıl, sır gibi latife ve duygularını zincirleyen medya, bu işi zorla değil, sevdirerek, bile bile tercih ettirerek yaptıran bir etkendir. Global medya holdingleri hedef kitle olarak bütün dünya insanlarını, özellikle çocukları, gençleri ve kadınları seçmiş bulunuyor.

Hakiki hürriyet (Hürriyet-i şer'iye, şefkat-i imaniyeden tevellüd etmektedir), yani gerçek hürriyet ise, iç hürriyettir ki, bunu sağlayan tek şey imandır. Bediüzzaman, "Demek ne kadar imana kuvvet verilse, hürriyet de o kadar kuvvet bulur" diyerek, insanı iç tutsaklıktan (nefisperetlik) kurtaran yegane şeyin iman olduğuna vurgu yapmaktadır.

Abstract

The humanity passed through centuries from various phases such as wildness and nomadism, being property, slavery, proprietorship and freedom. The contemporary man seems to be in the last phase in his social life, whereas in his inner worlds he lives in the slavery phase.

Freedom which is intrinsic to the definition of liberty is entirely different from the term freedom the contemporary man understands.

The men fall into misery and become slave to their self in order to be free. It is certain that the media is the prominent trap established by the dissipated civilization.

The media does not put a chain on the foot and necks of people but on their pleasing and feelings such as hearts, reasons and secrets. The media is a factor which carries out this not coercively but lead the people to prefer these acts. The global media companies selected the entire population of the world, especially children, youth and women as their target.

The real freedom (The Islamic freedom emerges from the compassion of faith), i.e., the real freedom is the inner freedom provided only by faith. Bediüzzaman states that "If the faith is so powerful, then the freedom becomes powerful" and emphasizes that faith is the mere instrument to save the men from the slavery to self.

Yasemin Yaşar

Sanat Tarihçi

Dipnotlar

1. Nursi, Bediüzzaman Said, Sözler, Yeni Asya Neşriyat, İstanbul 2001, s. 649.

2. Nursi, Bediüzzaman Said, Münazarat, Yeni Asya Neşriyat, İstanbul 1998, s. 55.

3. Nursi, Bediüzzaman Said, Tarihçe-i Hayat, Yeni Asya Neşriyat, İstanbul 2001, s. 48.

4. Hocaoğlu, Durmuş, Kötülük, Toplumsal Kötülük ve Hürriyet, Köprü, Yaz/2001.

5. Tarihçe-i Hayat, s. 89.

6. Nursi, Bediüzzaman Said, Hutbe-i Şamiye, Yeni Asya Neşriyat, İstanbul 2001, s. 103.

7. Nursi Bediüzzaman Said, Sünuhat, Yeni Asya Neşriyat, İstanbul 2001, s. 60.

8. A.g.e., s. 61.

9. Hutbe-i Şamiye, s. 165.

10. Sözler, s. 291.

11. Aydıner, Furkan, "Medeniyet-i Sefahet" ve "Medeniyet-i Fazilet"in Mukayesesi, Köprü, Kış/2003

12. Nursi, Bediüzzaman Said, Lem'alar, 14. Lem'a, Yeni Asya Neşriyat, İstanbul 2001, s. 124.

13. Sözler, s. 667.

14. Lem'alar, s. 198.

15. A.g.e., s. 203.

16. Nursi, Bediüzzaman Said, Şualar, Yeni Asya Neşriyat, İstanbul 2001, s. 624

2011-01-13T21:41:00.001+02:00

CUMÂ GÜNÜNÜN SÜNNETLERİ

Cumâ gününün 20 sünneti ve edebi vardır. Bunlar şunlardır:

1- Cumâyı Perşembe’den karşılamalıdır. Meselâ; yeni ve temiz elbiseyi hazırlamalı, işleri bitirip Cumâ’yı ibâdetle geçirmeye gayret etmeli.

2- Cumâ günü, Cumâ namazı için gusül abdesti almalı. (Bu gusül hakkında, farz diyenler de vardır.)

3- Başı tıraş etmeli. Sakalın bir tutamdan fazlasını ve tırnakları kesmeli ve beyaz giymeli.

4- Cumâ namazına mümkün olduğu kadar erken gitmeli.

5- Ön safa geçmek için, cemâatin omuzlarından aşmamalı.

6- Câmide namaz kılanın önünden geçmemeli.

7- Erken gidip birinci safta yer almalı.

8- İmam minbere çıktıktan sonra hiçbir şey söylememeli, ezanı da tekrar etmemeli.

9- Namazdan sonra, Fâtiha, Kâfirûn, İhlâs, Felak ve Nâs sûrelerini 7 defâ okumalı.

10- İkindiye kadar câmide kalıp, ibâdet etmeli.

11- Ehl-i sünnet âlimlerinin kitaplarından anlatan âlimlerin dersinde bulunmalı.

12- Cumâ günü duânın kabul olduğu vakti aramalı, bunun için hep ibâdet etmeli.

13- Cumâ günü çok salevât-ı şerîfe getirmeli.

14- Kur’ân-ı kerîm ve Kehf sûresini okumalı.

15- Az veya çok sadaka vermeli.

16- Ana-babayı veyâ bunların ve sâlih Müslümanların ve evliyânın kabirlerini ziyâret etmeli.

17- Ev halkının yemeklerini bol ve tatlı yapmalı.

18- Çok namaz kılmalı, namaz borcu olanlar kazâ namazlarını kılmalı.

19- Cumâ gününü, ibâdetle geçirmeli.

20- İkindiden sonra, seccâde üzerinde elinden geldiği kadar
“Yâ Allah! Yâ Rahman! Yâ Rahîm! Yâ Kavî! Yâ Kadir!” deyip, sonra duâ etmelidir.

Dünya muhabbeti bütün hataların başıdır, ne demektir?

2011-01-11T17:15:00.001+02:00

Dünya muhabbeti bütün hataların başıdır, ne demektir?

Sual: Hadiste var ki, “Dünya muhabbeti bütün hataların başıdır.” Hâlbuki, Sahabeler dünyaya pek çok girmişler. Terk-i dünya değil, belki bir kısım Sahabe, o zamanın ehl-i medeniyetinden daha ileri gitmişler. Nasıl oluyor ki, böyle Sahabelerin en ednasına, en büyük bir velî kadar kıymeti var, diyorsunuz?

Elcevap:

… dünyanın ahirete bakan yüzüyle, esma-i İlâhiyeye mukabil olan yüzünü sevmek, sebeb-i noksaniyet değil, belki medar-ı kemaldir ve o iki yüzde, ne kadar ileri gitse, daha ziyade ibadet ve marifetullahta ileri gider.

Sahabelerin dünyası ise, işte o iki yüzdedir. Dünyayı ahiret mezraası görüp, ekip biçmişler. Mevcudatı, esma-i İlâhiyenin aynası görüp, müştakane temaşa edip bakmışlar. Fena-i dünya ise, fânî yüzüdür ki, insanın hevesatına bakar.

Eğer, insan yalnız bir kalpten ibaret olsaydı, bütün masivayı terk, hattâ esma ve sıfatı dahi bırakmak, yalnız Cenab-ı Hakkın zatına rabt-ı kalp etmek lâzım gelirdi.

Fakat, insanın akıl, ruh, sır, nefis gibi pek çok vazifedar letaifi ve hasseleri vardır.

İnsan-ı kâmil odur ki, bütün o letaifi, kendilerine mahsus ayrı ayrı tarik-ı ubudiyette, hakikat canibine sevk etmek ile, Sahabe gibi geniş bir dairede, zengin bir surette; kalp, bir kumandan gibi, letaif askerleriyle kahramanane maksada yürüsün. Yoksa kalp, yalnız kendini kurtarmak için askerini bırakıp tek başıyla gitmek, medar-ı iftihar değil, belki netice-i ıztırardır.

Sözler

Ben Merkezcilikten Sosyal Narsisizme

2011-01-01T00:43:00.004+02:00

From Egocentricism to Social Narcissism

Hayvanların genetik programlarına baktığımız zaman kaçmak, kemirmek, uçmak gibi amaçlar için programlandığını görürüz. Bu programa uygun olarak en iyi seviyede yaşamlarını sürdürürler, ancak insanların genetik programlarına baktığımızda eğilimler vardır; amaçlar yoktur. Amaçlar bireyin kendi serbest iradesine bırakılmıştır. Yaşam gayesini kişi kendisi belirleyecektir. Kendisi için en iyi ve doğruyu bulursa sonsuzluk çizgisinde mutlu ve başarılı olacaktır. İnsan için en iyi ve en doğru nedir? En isabetli sonuca götürecek çağdaş yöntemler nelerdir?

Hayatı sorgulamak hayata anlam katar ve diğer canlılardan farkımızı ortaya çıkarır. Bilim, çağdaş yöntemlerden en önemlisidir. Bilimsel metodolojiye göre doğruya götüren dört yol vardır.
Birincisi; pozitif bilim, deney ve gözlem yöntemidir. Ampirik yaklaşımla gerçekler ortaya çıkarılır. Ateşin yakması, arsenikin zehirlemesi gibi.
İkincisi; akıl yürütme yöntemidir. Tüme varım ve tümden gelim gibi mantıksal düşünme yöntemi ile doğru bulunur. Ateşi görmezsiniz ama belirtilerini görürsünüz. Dağın arkasındaki ateşi akıl gözünüzle görmüş olursunuz.
Üçüncü yol; sezgilerdir. Yaratıcı düşünce de denilen yol bu yoldur. Hayal kurulur, amaç belirlenir, zihinsel geviş getirme esnasında kuluçka dönemine yatılır. Ardından ise birdenbire doğum olur. Newton, Mimar Sinan, Arşimet, Mozart gibi bilim ve sanat adamları sembolik ve sanatsal düşünceye bu yöntemle ulaştılar. Yoğun konsantrasyon gerektiren bu özellik özel kişilerde daha iyi sonuç verir.
Dördüncü yol ise; inançlar ve semavi öğretilerdir. Ölüm, ölüm ötesi, ruhsal gerçeklikle ilgili sorularımıza inanç sistemleri cevap verebiliyor ve bizi belirsizlikten kurtarıyor.

Narsistik Çıkarcılık

Modernizm erdemli değil, faydacı insanı; başkasını değil, kendini mutlu etmeye öncelik veren insanı; soyut zevkleri değil, somut zevkleri önemseyen insan tipini teşvik etti.

Ekonomik verimlilik için açgözlü ve bencil olmak gerektiğini söyledi. Hatta ahlak temelli yapının sistemin yetersizliğine işaret ettiğini söyleyerek toplumun ahlak dokusunun değişmesinin gerektiğini vurguladı.

Neo-klasik iktisatçılardan A. Smith, Menger "ahlak ve iktisat birbirine zıttır, insan mekanistik bir varlıktır, motivasyonu çıkardır" tezini savundular.

Kapitalizmin ünlü görüşü "toplum kendi çıkarını güden bireylerden oluşur, niyetlenmemiştir, kendiliğinden doğan bir düzendir. Rasyonellik, yani akli türetme davranışlarının tek belirleyicisidir" diyerek asırların birikimi olan ahlaki öğretileri silip attı.

İnsanı bencil, faydayı rasyonalize eden varlık olarak tanımladığımızda ekonomi avanta ekonomisine kaymaz mıydı? Bu soruyu o günün bilim adamları sormadılar veya düşünmediler.

Ahlak kavramını dışlayan sistem bilimsel olarak sunuldu. Hatta ahlak ekonomide işlem maliyetini artırır tezi savunuldu.
Yardım etmek parayı paylaşmaktır, kişiyi tembelliğe iter denildi.
Yoksul gözetmek doğal ayıklanmaya uymaz.
Hakkını aramayan kendini savunamayana yardım gerekmez.
Varlıkların yaşam kavgası vardır.
Alçak gönüllü olmak yetersizlik işaretidir gibi tezleri Alman filozof Nietzsche dile getirdi.

"Ahlak insan davranışlarını belirlememelidir. İyi niyetten iyi sonuçlar çıkmaz, ahlaka ihtiyacımız yoktur" gibi görüşler iki düşünceyi güçlendirir.

Birincisi; "Sen çalış, ben yiyeyim" düşüncesidir.
Bu düşünce para ile para kazanılan rant ekonomisini doğurdu. İnsanlar, doğal iç güdüleri olan tembelliğe yöneldiler.
Rüşvet yaygınlaştı, başkasının sırtından geçirmeyi marifet bilen insan tipleri çoğalmaya başladı. Piyasada verimlilik düştü, üretmeden tüketen, kaynakları hep kendi çıkarı için kullanan insanların çoğalması sosyal katmanlar arasındaki dengeyi bozmaya başladı.

İkincisi; "Başkası açlıktan ölse bana ne" düşüncesi sosyal sorumlulukları göz ardı ettirdi. Bencilliğe teşvik etti. Bireysel sorumluluk, sosyal sorumlulukları göz ardı ettirdi. Bireysel sorumluluk ve sosyal sorumluluk arasındaki sınır, bireyin faydacı eğilimi nedeniyle toplum aleyhine bozuldu
. Önce benim çıkarım, sonra ailemin, çocuklarımın ve toplumun çıkarı diyen insan tipi kabul gördü. Böylece haklılık dengesi kendini üstün gören insan lehine bozuldu. Zayıf kişilerin ve güçsüzlerin kurban olmasını sonuç veren insan tipinin yüceltilmesi 20. yüzyıl diktatörlerini ortaya çıkardı.

Bilindiği gibi Hitler, Alman ırkını üstün görüyordu. Diğer ırklar üzerine hakimiyet kurma hakkı olduğunu savunuyordu. Hitler Mussolini, Franco gibi çağdaş tiranların temel dünya görüşü "Çatışma ve savaş" kavramlarına olan inançlarıydı. Savaş ve çatışmanın bir milletin gelişmesinde mutlaka gerekli olduğu tezini filozof Friedrich Nietzsche'den almışlardı. Hatta Mussolini "Nietzsche beni ruhsal bir erotizmle dolduruyor" diyerek duygularını ifade etmişti.

Etnik Narsizm*

Nietzsche'nin "tehlikeli yaşam, güç isteği, yaşam mücadelesi, üstün insan" tezi çağdaş diktatörler tarafından benimsendi.

Bu sosyal alana uygulanması demekti. Bencilliği ve üstün insan olmak için savaşmayı teşvik ediyordu. Nietzsche yardım severlik, iyilik yapmak, fedakarlık, tevazu gibi değerlerin üstün insanın ortaya çıkmasını engellediğini öne sürüyordu.

Varlıkların yaşam mücadelesi, üstün insan düşüncesi üstün ırk tezini doğruladı ve 20. yüzyıl ulus devlet anlayışı adı altında ırkçılık güçlendi.

Azınlık ırklar asimile edilmeye çalışıldı, direnenler ise yok edilmeye başlandı.

Nietzsche, The Anti-Christ kitabında "sert olun, acıma hissini unutun, Tanrıya ihtiyacımız yok, kötülük insanın en büyük gücüdür. Şefkat, merhamet gibi kavramlar terk edilmelidir" düşüncelerini "üstün insan ahlakı" olarak öne sürüyordu.

Sonuçta, ideal dünya düzeninin üstün insanların kuracağı aristokratik bir dünya düzeni olacağını savunmuştu. Bencilliği, etnik narsizm olan ırkçılığı, yöntem olarak şiddeti, Darwin'in biyolojik bilimlerdeki tezine dayandırarak bilimle pagan kültürün birleşmesini sağlamıştı.

Öjeni tezi bu kapsamda ortaya çıktı. Üstün ırkın gen havuzunun aşağı ırkın gen havuzuna karışmaması için kafatası ölçümleri yapıldı. Bilim adına ortaya çıkan bu görüşe kilise direnemiyordu. Gen havuzunu korumak için hastalara hızlı ve etkili zehir vermek, yaşlıları yok etmek, sakat doğan bebekleri hemen öldürmek tezi ünlü zoolog Haeckel'e aitti. Hitler de Steilizasyon merkezleri oluşturarak bu tür hasta ve sakatları buraya toplayıp öldürüyordu.

Bireysel narsizm, ırksal saflık, en uygunun ayakta kalması adı altında sosyal narsizme dönüşüyordu

. Antik çağın Pagan kültüründeki savaş tanrısı Waton'ın (Odin) sembolü olan gamalı haç faşizmin sembolü oluyordu. Tanrı krallar böylece ortaya çıkıyordu.

Kadın ve Narsizm

Kadını sadece süs ve renk olarak değerlendiren bir görüş erkek narsizminin bir sonucu muydu?

Darwin, Descent of Man isimli kitabında kadınların algılama, hızlı kavrama ve taklit yeteneği konusunda daha aşağı ırkların özelliklerini taşıdıklarını ve bu nedenle daha düşük medeniyete sahip olduklarını belirtiyordu.

Evrimin erkeklerin elinde olduğunu, kadınların evrimdeki rolünün erkeği oyalamak ve evin sorumluluklarını almakla kaldığını savunan görüş 20. yüzyıl ortalarına kadar kabul gördü.

Ünlü sosyal psikolog Gustave Le Bon (1841-1931), kadınların beyni erkeklerden çok gorillerin beynine yakındır, kadınlar insan evriminin en aşağı formunu temsil eder düşüncesini savunmuştur. "Vefasızlık, tutarsızlık, mantık eksikliği, sebep bulma yetersizliği bu nedenle kadında daha belirgindir. Ortalama erkekten üstün kadınların ortaya çıkması istisnai bir durumdur. İki kafalı goril gibi sayabiliriz. Bu istisna doğuştan çirkin kabul edilmelidir" Le Bon'un görüşleridir.

Savaşçılık, kan dökücülük, acımasızlık ve sertlik erkeksi karakter iken; sevgi, şefkat, merhamet ve acıma kadınsı karakter olarak kabul edildi. Bu karakterlerin üstün insanın oluşmasına engel olduğu için hakim olmaması öngörülüyordu.

Nietzsche de benzer fikirleri savunuyordu. Kadının büyük çocuk olarak kalması gerektiğini, kadının özgürleşmesinin Avrupa'yı çirkinleştireceğini savunuyordu. Gerçek insan erkektir, kadın ara aşamadır görüşünün yaygınlaşması erkek dünyasında kadının yerini kötü etkiledi. Böylece kadına ayrımcılık yapıldı. Kadının sadece çocuk doğuran, erkeği oyalayan makine gibi görülmesi 1960'da feminizm ve cinsel özgürlük akımlarını ortaya çıkardı.

Feminizmin başlangıç noktası çok yerindeydi. Kadına karşı ayrımcılığa son verilmeliydi. En büyük ayrımcılığı da modernizmin katı uygulamaları yapmıştı. Üretmeyen bir kadın dışlandı, üreten kadına erkeğin yarısı, taşrada üçte biri ücret verildi. Bu ayrımcılık feminizmi tetikledi.

Kadın erkek ilişkileri savaş alanına dönmeye başladı. Feminist hareketi başlatan, 1963'de kadınları silahlanmaya çağıran Betty Friedmen şu anda Manhattan'da tek başına yaşıyor ve "bir adamla güzel ve sadakate dayalı ilişki sahibi olmak beni çok mutlu ederdi" diyor.

Evet, feminizm romansı yok etmişti. Erotik duyguların ön plana çıkartılıp romantik duyguların göz ardı edilmesi yeni bir erkek egemenlik modeliydi. Bir erkek daha çok kadınla beraber olmak için feminizmi kullanıyordu. Feminizm tek cinsin izole yaşamına neden olan küresel narsizmin acı meyvesi oldu. Boşanmaların Batı kültüründe % 50'lerin üzerine çıkması tesadüf değildi. Cinselliğin kadın elinden alınıp kadının silahsız bırakılması kadına zarar vermişti.

Narsizm ve Ayrımcılık

Narsist birey beraber yaşama bilincinden yoksundur. Çünkü kendi çıkarlarını ön planda tutar.
Narsist birey hiç kimseye karşı sorumlu olmadığını düşünür. Tek hesap vereceği kendisi olan kişi bireyciliği bencilliğe dönüştürür. Böylece ahlakın güncelliği ortadan kalkar.

Eğer bir narsist evrime inanıyorsa ve kendisi inorganik maddelerden oluşmuşsa kimseye bir şey borçlu değildir!
Evren kendi kendine oluştuğuna göre kimseye hesap vermek zorunda değilim düşüncesi zihinde yer eder.
Allah'a hesap vermeyeceğime göre kendi çıkarlarımı düşünürüm diyen birey başkasının çıkarlarını önemsememeye başlar.
Bu inanç onun sosyal yaşamına ve aktivitelerine yön verir. Sırada beklemek istemez, öncelik içgüdüsü ile özel ve önemli olması gerektiğini düşünür. Güçlüyse gücünü adil bir şekilde kullanmaz, pastanın büyüğünü kendine ayırır.

Narsizm realite körlüğü yapar!

Narsist birey hoşlandığı şeyi sorgulamadan kabul etme eğilimindedir. Bir sorunun çözümünde de kolaya kaçmaya çok yatkındır. Çatışmayı ve acı veren çözümleri sevmez. Bu eğilimler onun karar verme süreçlerini etkileyerek adil olmayan kararlar verdirtir ve gerçeği göremez.

Eleştiriye kapalı olmaları ve analitik düşünememeleri nedeniyle empati yapamazlar.
Zihinsel bir körlük üzerindeki insan baktığı şeyleri tümüyle göremez ve düşünemez. Bu nedenle, karar verirken bilgi ve veri ile değil, anlık çıkarlar ile hareket etme eğilimdedir. Zihinsel körlük yargı gücünü zayıflatır. Yargı gücü zayıflamış kişilerse yanlış kararlar verirler. Sıklıkla ayrımcılık yaparlar. Böyle insanlar mantıklı eleştirilerle sınırlandırılmazsa onunla beraber yaşamak imkansız hale gelir. Ona sürekli vermek gerekir.

Narsistik Ruh Hali

Narsistik kişiliğin ana teması; büyüklük duyguları, başkalarını anlayamama ve başkalarının değerlendirmelerine aşırı duyarlılıktır.

Kendilerini özel ve önemli görürler, sıradan bir insan olmaktan çok korkarlar. Kendilerinin özel olduğunu göstermek için çabalarlar. Tıpkı köpek balıklarının boğulmamak için devamlı yüzmek zorunda olmaları gibi narsistler de depresyonun derinliklerinde boğulmamak için övgüyle beslenir, özel olduğu hissini hep yaşamak isterler.

Temel Özellikleri

1. Kendilerinin önemine ilişkin büyüklük duyguları taşırlar, başarı ve yeteneklerini abartırlar.

2. Kendilerini özel ve önemli görürler, hep saygı görmeyi beklerler.

3. Hayal dünyalarında güç, başarı, şöhret, para, güzellik ve aşk ön plandadır.

4. Övgü ile beslenirler, iltifat edilmesi için ortam hazırlarlar.

5. Eleştiriye aşırı duyarlıdırlar. Eleştiriye iyi amaçlı eleştiri bile olsa aşağılanmış olma, öfke ve utanç duyguları ile tepki verirler.

6. Menfaatçidirler. Kişilerarası ilişkileri kendi çıkarlarına kullanırlar. Kendi amaçlarına ulaşmak için hile ve aldatmayı normal kabul ederler.

7. Kendilerinin ancak özel kişiler tarafından anlaşılabileceği kadar özel olduklarını düşünürler.

8. Empati yapamazlar. Başkalarının ne hissettiğini, ihtiyaçlarını anlayamaz ve hissedemezler. Arkadaşı hasta olup randevuya gelemezse kızar, şaşırır onu anlayamaz.

9. Kin, öfke, kıskançlık duyguları fazladır. Acıma, affetme gibi duyguları kendi çıkarlarına göre hisseder ve kullanırlar.

10. Hak duygusu hep kendine yöneliktir. Hak kazandığı, kayırılması gerektiği, sırada beklememesi gerektiği, hep kendisine ayrıcalık yapılması gerektiği beklentisi içindedirler.

11. Büyük ideallerine kavuştuklarında gerçek kişilikleri daha çok ortaya çıkar. Her masada farklı konuşmak, durumlara göre ilkeleri değiştirmek yaşam felsefeleridir.

Narsistlerin Korkuları ve Başarıları

"Mezarlıktan ıslık çalarak geçmek" pek çok kimsenin yaptığı şeydir. Gerçekte son derece korkuyordur. Fakat korkmuyor taklidi yapmak zorundadır. İşte bunun gibi narsistlerin bir kısmı eksiklik, aşağılık duygularını bastırmak için kendilerine güveniyor rolü yaparlar. Fakat bu rolü içselleştirdikleri için güvenli gözükürler.

Korku ile güven arasında zihinsel duvar çok incedir, her an yer değiştirebilir. Amacı, bir insandan daha fazla bir şey olduğunu ispatlamak olan bir kişi düşününüz; bu kişinin en büyük korkusu sıradan bir kişi olmaktır.

Dünyada en büyük ve değerli şey olarak kendilerini hissettikleri için bunu kanıtlama çabası içinde çırpınırlar, çok çalışırlar
. Bunun için yetenekli ve iddialıdırlar. Bilim, sanat, spor, politika, komutanlık, liderlik ve ticaret gibi rekabet edilen her şeyi bu kişiler keşfederler dersek abartılı olmaz.

Bu kişileri dengelemeye çalışan din adamlarının azizlik ve velayet derecelerinin artması da insanlığa ikinci faydalarıdır.

Narsist insanların yaptıkları işlerden hoşlanırız, ama kişiliklerinden nefret ederiz. Liderlerin pek çoğu narsisttir. Hitler canlı bir örnektir. Liderlik ile narsistlik ince bir duvarla ayrılır. Liderlik bittiğinde narsizm başlar. Liderlerin çevresindeki dalkavuklar onların içlerindeki narsist yönlerini beslerler, büyütürler ve onları narsist canavar yaparlar.

Bunun için demokrasi, insanlığın geldiği en ileri olgunluk düzeyi oldu. Çünkü demokraside muhalefet vardır. Eleştiri açıkça yapılır. Böyle bir lider narsistlik eğilimindeyse onun hatalarının, yanlışlarının, zayıf taraflarının söylenebilmesi sorumlulukla dengelemeyi sağlar. Tarihte başarılı olmuş ve sevilen liderlerin arkalarında onu sorgulayan ve sorumlu davranmaya yönlendiren manevi bir liderin olması tesadüfi değildir. Eski Yunan'da Sokrates, Aristoteles, bizden Akşemseddin ve Şeyh Edebali gibi kişileri sayabiliriz.

Öncelik İçgüdüsü Taşırlar

Bir narsist kendisi için iyi olanın tek iyi ve tek yol olduğuna inanıyor ve vazgeçmiyorsa, onun hata yapmasını beklemek ve fakat onaylamadığımızı da belli etmekten başka yapacak bir şey yoktur.

İnsanda fıtratı gereği ilk ve evvela kendini sevme, kendi ihtiyaçlarına öncelik verme duygusu vardır. Başkalarını düşünmek, başkalarının ihtiyaçlarını önemsemek egomuzun hoşuna gitmez, ancak insan gibi yaşamak için egomuzun bu yönünü dengelememiz gerekir. "Önce can, sonra canan" adil bir duygu değildir. Önce doğrular ve ilkeler -can veya canan hoşlansa da hoşlanmasa da- diyebilmek bilgece davranıştır.

Narsist kişilerin başkalarının ihtiyaçlarını, arzularını, yeteneklerini, isteklerini görme kabiliyetleri gelişmemiştir. Bu sebeple empati yoksunluğu onları sevenlere acı çektirir. Onları sevenler kimliksiz olmak zorundadırlar.

Ben merkezci narsistleri seven pek çok eş veya kişi onların kendilerini sevmeme nedenini araştırırlar, ancak bulamazlar. Kusurları kendilerinde ararlar. Böyle narsistlerin sevgilileri hayatlarını mahvederler.

Büyük çapkınların, büyük politikacıların önemli kısmı narsisttir. Bir şeye ihtiyaçları olduğu zaman empatiye sahipmiş gibi davranır ve rol yaparlar. Etkileyici, çarpıcı, rol yapıcı davranışlarını çoğu zaman farkında olmadan gerçekleştirirler. Alçakgönüllü rolü oynarken bile egolarını parlatmaktadırlar. İkiyüzlülükten farklı olarak, bu davranışları kişiliklerinin gereği olarak yaparlar.

Satışı İyi Yaparlar

İnsanları etkileme, göz boyama konusunda çok başarılıdırlar. Karşı taraftaki kişinin neyi duymak istediğini çok iyi fark ederler. Hayranlık duygusu uyandırıncaya kadar işe devam ederler. İleri narsistler hayranlık duygusu uyandırdığı kişiyi artık yok sayar, küçümser.

Kendilerini övmekten utanmazlar. Zeki narsistler gizli övünmeyi çok yaparlar. Toplantılarda soru sorarken en az konuşmacı kadar çok şey bildiklerini göstererek yorumlar yaparlar. Kendisiyle dalga geçiyor rolü bile oynayabilirler, eğer alkış getirecekse.

Ünlü kişileri etkilediklerini sözleri arasına sıkıştırırlar. Çevre tarafından akıllı ve yetenekli olarak bilinirler. İlk tanışmalarda çok etkileyicidirler. Uzun beraberlikte bencil ve çıkarcı yapıları nedeniyle kendilerinden nefret ettirirler. Fakat elde ettikleri güç, para, şöhretle insanları kendilerine bağlarlar.

Vitrinleri dolu ama gönülleri boş olan böyle kişilere nasıl davranacağınızı yazımızın sonunda okuyacaksınız.

Çok Çalışırlar

En büyük korkuları sıradan olmak olduğu için ve kendilerini üstün görmeye devam etmek amacıyla, başarılı olmak zorundadırlar. Çalışıp zafer kutlamak en büyük doyumlarıdır.

Çoğu işkoliktir, ne istediğini bilir, amacına kilitlenir. Amerikan Kapitalizmi yaratıcılığı ve üretimi arttırmak için bu kişilik özelliğini teşvik ediyor. Para, şöhret, güç getiren işler sistemin motoru oluyor. Adil olmayan çabaların, toplumda zayıfların ezilmesi sonucunu doğurarak sosyal barışı zedeleyeceğini söylemeye gerek var mı?

Adil Değildirler

Kendilerini özel olarak gördükleri için herkes için geçerli kuralların kendileri için geçerli olmadığına inanırlar. Hukukta "adalet zayıf sineklerin takıldığı, kuvvetli sineklerin delip geçtiği bir ağdır" şeklinde bir söz vardır. Bu söz narsistik ahlak sahibi kişiler için söylenmiş olsa gerek.

Her yerde kırmızı halı ile karşılanmak isterler. Bu olmazsa bozulurlar ve acımadan bozarlar.

Eğitimli olmayan narsistlere sıra beklemek, kuyruğa girmek, çevrelerini temiz bırakmak, trafikte öne geçmek zevk verir. Kuralları ustaca atlatmak, insanları enayi yerine koymak, başkalarını kullanmak onlara keyif verir. Böyle davranışları başkalarına anlatmak ise onlar için ayrı bir zevktir.

Yarışmacıdırlar

Narsistik özellikteki kişiler rekabeti severler. İhtiraslı ve doyumsuz yapıları nedeniyle hep ölesiye mücadele ederler. Hiyerarşiyi çok iyi bilirler. Giyimleri, kullandıkları araba, kiminle birlikte göründükleri, yaşadıkları yerler tesadüfi seçimler değildir.

Bir şeyi sevgi için yapmayı, aşık olmayı aptalca görürler. Güç ve statü takıntıları nedeniyle kazanmak için ellerinden ne gelirse yaparlar. Hile ve yalan amaca ulaşmak için gerekirse kullanılacaktır. Machiavelli'nin felsefesi çok hoşlarına gider: "Gayeye ulaşmak için her yol caizdir" düşüncesi onlar için rehber olmuştur.

Hile ve yalanı kullanma eğilimleri onları en tepede tutmaya götürebilir. Fakat balonları söndüğünde de narsistik yaralanma yaşarlar. Düşünmeden yaşamlarına son vermeye karar verebilirler. Kendilerine göre yaşam sebepleri ortadan kalkmıştır. Kuyunun dibinde yaşamaktansa ölmek daha doğrudur onlara göre. İyi yarışmacı, ama kaybetmeyi bilmeyen bu kişiler mutlu olamazlar.

Eleştiriye Tahammülsüzdürler

Hata yapmaktan çok korktukları için hatalarının söylenmesini hemen kişiselleştirirler. En basit eleştiriyi kişiliklerine yapılmış bir müdahale, onlara atılan bir ok gibi görürler. Kendilerini aşağılanmış gibi hissederler; bu onları çok sıkar.

Kendi hataları konusunda objektif davranabilme becerisi kazanamadıkları için eleştiride ısrar ederseniz sizi suçlamaya başlayacaklardır. Sizi yanıldığınızı ispat etme çabası ilk yapacağı şeydir. Eğer haklıysanız sizi küçük düşürerek tatmin olma yolunu seçecektir. Bu haliyle narsisti zavallı bir çocuğa benzetebiliriz. Eleştiriyi kendisine haksız bir saldırı gibi algılıyor, doğru-yanlış ikileminden geçirmiyor ve nefret uyandırıyor.

Narsistik kişi ile ilişki kurmak zorunda iseniz kararlı ve tutarlı olmalısınız. Ne istediğinizi tam olarak bilmelisiniz. Pazarlık yapmadan karar vermemelisiniz. Böyle insanlarla sağlamcı iş yapmak, bedeli peşin almak gerekir, yoksa çok incinirsiniz.

Yardım Sevmezler

Narsist kişilerin kendi çıkarlarının söz konusu olmadığı bir şeyi yaptıkları pek görülmüş değildir. İnsanların çıkarları onların çıkarları ile çatışmadıkça çok uyumlu çalışırlar.

En büyük tutkuları ve fantezileri dünyanın en akıllı, en yetenekli, en iyisi olduklarına inanmalarıdır. Yardım ederken kendi isimlerinin geçmesi, heykellerinin dikilmesi, şirketlerinin başında adlarının yazması paradokslarıdır. Kendilerine iyi dedirtmek için yardım ederler. Bu nedenle gizli yardımı onlara yaptıramazsınız. Bu tarz yardımlar bunların egolarını cilalar. Kimliklerini belirtmeyen yardıma onları zorlamak ego eğitimleri için gereklidir.

İlk Aşkları Kendileridir

Yaşadıkları diğer paradoks da sevecen görünmeleridir. Sevgi doludurlar, insanları rahatlatırlar. Sizi sevdiklerini, sizi düşündüklerini zannetmeyiniz. Onlar sizdeki çıkarlarını severler.

Sevgileri hep karşılıklıdır. Aşık oldukları, karşılıksız sevdikleri tek varlık kendileridir. Çıkarları yoksa en yakınlarını bile umursamazlar. Aynaya baktıklarında kendilerini görmezler, hayallerindeki kişiyi görürler. "Ayna ayna söyle bana, var mı benden daha güzeli!" narsizmin simgesi olmuştur.

Tatminsizdirler

Sıradan insan olmak korkuları, hep daha çok şey istemeleri, yetinme duygularının olmaması onların hırslı olmalarına neden olur.

Kendilerinin gerçek sınırlarını bilemezler. Kendilerini bir bütünün parçası gibi görmedikleri ve her şeyi kontrol edebilecekleri duygusu sürekli gerilimde olmalarına neden olur. Küçük bir düzensizliği, eleştiriyi ve hatayı tehdit olarak algılarlar.

İnsanların kendilerine hep haksızlık yaptıklarını düşünmeleri, memnun etmek için yeterince çaba harcamadıklarına inanmaları onları gerer.

Kendilerinden ve başkalarından beklenti standartları yüksektir. Bu sebeple sık sık sinirlenirler. İnsanların istek ve emirlerini kasten unuttuklarını düşünürlerse huysuzlukları artar.

Canları sıkıldığı zaman herkesin canını sıkarlar. Kazanamadıkları zaman çok öfkelenirler, psikolojik terör havası doğururlar.

Depresyona girme eşikleri çok düşüktür. Kızgın, sinir bozucu, ruh karartıcı halleri sık yaşarlar. Depresyondadırlar, fakat kabul etmezler. Depresyonu örtülü şekilde yaşarlar. Öfkelilik, içki-sigaraya düşme, unutkanlık, bedensel arazlar şeklinde maskelenmiş depresyonla hekime zorla başvururlar.

Mutlu olmayan, gergin, öfkeli, incitici ve küstah halleri nedeniyle zor insanlardır. Doymayı bilmezler, çünkü psikolojik olarak açgözlüdürler.

Güçlü İnsanlar Yanlarında Barınamaz

Narsist kişiler kendilerinden çok emindirler. Bu kendilerinden emin ve güvenli halleri bunlardan kuşku duyan kişiler için çok çekicidir.

Narsistler birisini yanlarına almak istedikleri zaman, onun, kendisini gezegendeki en iyi ikinci insan gibi hissetmesini sağlarlar. Böyle üstün bir insana yakın olmanın minnettarlığı ile elinden gelen her şeyi yapan ikinci adam, narsist kişinin en önemli yardımcısıdır.

Minnet ve vefa duyguları pek yoktur. Daha az şey yapıp daha çok isterler, minnet duygusunu başkalarından beklerler. Başkaları iyi insan olmak için vermelidir; böylece sömürmeye devam ederler.

Huysuzlanırlar ve hata yaparlar. Böylece narsist kişi onları tükürür atar. Güçlü kişiler narsistik kişinin kendilerini kullandığını hemen fark eder, ilkelerini ortaya koyar. Böylece yolları hemen ayrılır. Zayıf kişiler sürekli vererek ilişkiyi devam ettirirler. Aldıkları psikolojik tatmin onları yanlarında tutar. Kimliksiz kalmayı kabullenirlerse beraberlik sürer gider.

BİR TEST

"Doğru cevaplar narsistik özelliği gösterir."

1. Büyük, ünlü, zengin olma hayalleri vardır. Bu hayaller gerçekleşmiş gibi davranır.

2. Kendisini önemli bir kişi görür. Gerçekte de akıllı ve yeteneklidir.

3. Bu insan yaşıtlarından daha fazla şey başarmıştır.

4. Başkalarını kolayca karalar.

5. Başkalarının kusurları ile ilgilenmek hoşuna gider.

6. İsteği yapılmayınca sinirlenir, gerekçeyi önemsemez.

7. Kendi hatalarının farkına varmaz.

8. Hatasını kabul etmek zorunda kalırsa kolayca depresyona girer, abartılı kötü duygular gösterir.

9. Kendinden daha iyi tanınan ve bilinen insanların hiç de o kadar büyük olmadıklarını söylemeye çalışır.

10. Amacına ulaşmak için başkalarını kullanmanın yolunu bulur.

11. Her şeyi kategorize ederek kendisi için en önemliye öncelik verir.

12. Görüştüğü, yaşadığı kişilerde çok seçicidir.

13. Giyim ve kullandığı arabayla özel olduğunu hissettirir.

14. Bir çıkarı olmadıkça başkalarının duygularına, düşüncelerine aldırmaz.

15. Sorumluluklarına sahip çıkması istendiğinde kendisini baskı altında hisseder.

16. Kendisini özel hissettiği için kuralların kendisine göre düzenlenmesini ister.

17. Bir toplantıda soru sorarken konuşmacıdan fazla bildiğini göstererek yorumlar yapar.

18. Sık sık yanlış anlaşıldığından yakınır.

19. Sık sık kendisine haksızlık yapıldığından söz eder.

20. İnsanlar başarılarını sever, fakat kişiliklerini sevmez.

21. Rekabeti, yarışmayı sever, fakat kaybetmeye tahammülsüzdür.

22. Eleştirildiğinde kendisinin kıskanıldığını düşünür.

23. Ona göre idealine uymayan şeylerin değeri yoktur.

24. Başarı, güç, zenginlik, ünlü olmak konuları birinci derecede ilgi alanlarıdır.

Narsistlere Nasıl Davranılmalı ?

Birincisi; oldukları gibi kabul edilmelidirler.
İkincisi; onlardan uzaklaşılmalıdır. Eğer her iki yol da mümkün değilse; onlara değişmeyi öğretmek olan zor yol tercih edilmelidir.

Onlara değişme motivasyonu sağlayacak iki önemli şey vardır.

Birincisi; değer verdikleri şeyin kaybının çok yakın olduğunu hissetmeleri.
İkincisi; ciddi olduğunuza inanmalarıdır.

Duyarsızdırlar, ama aptal değildirler. İyi bir destek planı yaparak ilgilerini çekmek mümkün olacaktır.

Mümkünse kararlılığınızı ve tutarlılığınızı göstererek onların hatalarını madde madde yazıya dökünüz. Açık ültimatom, yegane şanstır.

Bazı Öneriler

1. Eleştirel düşünün. Onların göz boyayıcı olduğunu unutmayın. İlgi alanlarınıza girerek sizi etkilemelerini böyle önlersiniz.

2. Kendi amacınızı bilin. Kendini tanıyan bir kişiyi hiçbir narsist kullanamaz. Karşılıklı çıkar ilişkisi içinde kalırlar.

3. Hemen karar vermeyin. Büyük fikirler başlangıçta çarpıcıdır, fakat abartılı fikirler doğrulanmalıdır. Başkalarına danışın.

4. Narsistler kendi egolarından daha büyük bir şeyin olmadığı dünyada yaşamak zorundadırlar. Siz büyük bir şeyin parçası olmaktan mutlu olduğunuzu onlara hissettirin.

5. Söze göre değil, davranışa göre hareket edin. Narsistik kişi ile yaşamak ve uğraşmak zorunda iseniz kararlı ve tutarlı olmak zorundasınız. Bunu ilişkinin ilk başında kabul ettirmelisiniz.
Narsistlerin çoğu zora gelmeyi sevmezler; yan çizerler, hedef ve menfaatlerini değiştirirler. Para değeri, iş bitirme süresi net olarak belirlenmelidir. Narsistik kişiyi denetlemezseniz büyük risk altındasınız demektir. Sözlerinden kolayca dönebilirler, çünkü tek kutsalları kendi çıkarlarıdır.

6. Empatiyi anlayamazlar, ama empatideki kendi çıkarları ile yüzleştirerek empatik davranmaları sağlanabilir.

7. Öfkeli narsiste saldırgan davranırsanız birden mazlum olabilmek konusunda inanılmaz potansiyel gösterirler. Haklıyken haksız duruma düşersiniz.

8. Kendi sınırlarınızı belirleyin. Kendilerini kral gibi görürler. Sokaktaki kedi gibidirler. Verdiğiniz yiyecek bittiğinde arkalarına bakmadan çekip giderler. Nankör davranışlarını onaylamadığınızı hissettirin, ama kavga ile sonuç alamazsınız. Bedel ödemesini beklemeyin.

9. İşler sarpa sarınca mutsuzlaşırlar, böylece yakalarını kurtarmaya çalışırlar. Bu hallerine aldanmayın. Huysuzluğunu itiraf eder gibi kendilerini suçlarlar. O anda sakin olun, ama değişeceğini düşünmeyin.

10. Narsist övgü ödülünü zor bir şey başardığı zaman almalıdır. Kesinlikle kişiliği övülmemeli, yaptığı davranış övülmelidir. Zor iş yapmadan övgü almayı daha çok isterler.

11. Eleştiri onun için kolayca kötü kullanılacak silaha dönüşebilir. Eleştirdiğinizde sizi pişman edebilir. Eleştiriyi yüzde yüz haklı olmadan yapmayın, doğaçlama eleştirmeyin, eleştirirken amacınızı iyi belirleyin. Eleştiriye başlamadan önce iyi anını bekleyin, izin alarak eleştireceğinizi söyleyin.
Kişiliğini değil, davranışını eleştirin. Sen dili ile değil, ben dili ile konuşun. Yoksa kolayca savunmaya geçerler. Suçlayıcı ve yargılayıcı sözler yerine nötr sözler kullanın. Önemli bir konuşmaya hazırlanıyor gibi hazırlanmadan eleştiriye başlamayın. Ona daima çıkış yolu bırakın. "Belki ben yanılıyorum ..." gibi cümlelerle söze başlayın. Hemen cevap beklemediğinizi, daha sonra tekrar konuşabileceğinizi anlatın.

Narsist kişilerin yapmaları gereken en önemli şey dünyanın geri kalanlarıyla ilişki kurmayı öğrenmeleridir. Çevrenin kararlı, tutarlı tutumu ile bu kişilerin ruhları gelişip egolarının boyuna ulaşır. Empatiyi öğrenmek zor iştir.

Öğrenmeleri gereken ikinci şey de her istediklerinin kendi menfaatlerine olmadığıdır.

Eğer siz narsist iseniz bunu fark etmeniz yüzde elli başarı demektir. Başkalarını anlamak ve değerlendirmek, eleştiriyi dinlemek, kendinizden söz etmemeye çalışmak kimliğinizi belirtmeden yardım etmek, yardımsever faaliyetlere kendinizi katmak amaçlarınız olsun.

İyi insan olmak için kişilik gelişim çabasına katılın, yine başaramıyorsanız profesyonel yardım alın.

Öz

Bu makale, modernizmin erdemli değil, faydacı insanı; başkasını değil, kendini mutlu etmeye öncelik veren insanı; soyut zevkleri değil, somut zevkleri önemseyen insan tipini teşvik ettiği tezini işliyor. Yazar, narsisistik ruh halini, narsisist kişiliğin özelliklerini tahlil ettiği makalesini, bu kişilerle kurulacak ilişkide dikkat edilmesi gereken hususları sıralayarak noktalıyor.

Abstract

This article states that the modernity promotes the human prototype which was not virtuous but pragmatic, which prioritizes his happiness rather than other's happiness, which does not consider abstract tastes but concrete tastes as important. Author concludes his article in which he analyzes the narcissistic psychological stance and the characteristic of narcissist personality by listing the points during a possible interaction with such persons.

* Türkçe kullanım kolaylığı açısından "narsisizm" kelimesi yerine, kısaltarak "narsizm" kelimesi tercih edilmiştir.

Nevzat Tarhan

Prof. Dr., İDER İnsani Değerler ve Ruh Sağlığı Vakfı Başkanı-Psikiyatrist

( Kitap Tanıtımı )Tek Parti Devri - Küller Altında Yakın Tarih 6

2010-12-25T23:25:00.002+02:00

1925 yılında çıkarılan Takrir-i Sükûn Kanunu Cumhuriyet’in dönüm noktası oldu. O yıl yollar ya demokrasiye ve özgürlüğe açılacak ya da güvenlik gerekçe gösterilerek kapalı rejime, otokrasiye, hatta diktatörlüğe dönülecekti.

Ne yazık ki ikinci ihtimal gerçek oldu ve Türkiye yalnız siyasi rejimini değil, geçmişi de karartacak olan adımı attı. Cumhuriyet’in ürünü olan yeni kimliğe uygun yeni bir tarihin inşası için 1930’lu yılları beklemek gerekecekti.

Nitekim 1931’de ilk resmi tarih ders kitapları yayınlanınca görüldü ki, uzak tarihe olduğu kadar yakın tarihe de sihirli bir el değmişti.

Kendisini tehdit altında hisseden yeni rejim tarafından tarihten duyulması istenen seslere izin verilecek, istenmeyenler ise susturulacak, hatta susturulduğunu haber vermek isteyenler dahi susturulacaktı. Böylece İsmet Paşa’nın damadı Metin Toker’in sözleriyle Türkiye kamuoyu 1925’ten sonra bir mezar sessizliğine bürünmüş oldu.

Bu, 1950’deki demokratik devrime kadar böyle sürecekti. DP iktidarı, demokratik hakları ve özgürlükleri getirdiği kadar tarihe bir nefes alma imkânını da sunuyordu.

Çeyrek asırdır susan dudaklar tam konuşmaya başlamıştı ki, bu defa 27 Mayıs ve müteakip askeri darbeler peş peşe geldi ve Tek Parti dönemi yeniden sorgulanamaz hale geldi.

Oysa Türkiye’nin temelleri bu dönemde atıldığı gibi, Türkiye’nin hafızasındaki yaralanma da bu dönemde gerçekleşmişti. Asıl mesele, bu yaraların nasıl sağaltılacağıydı.

İşte 2011 Türkiye’si bu nicedir susturulmuş hafızanın dilini sökmeye uğraşıyor. Dersim katliamından İstiklal Mahkemelerinin zulümlerine, siyasi cinayetlerden iftiralara, yüzleri silinen kahramanlardan sahte zaferlere kadar bir çok tehlikeli konunun üzerine gitme görevini üstlenen Mustafa Armağan, ilk kez yayınlanan yazı ve belgelerle yakın tarihin üzerindeki külleri biraz daha aralıyor.

Öncesi ve Sonrasıyla Tek Parti Devri, geçmişten güncelliğe, güncellikten de geçmişe gidip gelen ilginç tekniği ve bol görsel malzemesiyle okurlarına bir tarih ziyafeti sunuyor.

Timaş yayınları...

Gecikmiş bir Kitap mim'i..

2010-12-16T17:58:00.005+02:00

Sevgili Râna beni mimlemişti, geç gelen cevabım için Onun engin hoşgörüsüne sığınıyorum ..

Rânacım kitaplığımın önüne geçtim , tarif ettiğin gibi gözlerimi kapatıp bir kitap seçmek istedim, amma bir türlü bende hatırası olan kendime ait bir kitap elime geçmedi, hangi kitaba elimi atsam eşimin çıktı :) en sonunda ben de gözü açık olarak bir kitab seçtim..

Öğrenciyken kitap okuma aşkım beni evdeki ansiklopedileri dahi okuayacak hale getirmişti, sonrasında Risale-i Nur ile tanışınca aradığım eserleri bulmuş olmanın verdiği huzuru yaşadım.. Harçlıklarımdan biriktirdiklerimle aldığım kitaplar en kıymetlileri oldu..

Ve sizlerle paylaşmak istediğim bu kitabı çok kıymetli bir büyüğümden hediye olarak almıştım...Allah kendisinden ebeden razı olsun (amin)

Bediüzzamanın eserlerinden İşaratül-İcaz, bu eser 1. dünya savaşında harpte at üstünde yazılmış, muhteşem bir tefsrdir..

Merhum Mehmet Akif Ersoy bu eser hakkında ; ''En büyük Alim odur ki, bu eseri anlasın..değil emsalini getirebilsin ..''demiştir..

Mimim kuralları gereği sf/ 55 de yazan mevzudan kısa bir bölüm...

Haşrin delillerinden..

Altıncı Bürhan: Saadet-i ebediyeye işaret eden bürhanlardan biri de, insandaki gayr-ı mütenahi istidatlardır.

Evet, Cenab-ı Hak tarafından mükerrem kılınan insanın cevher-i ruhunda ekilen ve rakamlara sığmayan istidatlar var.

Bu istidatların altında, hesaba gelmeyen kabiliyetler var. Ve bunlardan neş'et eden, hadde gelmeyen meyiller var. Ve bunlardan husule gelen gayr-ı mütenahi efkar ve tasavvurat var. İşte bunların herbirisi haşr-i cismaninin arkasındaki saadet-i ebediyeye, şehadet parmaklarını uzatarak gösteriyorlar.

Yedinci Bürhan: Evet, Rahman ve Rahim olan Sani-i Hakimin rahmeti, rahmetlerin en büyüğü olan saadet-i ebediyenin geleceğini tebşir ediyor.

Zira rahmet, ancak saadet-i ebediye ile rahmet olur. Ve nimet, ancak o saadetle nimet olur.

Evet, bütün nimetleri nikmetlere çeviren ebedi ayrılmaktan doğan ve umumi matemlerden yükselen o belalardan kainatı, bilhassa şuurlu olan mahlukatı kurtaran şey, saadet-i ebediyenin gelmesidir.

Çünkü bütün nimetlerin, rahatların, lezzetlerin ruhu olan saadet-i ebediye gelmezse, umum kainatın şehadetiyle sabit olan ve güneş gibi parlayan rahmet ve şefkat-i İlahiyenin bedahetine karşı mükabere ile inkar lazım gelir.

Ey Habib-i Şefik ve ey Şefik-i Habib! Ey Said-i Mecid ve ey Mecid-i Said! Rahmet-i İlahiyenin en latifi, en zarifi, en lezizi olan muhabbet ve şefkatine bakınız.

O muhabbet ve şefkati, firak-ı ebedi ve hicran-ı layezali ile karşıladığınız takdirde, vicdan, hayal ve ruh ne hale gireceklerdir? O muhabbet ve o şefkat en büyük, en tatlı bir nimet iken, en azim bir musibete, bir belaya inkılab eder.

Acaba göz önünde bilbedahe görünen rahmet-i İlahiye, firak-ı ebedinin muhabbet ve şefkat aleyhine hücum etmesine müsaade eder mi? Vallahi hayır!

Ancak o rahmetin şe'nindendir ki, firak-ı ebediyi hicran-ı layezaliye, hicran-ı layezaliyi firak-ı ebediye ve adem-i mutlakı da her ikisine musallat eder ki, o firakların, o hicranların kökleri ortadan kalksın.

Kitabı sesli dinlemek isteyenler için( tık)

Kısa bir hasbihal...

2008 Ağustos ayında bloğumu açtığımda buraların yabancısıydım ( aslında hala öyle ) sair blogları inceleyerek bazı şeyleri öğrendim..

ilk izleyicim sevgili -mka- olmuştu, bloğumda gitmek üzere duran minik bir dolmuş resmini görünce enteresan bulmuş ve bunun farkında olmadan bloğuma eklediğim bir özellik olduğunu anlamıştım :) sevgili 1sen ve çalıkuşu flame ilk kez okuduklarım arasında ilk dostlardı.. ve bir vesile ile paylaşımlarını ilgi ile takip ettiğim nadir kişilerden kıymetli çaysever zehrayı tanıdım ,onun bloğundaki kıymetli yorumları sayesinde ise eski bloğuyla karşılaştım sevgili Rânanın..Blog serencamın bu şekilde gelişti..

Vakit ayırmak ve emek istiyor blog yazmak, uzun aralar versem de paylaşımlarıma yinede fırsat buldukça bloğumda olacağım,dostları beklerim :)

Rabbim hayatımızı ve ölümümüzü hayırlı kılsın ve razı olacağı bir ömür nasib etsin cümlemize..

sevgiler...

Dua..

2010-12-16T00:35:00.001+02:00

.Her kim Muharrem ayının birinci ve onuncu Aşû-ra günleri sabahleyin üç kere bu duâyı okursa Allah Zü'l-celâl Hazretleri'nin o kimseyi tâ gelecek senenin Muharrem ayına kadar cemî' belâlardan emîn ve muhafaza buyuracağı rivâyet olunmaktadır.

Muharremin 10. günü ve gecesi...

2010-12-16T00:24:00.006+02:00

Muharremin 10. gecesi...

Yetmiş defa yukarıdaki ayeti okuduktan sonra ..

7 kez okunacak dua

Yarın Muharremin 10'u Aşur'a günü..

Hayırlı cumalar

2010-12-10T13:23:00.001+02:00

Ebû Hüreyre radıyallahu anh’den rivayet edildiğine göre Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:
“Büyük günahlardan kaçınıldığı sürece, beş vakit namaz ile iki cuma ve iki ramazan, aralarında geçen günahlara keffaret olur

Ebû Hüreyre radıyallahu anh’den rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem cuma gününden söz ederek şöyle buyurdu:
“Cuma gününde bir zaman vardır ki, şayet bir müslüman namaz kılarken o vakte rastlar da Allah’tan bir şey isterse, Allah ona dileğini mutlaka verir.”

Evs İbni Evs radıyallahu anh’den rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:
“Günlerinizin en faziletlisi cuma günüdür. Bu sebeple o gün bana çokca salâtü selâm getiriniz; zira sizin salâtü selâmlarınız bana sunulur

Ulaşılabilir net ortamından alıntı..

Maddenin gerçeği -Harun Yahyanın madde ile imtihanı

2010-12-05T13:53:00.004+02:00

HARUN YAHYA’NIN

MADDE İLE

İMTİHANI (1)

Seyfi Say

Evrim teorisine karşı verdiği mücadeleyle tanınan Harun Yahya (Adnan Oktar), “madde”yle ilgili aykırı görüşleriyle de dikkatleri üzerine çeken bir isim. Bu konudaki görüşlerini “Hayalin Diğer Adı: Madde” (İstanbul: Araştırma Yay., 2002) adıyla kitaplaştırmış bulunuyor. Kitabın adı, konusunu özetlemekte..

Yazar, görüşlerini aktarırken Kur’an-ı Kerîm’den İmam-ı Rabbanî ve Muhyiddin ibnü’l-Arabî gibi zatların ifadelerine, sofistlerin tezlerinden çağdaş fizikçilerin eserlerine kadar pek çok kaynağa atıfta bulunuyor.

Ancak yazarın temel hareket noktası Kur’an değil; sofistlerden agnostiklere uzanan bir felsefenin ve modern bilimin verilerinden hareketle oluşturulan eklektik fakat kendi içinde tutarsız ve çelişkili bir yaklaşım söz konusu. Bu yaklaşım bir yandan da İmam-ı Rabbânî ve İbnü’l-Arabî’nin görüşleriyle desteklenmeye ve Kur’an’la uzlaştırılmaya çalışılıyor.

Sofistlerin diğer adı

Harun Yahya, kitabının önsözünde şöyle diyor: “Dünyada yaşadığımız hayatın birer parçası olan tüm olaylar, insanlar, binalar, şehirler, arabalar, mevkiler, kısacası hayatımız boyunca gördüğümüz, tuttuğumuz, dokunduğumuz, kokladığımız, tattığımız, dinlediğimiz herşey, gerçekte beynimizde oluşan görüntü ve hislerdir.
Biz, bize verilen telkinle bunların, beynimizin dışındaki bir dünyada sabit olduklarını, her birinin maddesel varlıklar olduklarını ve bizim bu nedenle bunların asıllarını gördüğümüzü, hissettiğimizi zannederiz. Oysa, biz hiçbir varlığın aslını asla göremeyiz ve bu varlıkların asıllarına asla dokunamayız. Kısacası bizim hayatımız boyunca madde sandığımız herşey aslında bir hayal olarak beynimizde meydana gelen görüntülerden oluşmaktadır. Bu kitabın konusunu oluşturan bu gerçek, bir felsefe veya herhangi bir fikir değildir. Aksine bugün modern bilimin kesin olarak ispatladığı ve inkarı kesinlikle mümkün olmayan teknik bir gerçektir.” (Age, s. 10.)

Yazar böylece, herhangi bir felsefe veya fikir akımını takip etmediğini, “modern bilimin kesin olarak ispatladığı” bir gerçeği savunduğunu ileri sürmektedir. Ona göre bu gerçek, modern bilim tarafından ispatlandığı için, “inkârı kesinlikle mümkün olmayan teknik bir gerçek”tir.

Ancak, yazarın “felsefe veya fikir akımını takip etmeme” iddiasını şu ifadeleri yalanlamaktadır: “Tarih boyunca birçok düşünür, din ve bilim adamı bu konuyu gündeme getirmiş, maddenin gerçekte bir algılar bütünü olduğunu anlatmıştır. Örneğin Eski Yunan felsefecilerinden Pisagor, Elea okulu, özellikle ‘Mağara İdesi’ ile Eflatun gibi birçok düşünür bu konuyu bir yönüyle açıklamıştır. Zerdüştlük, Budizm, Taoizm, Yahudilik ve Hıristiyanlık gibi dinlerin elde kalan metinlerinde de bu konudan bahsedildiği görülür. İmam Rabbani, Muhyiddin Arabi, Mevlana Cami gibi büyük İslam alimleri de maddenin hakikati konusunu bütün açıklığı ile anlatmışlardır. Bu konuda görüşlerine yer verilmesi gereken en önemli isim, İrlandalı bir din adamı ve filozof olan Berkeley'dir.” (Age, s. 192-193.)

Nedense Harun Yahya, sofist düşünce geleneği ile olan bağını özenle saklamaktadır. Oysa şu ifadeleri tam da sofistlerin görüşünü yansıtmaktadır: “Sonuç olarak şu bir gerçektir ki, her insan hayatı boyunca gördüğü herşeyi beyninde görür ve hiçbir zaman gördüklerinin asıllarına ulaşamaz. Gördükleri, dışarıda var olduğunu varsaydığı görüntülerin beyninde oluşan birer kopyasıdır. Bu kopyanın aslına uygun olup olmadığı, dahası bir aslının var olup olmadığı ise bizim bilgimizin dışındadır.”(Age, s. 24.)

Sofistlerden Protagoras (M.Ö. 481-420), her eşyanın, algılayan insan için, algının oluştuğu şartlara bağlı bir hakikatinin bulunduğunu, mutlak bir gerçekliğinin var olmadığını öne sürmüştür. Mesela belli sıcaklıktaki su hasta olan kimseye farklı, sağlıklı olana farklı gelebilirdi.

Böylece Protagoras, herkesin kendi doğrusunun bulunduğunu, algı farklarından dolayı birden fazla hakikat bulunabileceğini öne sürmüştür. Bir başka deyişle, hakikat göreceydi, mutlak değildi. Protagoras’ın görüşlerini daha ileri bir noktaya götüren çağdaşı Gorgias, kendince şu üç sonuca ulaşmıştır:
1. Hiçbir şey mevcut değildir.
2. Mevcut olsaydı bile bilemezdik.
3. Bilseydik bile başkalarına bildiremezdik.

Doğal olarak bu görüşler, kendi kendilerini çürütmektedir. Hiçbir şey mevcut değilse, Gorgias’ın bu iddiasının da mevcut olmaması gerekir. “Mevcut olsaydı bile bilemezdik” derken de bilemeyeceğimizi bildiği iddiasında bulunmaktadır; bunu nasıl bilmektedir? Bunu bilebiliyorsak, başka şeyleri de bilebileceğimizi kabul etmek gerekir. “Biz” diyerek herkes adına konuştuğu için, başkalarının bilip bilemeyeceğini bildiğini de söylemiş olmaktadır.

Oysa bu iddiası çerçevesinde, başkalarının varlığı bilip bilemeyeceğini de bilememesi gerekirdi. “Bilseydik bile başkalarına bildiremezdik” derken de, bu kanaatini nasıl bildirebildiği sorusu ortaya çıkmaktadır

Daha doğrusu, kendi yaklaşımı çerçevesinde, bize hiçbir şey bildiremediğinin kabul edilmesi gerekir. Bildirdiğini kabul ettiğimiz zaman, iddiası yanlışlanmış olur. Sonuçta, Gorgias’ın görüşlerini doğru kabul etmemiz, o iddiaların yanlış olduğunu gösteren bir durum oluyor.

Sofistlerin tutarlı olduğu bir nokta varsa, o da, yaklaşımlarının bir sonucu olarak, kendi görüşlerinin de mutlak doğruluğu iddiasından uzak durmuş olmalarıdır. (Gorgias’taki kendi kendisini çürüten zımnî doğruluk iddiası ayrı konu..) Onlar, algılarımızın dışımızdaki gerçekliği olduğu gibi yansıttığından emin olunamayacağını söyleyerek, tıpkı Harun Yahya’nın yukarıda aktardığımız ifadelerinde olduğu gibi, dış dünyayı bilemeyeceğimizi öne sürmüşlerdir.

Yani onlar için “bilimsel gerçek” diye bir şey yoktur. Bilginin olmadığı yerde bilimin de olamayacağı açıktır. Harun Yahya ise, bir yandan sofistler gibi düşünmekte, diğer yandan da kendisiyle çelişerek “kesin olarak ispatlanmış, inkârı kesinlikle mümkün olmayan teknik bir gerçek”ten söz edebilmektedir. Böylece Harun Yahya, bir yandan dışımızdaki dünyayı bilgimizin dışında bir alan olarak gösterirken, diğer yandan da o dünya ile ilgili bilimsel faaliyetlerimizle mutlak bir doğruya (görece bile değil) ulaştığımızı iddia etmektedir.

Ancak bu mutlak doğru (yani “kesin olarak ispatlanmış, inkârı kesinlikle mümkün olmayan teknik gerçek”), değil mutlak doğrulara, hiçbir bilgiye ulaşamayacağımızı gösterdiği için, kendisinin mutlak doğru, bir başka deyişle ispatlanmış ve inkârı kesinlikle mümkün olmayan bir gerçek olduğu iddiasını da çürütmektedir.

Bununla birlikte Harun Yahya, “ispatlanmış bilimsel gerçeğe” vurgu yaparken Gorgias’ın tam zıddı konumda, Protagoras’ın ise bir adım önünde yer almaktadır. Oysa, modern bilimin temel aldığı verileri kesin gerçek kabul etmedikçe ve yönteminin geçerliliğini onaylamadıkça, ulaştığı sonuçları da kesin gerçek kabul edemezsiniz. Yani, “[İnsanın] gördükleri, dışarıda var olduğunu varsaydığı görüntülerin beyninde oluşan birer kopyasıdır. Bu kopyanın … bir aslının var olup olmadığı ise bizim bilgimizin dışındadır” diyen bir insan artık bilimsel “gerçek”lerden söz edemez.

Bir başka deyişle, modern bilim gözlem ve deneye dayalı olarak tümevarım yöntemini uyguladığı için, gözlem ve deneyin konusu olan ‘şeyler’ hakkında ulaştığımız bilgileri kesin gerçek kabul etmedikçe, ulaşılan sonuçları da kesin gerçek kabul edemeyiz.

Gözlem ve deney ise, algılarımızla ilgilidir; algılarımızın bize dışımızdaki gerçeklikle ilgili kesin bilgiler verdiğini, beynimizde oluşan görüntülerin dışarıda bir aslının mevcut olduğunu kabul etmedikçe, modern bilimin ulaştığı kesin gerçekler bulunduğunu ileri süremeyiz.

Ancak, modern bilimin ulaştığı sonuçların doğruluğu konusu çok daha karmaşık bir meseledir. Geçmişte İmam Gazalî, İbn Haldun gibi İslam âlimleri ve Batı’da Hume gibi filozoflar, tümevarımın ya da genellemelerin kesin gerçekler olarak kabul edilip edilemeyeceğinin şüpheli olduğunu söylemişlerdir.

Onlar, algılar yoluyla edinilen bilgileri reddetmemişler, ama bundan hareketle yapılacak genellemelerin ve tümevarım şeklindeki akıl yürütmenin ortaya koyacağı sonuçların doğru olup olmadığı konusunda şüpheci bir tutum sergilemişlerdir.

Basit bir örnekle anlatmak gerekirse, gözlem ve deney bize, Newton’un gözlemlediği gibi, elmanın ağaçtan yere düştüğünü gösterir. Ama bundan hareketle aklî bir çıkarım yapıp yerçekimi yasasından söz ettiğimizde, bunun doğru olup olmadığından kesin olarak emin olunamaz.

Nitekim Einstein’ın teorisinde yerçekimi kavramı bulunmamaktadır, onun açıklama modeli farklıdır. Algılarla ulaşılan bilgiyi reddetmeyen âlimler bile “kesin bilimsel gerçek”lerden söz etmeyi yersiz bulurken, Harun Yahya’nın hem algılardan şüphe etmesi hem de ispatlanmış, inkârı mümkün olmayan kesin bilimsel gerçeklerden bahsetmesi, açık bir tutarsızlıktır.

Beyne hapsedilen kâinat

Harun Yahya, “Kısacası bizim hayatımız boyunca madde sandığımız herşey aslında bir hayal olarak beynimizde meydana gelen görüntülerden oluşmaktadır” derken de kendi içinde tutarsız bir iddiada bulunmaktadır. Burada, her şeyden önce, çelişkili biçimde, beynimizin bir “asl”ının bulunduğu varsayımı mevcuttur. Oysa, her şey hayalse, beynimiz de hayal olmalıdır.

Yani, sadece gördüğümüz şeylerin değil, görmemizin ve beynimizin bizzat kendisinin de hayal kabul edilmesi gerekir. Yani, bir hayalin, bir başka hayal olan beyinde resmedilmesi gibi iki katlı bir hayal ortaya çıkıyor olmalıdır.

Nitekim yazar, kitabının ilerleyen sayfalarında bunu kendisi de itiraf etmektedir: “Çevremizde gördüğümüz herşeyle birlikte, sahip olduğumuz bedenimiz, elimiz, kolumuz, yüzümüz bir gölge varlık olduğuna göre, beynimiz de bir gölge varlıktır. Öyle ise görüntü olan bir varlığın görüntü meydana getirdiğini söyleyemeyiz.” (Age, s. 86.) Böylece yazar, “bilimsel gerçek” iddiasından vazgeçmekte, birbirini tutmayan şeyler söylemiş olmaktadır.

Eserinin diğer sayfalarında maddenin beynimizde oluşan görüntülerden ibaret olduğunu, bunların beynimizin dışında bir aslının bulunup bulunmadığını bilemeyeceğimizi söylerken, burada beyindeki görüntülerin varlığını bile reddetmektedir.

Ancak, yazarın çelişkileri bunlarla sınırlı değildir: “Bazı insanlar ise, görüntünün beyinlerinde oluştuğunu kabul etmekte ancak, gördükleri görüntünün asıllarının dışarıda olduğunu iddia etmektedirler. Oysa, bu hiçbir zaman ispatlayamayacakları bir iddiadır. Çünkü bugüne kadar hiçbir insan, beyninin dışındaki algılarının dışına çıkamamıştır. Her insan, beynindeki hücresinin içinde yaşamaktadır ve algılarının kendisine gösterdikleri dışında hiçbir şey yaşayamaz. Dolayısıyla algılarının dışındaki dünyada, neler olduğunu hiçbir zaman bilemez. Bu nedenle ‘dışarıda asılları var’ demek büyük bir ön yargı olur, çünkü hiçbir insanın buna getirebileceği tek bir delil dahi bulunmamaktadır.

Kaldı ki dışarıda asılları olsa dahi, insan yine bu ‘asıl’ları beyninde görecektir, yani yine beyninde oluşan hayal ile muhatap olacaktır. Dolayısıyla insanlar, bu varsaydıkları ‘maddesel karşılıklara’ hiçbir zaman ulaşamayacakları için, bu iddiaları son derece dayanaksızdır. Ayrıca şunu da belirtmeliyiz ki, teknolojinin veya bilimin ilerlemesi de bu konuda herhangi bir değişikliğe sebep olamaz. Çünkü her bilimsel bulgu veya teknolojik buluş yine insanların beyinlerinde oluşacaktır, dolayısıyla bu yöntemle de dış dünyaya ulaşmak mümkün olamayacaktır.” (Age, s. 50.)

Gerçekte bu düşünce yeni değildir, sofistlerden Gorgias’ın felsefesinin yeniden üretilmiş biçimidir. Ancak şu noktayı unutmamak gerekir, algılarımızla edindiğimiz izlenimlerin beynimizin dışında bir gerçekliğinin bulunduğundan emin olamazsak, dinî bilgilerimizin gerçekliğinden de emin olamayız. Harun Yahya, “[İnsan] … algılarının dışındaki dünyada, neler olduğunu hiçbir zaman bilemez. Bu nedenle ‘dışarıda asılları var’ demek büyük bir ön yargı olur, çünkü hiçbir insanın buna getirebileceği tek bir delil dahi bulunmamaktadır”derken, hiçbir şeye inanmayanlardan başka hiçbir kesimi memnun etmeyecek bir iddia ortaya atmaktadır.
Bu, agnostisizm (bilinemezcilik) olarak adlandırılan felsefî akımın savunulmasından başka bir şey değildir. Agnostikler, algılarımızın gerçekliği olduğu gibi yansıttığının bilinemeyeceği varsayımından hareketle, maddenin ve aynı zamanda Allah’ın varlığının bilinemeyeceğini savunurlar.

Bu, ne kabul ne de inkârdır, bilinemeyeceğini söylemektir. Ancak buradaki kabul eksikliği, son tahlilde inkâr anlamına gelmektedir. Nitekim, agnostisizm kavramını felsefe literatürüne kazandıran Huxley, bu yaklaşım çerçevesinde “değillenemeyecek hiçbir önerme ya da yanlışlanamayacak hiçbir bilgi bulunmadığını” söylemiştir.

Harun Yahya, “[İnsan] … algılarının dışındaki dünyada, neler olduğunu hiçbir zaman bilemez. Bu nedenle ‘dışarıda asılları var’ demek büyük bir ön yargı olur, çünkü hiçbir insanın buna getirebileceği tek bir delil dahi bulunmamaktadır” derken nübüvveti de doğruluğu şüpheli bir olgu hale getirdiğini fark edememektedir.

Bu yaklaşım benimsenirse, peygamberlerin vahiy aldıklarını söylemelerini de delilsiz bir iddia olarak görmek gerekir, çünkü peygamberler de, insan oldukları için, yazarın ifadesiyle, “algıların dışındaki dünyada neler olduğunu hiçbir zaman bilemez”ler.

Harun Yahya, bu konudaki çelişkilerini şu ifadeleriyle sürdürmektedir: “Gözlerinize gelen ışığın elektrik sinyallerine çevrilerek beyninize ulaşması sonucunda, beyninizde bu kitabın görüntüsü oluşur. Yani kitap şu anda sizin dışınızda değil, içinizde, beyninizin arka kısmındaki görme merkezinizdedir. Belki kitabın sertliğini elinizde hissediyor olduğunuz için kitabı dışınızda zannedebilirsiniz. Oysa, bu sertlik hissi de aynı görme algısında olduğu gibi beyninizde meydana gelmektedir. Parmak uçlarınızdaki sinirler uyarıldığında, bu uyarı elektriksel bir bilgiye dönüşerek, bu kez beyninizdeki dokunma merkezinize ulaşır.” (Age, s. 12-15.)

Burada, bir yandan, okunan kitabı hayal olarak kabul ederken, diğer yandan beynin kendisini ve ondaki “dokunma merkezi”ni gerçek kabul etme çelişkisi mevcut. Parmak uçlarımız, onlardaki sinirler ve onların uyarılması da gerçek olarak gösteriliyor.

Oysa elimizdeki kitap, bir madde olması itibariyle hayalse, beynimiz de, sinirlerimiz de, onların uyarılması da bir hayal olmalıdır. Ya da, beynimizin kendisi hayalden ibaret bir görüntü değil de, kendisinde görüntü oluşan gerçek bir madde ise, onda görüntülenen kitabın da gerçek bir madde olarak kabul edilmesi gerekir.

Ama yazar, tam aksini söylemektedir: “Sonuç olarak biz hiçbir şeyin ‘içinde’ olmayız. Herşey bizim içimizde, yani beynimizde oluşur. Güneş'in, Ay'ın, yıldızların veya gökte giden bir uçağın bizden milyonlarca kilometre uzaklıkta olmaları da bu gerçeği değiştirmez. Güneş ve Ay da aynı, elinizde tuttuğunuz bu kitap gibi sizin beyninizin içindeki küçücük görme merkezinizde oluşan görüntülerdir.” (Age, s. 59-60.) Oysa, beynimizin ve onun içindeki küçücük görme merkezinin varlığını kabul edince, beynimizin içinde bulunduğu dış dünyayı da var kabul etmek gerekir. Çünkü, o beyin, mesela bir beyin cerrahının önünde dış dünya haline gelecektir.

Rüyalar ve algılar

Harun Yahya devam ediyor: “Gerçekte ise, hiçbir zaman bu kitabın aslına dokunamazsınız. Dokunduğunuzu sandığınızda, aslında beyninizin içindeki dokunma hissini algılarsınız. Üstelik bu kitap, bir madde olarak sizin beyninizin dışında var mıdır, bunu da bilemezsiniz.” (Age, s. 15.) Gerçekte, “bir kitabın ‘asl’ına dokunmak”tan bahsetmek saçmadır; kitap okunmak içindir ve algıladığımız dokunma biçimi bizim için yeterlidir. Bunun dışında bir “asl”ına dokunmaktan söz etmek de, böyle bir şeyin olmasını istemek de gereksizdir. Atomlar ve elektronlar düzeyinde düşünürsek, bütün kâinat aynı tür yapı taşından oluşmaktadır.

Dolayısıyla, kitabın aslı bizde de mevcuttur, çünkü aynı asıldanız. Gerçekte hiçbir zaman atomların birbirine dokunması diye bir şey de yoktur, yani bir aslın bir başka asla dokunması bu anlamda zaten mümkün değildir. Bizim için önemli olan, insanca normal bir hayat sürdürebilmek için, mesela kitabı kitap olarak algılayabilmek ve o şekilde dokunabilmektir, onun aslına (Ne menem bir şeyse?) dokunmak değil. Sözgelimi bir ayakkabı, ayakkabı olarak işlevini görüyor ve biz onu ayakkabı olarak algılayabiliyorsak, mesele bitmiş demektir; onun aslına dokunmak, aslını giymekten söz etmek anlamsız olur.

Ancak yazar, “Hiçbir zaman bu kitabın aslına dokunamazsınız. Dokunduğunuzu sandığınızda, aslında beyninizin içindeki dokunma hissini algılarsınız” derken de kendisiyle çelişmektedir, çünkü daha önce, parmak uçlarımızdaki sinirlerden ve onların uyarılmasından söz ediyordu.

Üstelik, “beynimizin içindeki dokunma hissini algılamamızdan” değil, beynimizdeki dokunma merkezinin “elimizin kitaba dokunmasını algılamasından” bahsetmek gerekir. Bu ikisi farklı şeylerdir. Fakat, her şeyi beynimizin içine hapsetmeye çalışan yazar, kaşla göz arasında elimizi devre dışı bırakmaktadır. Ayrıca şunu da unutmaktadır: Elimizdeki sinirler çalışmadığı zaman, beynimiz dokunma hissini kendiliğinden üretemez.

Ancak, Harun Yahya bu konuda da farklı düşünmektedir: “İnsanlar rüyalarında nasıl tüm görüntüleri son derece gerçekçi bir şekilde görebiliyorlarsa aynı şekilde rüyalarında bütün kokuları da gerçekte olduğu gibi hissederler. Örneğin rüyasında restorana giden bir kişi yemeğini menüdeki yiyeceklerin kokuları arasında yemekte, deniz kenarına gezintiye çıkan biri denizin kendine has kokusunu duymakta, papatya bahçesine giren birisi o mükemmel kokulardan haz duymaktadır. Ya da bir başkası parfümeri mağazasına girip kendisine parfüm seçebilmekte ve hatta tek tek bu parfümlerin kokusunu ayırt edebilmektedir. Herşey öylesine gerçekçidir ki kişi, uykusundan uyandığında bu duruma şaşırabilmektedir. Bu konuyu anlayabilmek için rüyalara kadar gitmeye de gerek yoktur aslında. Saydığımız tasvirleri şu an hayal edip düşünmeniz dahi yeterlidir. Örneğin şimdi bir papatyanın kokusunu düşünün. Elinizde kokladığınız bir papatya olmamasına rağmen eğer konsantre olursanız papatya kokusunu hissedebilirsiniz. Koku şu anda beyninizde oluşmaktadır. Nasıl ki şu an annenizi gözünüzün önüne getirmek istediğinizde, anneniz yanınızda olmamasına rağmen onu zihninizde görebiliyorsanız, benzer şekilde papatyanın kokusunu da zihninizde duyabiliyorsunuz. Washington Üniversitesi'nden psikolog Michael Posner ve nörolog Marcus Raichle, dışarıdan bir uyarı gelmediği halde görüntü veya bir başka algının nasıl oluştuğu konusunda şu yorumu yapmaktadırlar: ‘Gözlerinizi açın, bir manzara hiç çaba göstermeden sizin görüntünüzü doldurmaktadır; gözlerinizi kapatın ve o manzarayı düşünün. Bu şekilde o manzaranın bir görüntüsünü çağırabilirsiniz, kesinlikle sizin gözlerinizle gördüğünüz manzara kadar canlı, kesintisiz ya da eksiksiz değildir. Fakat hala manzaranın temel özelliklerine sahip olan niteliktedir. Her iki durumda da manzaranın bir görüntüsü zihinde oluşmaktadır. Gerçek görsel deneyimlerle oluşan görüntü, hayal edilen bir görüntüden ayırt edilebilmesi bakımından "algı" olarak adlandırılmaktadır. Algı retinaya çarpan ve daha sonra beyinde işlemden geçirilecek olan sinyalleri gönderen ışığın ürünü olarak oluşmaktadır.Fakat bu sinyalleri göndermek için hiçbir ışık retinaya çarpmadığında bir görüntüyü nasıl oluşturabilmekteyiz?’ Görüldüğü gibi bir görüntünün zihnimizde oluşması için, dışarıda bir kaynak olmasına ihtiyaç yoktur.” (Age, s. 39-40.)

Yazarın son cümlesi, kendilerinden alıntı yaptığı psikolog ile nöroloğu hiç anlamadığını ortaya koymaktadır. “Görüntünün zihnimizde oluşması için, dışarıda bir kaynak olmasına ihtiyaç yoktur” şeklindeki bir iddia kesin olarak yanlıştır. Kaynağı olmayan bir görüntü zihnimizde oluşamaz.

Evet, kaynağı mevcut bir görüntüyü zihnimizde yeniden canlandırmak istediğimizde söz konusu kaynağın o anda yanımızda hazır olması gerekmez, ama o kaynağı daha önce en az bir defa görmüş olmamız gerekir. Kokular için de durum böyledir, daha önce karşılaştığımız bir kokuyu zihnimizde yeniden duymamız mümkün olabilir, ama hiç karşılaşmadığımız bir kokuyu zihnimizde üretemeyiz.

Rüyalarımız için de durum aynıdır. Mesela âmâlar rüyalarında da göremezler, sonradan kör olanlar görebilir ama doğuştan kör olanların böyle bir şansı yoktur. Öte yandan, gerçekte var olmayan şeyleri (mesela tabiatta mevcut olmayan bir canavar imgesi) zihnimizde canlandırabildiğimiz söylenerek de bu görüşe karşı çıkılamaz. Çünkü, aslı bulunmadığı halde zihnimizde canlandırdığımızı düşündüğümüz her şey, sadece terkibi itibariyle bir “asıl”dan mahrumdur. Parçaları ve özellikleri itibariyle değil. Mesela, böyle bir nesneyi, ancak, daha önce gördüğümüz renklere bağlı olarak zihnimizde canlandırabiliriz. Bir başka deyişle, kafamızda, tabiatta karşılaşmadığımız bir rengi canlandırabilmemiz imkânsızdır. Zihnimizde canlandırdığımız yeni bir nesneyi parçaları itibarıyla düşündüğümüzde de, o parçaların hepsinin daha önceden gördüğümüz şeyler olduğu ortaya çıkar. Burada yeni olan şey sadece terkiptir, parçaları bir araya getiriş biçimimizdir.

Berkeley: Fikri mahkum eden ‘fikir’ adamı

Başa dönersek, “Üstelik bu kitap, bir madde olarak sizin beyninizin dışında var mıdır, bunu da bilemezsiniz” diyen Harun Yahya, sofistlerden Gorgias’ın “Mevcut olsaydı bile bilemezdik” görüşünü savunmuş olmaktadır. Farklılık şurada ki, Gorgias “Hiçbir şey mevcut değildir” diyerek, Allahü Teâlâ’nın varlığını da reddetmektedir. Harun Yahya ise, Allahü Teâlâ’nın varlığına inanmakta, ama maddenin beynimizin dışında var olup olmadığını bilemeyeceğimizi öne sürmektedir. Ayrıca şunu da söylemektedir: “Sonuç olarak şu bir gerçektir ki, her insan hayatı boyunca gördüğü herşeyi beyninde görür ve hiçbir zaman gördüklerinin asıllarına ulaşamaz. Gördükleri, dışarıda var olduğunu varsaydığı görüntülerin beyninde oluşan birer kopyasıdır. Bu kopyanın aslına uygun olup olmadığı, dahası bir aslının var olup olmadığı ise bizim bilgimizin dışındadır.”(Age, s. 24.)

Ancak, Harun Yahya’nın savunduğu bu mantık çerçevesinde, mesela Kur’an’ın da beynimizin dışında var olup olmadığından emin olamayız. Dışımızdaki tüm diğer varlıklar için de durum aynıdır. Bu yaklaşımı bir kere benimsediğimizde, peygamberlerin ve mesajlarının beynimizin dışında gerçekten var olup olmadığını da bilemeyeceğimizi kabul etmemiz gerekir. Buna karşı Harun Yahya, “Allahü Teâlâ’nın bu görüntüleri beynimizde böyle yaratmış olması yeterlidir” diyebilir, ama bunu dediği anda, kendisinin de benimsediği sofistlere özgü mantık çerçevesinde bilinmesinin mümkün olmadığını ileri sürdüğü bir düşünceye dayanmış olur. Eğer sofistlerin mantığını bu noktada terk edebiliyorsa, buna bağlı olarak her noktada terk etmesi gerekir, ama yazar bunun farkında değil gibi görünmektedir. Kaldı ki, algılayan insan olarak tek tek her birimizin varlığını kabul ettiğimizde, kendi dışımızda, en azından hisseden özneler olarak varlıklar bulunduğunu onaylamış oluruz.

Ancak Harun Yahya, çelişkili bir şekilde, “Sonuç olarak, biz gördüğümüz, dokunduğumuz, duyduğumuz herşeyi beynimizin içinde yaşarız. Bu teknik bir gerçektir ve bilimsel deliller neticesinde itiraza veya tartışmaya açık bir konu değildir” (Age, s. 15) diyebilmektedir. Oysa, bir kitabın bile beynimizin dışında gerçekten var olup olmadığını bilemememiz, beynimizdeki “kopyaların aslının” bulunup bulunmadığından emin olamamamız durumunda, “bilimsel deliller”den söz etmek de anlamsız olur. Çünkü artık hiçbir delilin geçerliliği olamaz. Delil düşüncesi, öncelikle, beynimizdeki görüntülerle dış dünya arasında bir uyum bulunduğu ön kabulüne dayanır. Bu uyumun bilinemeyeceğini söylediğiniz anda, hiçbir bilimsel delil ve teknik gerçeğin varlığı söz konusu olamaz.

Çünkü, yukarıda da değindiğimiz gibi, modern bilimin dayandığı gözlem ve deneyi inkâr etmiş olursunuz. Şayet “teknik gerçek ve bilimsel deliller”den söz ediyorsak, o zaman, beynimizin dışında bir gerçekliğin bulunduğunu, gözlem ve deney yoluyla bunu öğrendiğimizi kabul ediyoruz demektir. Ayrıca, “… beynimizin içinde yaşarız” dediğimiz anda, bir gerçeklik olarak beynin varlığını da kabul etmiş oluruz.
Bu takdirde, daha önce de vurgulandığı gibi, maddî evrenin tamamını gerçeklik olarak kabul etmek gerekir. Harun Yahya, “Bizim dünya hakkında algıladığımız tüm hisler, görüntüler, tadlar ve kokular, aslında aynı malzemeden, yani elektrik sinyallerinden meydana gelmektedirler” (Age, s. 20) derken de, en azından elektrik sinyallerinin varlığını kabul etmektedir. Yazar, “Gerçekte, beynimizin dışında, bizim tanıdığımız anlamda ışık da yoktur. Bizim bildiğimiz, tanıdığımız ışık, yine beynimizde oluşur. Dış dünyada, yani beynimizin dışında ışık olarak tanımladığımız şey, elektromanyetik dalgalar ve fotonlardır (fotonlar tanecik şeklindeki enerjidir)” (Age, s. 27) derken de, “dış dünya”nın varlığını ve bilinebileceğini onaylamaktadır. Elektromanyetik dalgalar ve fotonların varlığı, algılarımızdan hareketle varılmış ‘bilimsel’ sonuçlardır.

Harun Yahya, çelişkili biçimde sözlerini şöyle sürdürüyor: “Ünlü filozof George Berkeley ise, algılarımızın sadece zihnimizde yer aldığını ve dış dünyada var olduklarını kabul ettiğimizde yanıldığımızı çok açık olarak ifade etmektedir: ‘Kendilerini gördüğümüz ve dokunduğumuz için ve bize algılarımızı verdikleri için nesnelerin varlığına inanırız. Oysa algılarımız sadece zihnimizde var olan fikirlerdir. Şu halde algılar aracılığıyla ulaştığımız nesneler fikirlerden başka bir şey değildirler ve bu fikirler, zihnimizden başka yerde bulunmazlar zorunlu olarak. Bütün bunlar madem ki sadece zihinde var olan şeylerdir, öyleyse evreni ve şeyleri zihnin dışında varlıklar olarak hayal ettiğimizde, yanılmaların içine düşmüş oluyoruz demektir.’ ” (Age, s. 50.)

Gerçekte bu ifadeler agnostisizmden daha inkârcı bir çizgiyi yansıtmaktadır. Böylece Berkeley, bizzat “fikr”in kendisini yanılgı olarak ilan ediyor; bu, bilinemezcilikten farklı bir şeydir, yanlış bilme iddiasıdır. “Evren zihnimizdeki bir fikirdir, fikir ise sadece zihinde oluşur, o halde zorunlu olarak evren yoktur” demek, “İnsanın fikirlerinde hiçbir doğruluk yoktur, fikirler asılsız şeylerdir” demektir.
Düşünürümüz, “Zihnimizdeki evren fikri eksik veya yanlış olabilir” bile demiyor, mesnetsiz bir zorunluluk icat ederek, “Fikir olduğu için zorunlu olarak başka yerde yoktur” görüşünü savunuyor. Sofistler ve agnostikler bile bu kadarını söylememiş, ya “Her fikir doğru kabul edilebilir” demiş ya da “Doğrunun ne olduğunu hiçbir zaman bilemeyiz” deyip susmuşlardır. “Her fikir, fikir olduğu için bizatihi yanlıştır” diyen bir “fikir adamı” olma onuru Berkeley’e kalmıştır. Böylece, Berkeley’in felsefesi çerçevesinde âlim ile cahilin, düşünenle düşünmeyenin konumu tersine dönmekte, fikirsiz insanlar daha bilgili sayılır hale gelmektedir, çünkü ne kadar az fikriniz olursa o kadar az yanılgıya kapılıyorsunuzdur.
Eğer Berkeley’in de bir akım ya da ekolün kurucusu olduğunu kabul edeceksek, bunun adı “düşüncesizlik” olmalıdır.

Gerçekte, bu yaklaşım çerçevesinde “fikrin mutlaka yanlış olması gerektiği düşüncesi” de Berkeley’in zihinde oluşmuş bir fikirdir, o halde, kendi yaklaşımı çerçevesinde, zorunlu olarak, bu fikrin asılsız ve yanlış olduğunu, vakıaya mutabık olmadığını kabul etmek gerekir.

Üstelik, evren fikri, fikre yol açan bir ‘algı’ya dayanırken, bu “fikirlerin yanlışlığı fikri”, algıların desteğinden de yoksundur. Berkeley’in görüşlerini “kesin gerçeklermiş” gibi aktaran Harun Yahya, “… bu kitap, bir madde olarak sizin beyninizin dışında var mıdır, bunu da bilemezsiniz” derken, onunki kadar aşırı bir iddiayı savunuyor olmasa da, gelip sofistlerden Gorgias’ın ‘bilinemezci’ çizgisinde durmaktadır.

Bu yaklaşım çerçevesinde bütün insanlar bilgi (daha doğrusu bilgisizlik) bakımından eşit hale gelmektedir.

Ya Berkeley’in dediği gibi, “tabiatı gereği sadece zihinde var olduğu, zorunlu olarak dışarıda bulunamayacağı için” yanlış fikirlere sahip kişilerdir ya da ellerinde gördükleri kitabın bile beyinlerinin dışında var olup olmadığını bilemeyen cahillerdir. Bu durumda insanları âlim ve cahil diye ayırmak da anlamını yitirmektedir.
Hatta âlim (bilen insan) olduklarını düşünenler daha cahildirler, çünkü bilmiyor olduklarını da bilmemektedirler. Bu yaklaşım çerçevesinde, “De ki, hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu?” (Zümer, 39/9) ayeti hâşâ boşa söylenmiş hale gelmektedir.

Maddenin gerçeği -Harun Yahyanın madde ile imtihanı

2010-12-05T13:51:00.001+02:00

HARUN YAHYA’NIN

MADDE İLE

İMTİHANI (2)

Seyfi Say

“Düşünüyorum, o halde varım”

Descartes, bu noktada Berkeley’in tam karşısında yer alır. Şunları yazmıştır:

“… duyularımız bizi bazen aldattığına göre, onların bize hayal ettirdikleri şekilde var olan hiçbir şeyin bulunmadığını farz etmek istedim…. Nihayet, uyanıkken zihnimizde bulunan fikirlerin, aynen ve hiçbiri gerçek olmaksızın, uyurken de aklımıza gelebileceğini göz önüne alarak, o ana kadar zihnimize girmiş olan bütün şeylerin, düşlerime giren hayallerden daha gerçek olmadığını farzetmeye karar verdim.
Fakat, hemen bunun ardından, her şeyin yanlış olduğunu bu şekilde düşünmek istediğim sırada, bunu düşünen benim zorunlu olarak bulunan bir şey olmam gerektiğini fark ettim. Ve şu: ‘Düşünüyorum öyleyse varım’ hakikatinin şüphecilerin en acayip varsayımlarının bile sarsmaya gücü yetmeyecek derecede sağlam ve güvenilir olduğunu görerek, bu hakikati aradığım felsefenin ilk ilkesi olarak kabul etmeye tereddütsüz karar verdim.

“Sonra, ne olduğumu dikkatle inceledim, ve hiçbir bedenim olmadığını, içinde bulunduğum ne bir dünya ne de bir yer olmadığını farzedebildiğim halde, bu yüzden kendimin var olmadığımı farzedemediğimi; tersine, sırf başka şeylerin doğruluğundan şüphe etmeyi düşünmemden, kendimin var olduğum sonucunun pek açık ve pek kesin bir şekilde çıktığını; oysa, düşünmekten kesilseydim, hayal ettiğim bütün şeyler doğru olsalar bile, var olduğuma inanmak için elimde hiçbir neden kalmayacağını görerek anladım ki: ben, bütün özü (mahiyeti) ve doğası düşünmek olan ve var olmak için hiçbir yer’e ihtiyacı bulunmayan ve maddi hiçbir şeye bağlı olmayan bir cevherim. Öyle ki, bu ben, yani kendisiyle ne isem o olduğum ruh, bedenden tamamıyla farklıdır, hatta bilinmesi onu bilmekten daha kolaydır, ve beden var olmadığı halde bile, ne ise o olmaktan geri kalmaz….

“Bundan sonra, şüphe etmem, yani varlığımın mükemmel olması üzerinde düşünerek, –çünkü, bilmenin şüphe etmekten daha büyük bir mükemmellik olduğunu açıkça görüyordum,– olduğumdan daha mükemmel olan bir şeyi düşünmeyi nereden öğrendiğimi araştırmaya karar verdim; ve bunu gerçekten daha mükemmel bir varlıktan (nature) öğrenmiş olmam gerektiğini apaçık anladım.
Kendi dışımdaki başka birçok şeyler, örneğin gök, yer, ışık, sıcaklık gibi daha binlerce şey hakkındaki düşüncelerime gelince, bunların nereden geldiğini bilmekte o kadar zorluk çekmiyordum; çünkü, onlarda kendilerini benden üstün kılacak hiçbir şey görmediğimden, hakiki oldukları takdirde, bu düşüncelerin oldukça mükemmel olan kendi varlığımdan (nature) geldiklerine inanabilirdim; hakiki olmadıkları takdirde ise, onları yokluktan edindiğime, yani bir eksikliğim bulunması dolayısıyla bende bulunduklarına inanabilirdim. Ama bu, kendi varlığımdan daha mükemmel bir varlık fikri için aynı olamazdı: çünkü, onu yokluktan edinmek açıkça imkansız bir şeydi; sonra da, en mükemmelin daha az mükemmelden çıkmasında, ona bağlı olmasında, hiçten bir şeyin meydana gelmesinden daha az aykırılık bulunmadığına göre, onu kendimden edinemezdim. Böylece, olduğumdan daha mükemmel bir varlık (nature) hatta herhangi bir şekilde bende bir fikri bulunan bütün mükemmelliklere sahip olan bir varlık (nature) tarafından, yani tek kelimeyle söylersem, Tanrı tarafından bu fikrin bana verilmiş olması ihtimali kalıyordu geriye….” (Descartes, Metot Üzerine Konuşma, çev. K. Sahir Sel, 2. b., İstanbul: Sosyal Yay., 1994, s. 32-35.)

Fikirlerin fikir oluşları itibariyle yanlış kabul edilmesi gerektiğini savunan Berkeley’in aksine, Descartes’a göre, Tanrı var ya da mevcut olduğu için, açık ve seçik fikirlerimizin gerçek ve doğru olması zorunludur. Çünkü, hakikat ya da mükemmelliğin yokluktan geldiğini düşünmek ne kadar abesse, mükemmel olan, aldatmak gibi eksikliklerden münezzeh olan Tanrı’nın bizim için yanlış algılar yarattığını, bizi yanılttığını düşünmek de o kadar abestir:

“Nihayet, ileri sürdüğüm kanıtlara rağmen Tanrı’nın ve kendi ruhlarının varlığına yeterince kani olmayan kimseler hâlâ bulunuyorsa, onların şunu bilmelerini isterim ki, daha emin olduklarını sandıkları bütün şeylerin, örneğin, bir bedenlerinin, yıldızların, yeryüzünün ve benzeri şeylerin varlığı, belki Tanrı’nın ve ruhun varlığından daha az kesindir: çünkü, bu şeylerin varlığı hakkında moral bakımdan emin olunsa da –çünkü garabete düşmeden bunların varlığından şüphe edemeyiz– metafizik bir kesinlik söz konusu olduğu zaman, uyurken de –gerçekte hiç de öyle olmadığı halde– başka bir bedenimiz olduğunu, başka yıldızlar, başka bir yeryüzü gördüğümüzü hayal edebildiğimiz göz önüne alınırsa, bu şeylerden emin olmamak için bunun yeter bir neden olduğunu mantıksızlığa düşmeden inkar edemeyiz. Çünkü, uyurken zihnimize gelen ve uyanıkken gelenlerden daha az canlı, daha az açık olmayan düşüncelerin ötekilerden daha yanlış olduğunu nereden biliyoruz? Ve en iyi zihinler bile, istedikleri kadar incelesinler, daha önce Tanrı’nın varlığını farz ve kabul etmedikçe, sanırım bu şüpheyi gidermeye yetecek hiçbir kanıt ileri süremezler. Çünkü, ilkin, az önce kabul ettiğim kural, yani pek açık ve pek seçik olarak kavradığımız bütün şeylerin doğru olduğu kuralı, ancak Tanrı var ya da mevcut olduğu, mükemmel bir varlık olduğu ve bizde var olan her şey ondan geldiği için doğrudur. Buradan da, gerçek şeyler olan ve açık, seçik oldukları ölçüde bize Tanrı’dan gelen fikirlerimizin ya da kavramlarımızın doğru olmamalarına imkan olmadığı sonucu çıkar. Böylece, eğer içinde yanlışlık taşıyan fikir ya da kavramlarımız varsa, bunlar ancak bulanık ve karanlık bir şeyler içeren fikirlerimiz ya da kavramlarımızdır; çünkü yokluktan pay almaktadırlar, yani bizde böyle bulanık olarak bulunmaları tam mükemmel (tout parfaits) olmadığımızdandır. Böylece, yanlış ya da eksikliğin Tanrı’dan gelmesinde, hakikat ya da mükemmelliğin yokluktan gelmesine oranla daha az aykırılık bulunmadığı apaçıktır.” (Age, s. 37-38.)

Benzer düşünceleri merhum Elmalılı M. Hamdi Yazır, Fatiha Sûresi’ni tefsir ederken dile getirir ve Bakara Sûresi’ni tefsir ederken de şu cümlelerle konuyu özetler: “… biz âlem hakkında ne biliyorsak hepsi, hissettiklerimizden, hayalimizden, zihnimizdeki şekillerden ve ruhî izlenimlerimizden ibarettir. Bunları hakikat tasavvur etmemiz ve izafi olarak hak diyebilmemiz, zatında mükemmel ve tek olan Hak kavramının ezelî ve ebedî gerçekleşmesini tasdik sayesinde mümkün olabilir.” (Hak Dini Kur’an Dili, C. 1, sad. İsmail Karaçam ve diğerleri, İstanbul: Azim Dağıtım, t.y., s. 475.)

İmam Gazâlî de, bir süre sofistlere özgü düşüncelerin daha doğrusu vesveselerin etkisinde kaldığını fakat bundan kurtulduğunu anlatır: “… İçim diyordu ki mahsûsata [duyulara, algılara] güven, nereden gelir?... Nihayet akıl hâkimi ortaya çıktı ve … [duyulardaki yanılmalarla bazen] İdrakin ortaya çıkmayışı, onun [dışımızdaki varlığın] olmayışını göstermez iddiasında bulundu. Bu cevap karşısında nefis, … şüphelerini rüya ile kuvvetlendirip, ‘Görmüyor musun? Uykuda birçok şeylerin varlığına inanıyor, birçok haller tahayyül ediyor, onların sebat ve istikrarı olduğuna kanaat getiriyorsun. Şu halde, bunlar hakkında şüpheye düşmüyorsun. Sonra uyanınca düşünüp hayal ettiğin ve inandığın şeylerin hiçbirinin aslı astarı olmadığını anlıyorsun. O halde uyanık iken his veya akılla inandığın bütün şeylerin gerçek olduğuna nasıl emin olursun?... sana öyle bir hal gelebilir ki bu halin senin uyanıklık haline nisbeti, uyanıklık halinin uyku haline nisbeti gibidir. Ve senin uyanıklık halin, ona nisbetle uykudur…. Bu vesveseler içime doğunca, bende yer etti. Bunlardan kurtulmak için bir çare bulmağa teşebbüs ettim, fakat kolay olmadı. Çünkü bunun giderilmesi ancak delille olurdu. Bir delil ikamesi de ancak bedihî bilgilerden olabilirdi. Bu husus kabul edilmedikçe, delil göstermek de mümkün değildi. Bu hal böylece iki aya yakın içimi kemirdi. Ben durum itibarıyla safsata [sofistler] mezhebine girmiş oluyor ve fakat kimseye söylemiyordum. Nihayet Allah Teâlâ bu hastalığıma şifa verdi, sıhhat ve itidale avdet ettim. Aklî zaruretler emniyet ve yakîn üzere makbul ve güvenilir bir halde geri döndü…. Bu hadiseleri anlatmaktan maksat, araştırmada aranılması icap etmeyen şeylere varıncaya kadar giden ciddiyetin lüzumsuzluğunu göstermektir. Çünkü bedîhiyatı [doğruluğu kendiliğinden belli bilgileri, ispat gerektirmeyen, aksiyom kabilinden hakikatleri] araştırmak icap etmez. Bunlar hazır haldedirler.” (el-Munkızu min ed-Dalâl, çev. Ahmet Subhi Furat, İstanbul: Derya Dağıtım, s. 41-43.)

The Matrix

Harun Yahya, görüşlerini desteklemek için, Berkeley’in, Protagoras’ın düşüncelerini hatırlatan şu ifadelerini de aktarmaktadır: “Kısaca, aynı şeyler, aynı zamanda bazıları için kırmızı, bazıları için sıcak başkaları için tam tersi olabiliyorsa, bu demektir ki biz yanılsamaların etkisindeyiz ve 'şeyler' ancak bizim zihnimizde vardır...” (Hayalin Diğer Adı: Madde, s. 31.)

Ancak, bu yanılsamalar, şeylerin öz varlığına değil, niteliklerine ilişkindir, o şeylerin (renk ve koku gibi) nitelikleri hakkında bazen ihtilaf ortaya çıksa da, varlığı konusunda mutabakat mevcuttur. Zaten niteliklerinin tartışılması varlıklarının zımni onayı haline gelir. Üstelik niteliklerle ilgili bu tür ihtilaflar süreklilik göstermez, nadiren ortaya çıkar. Mesela Türk bayrağının kırmızı olduğu konusunda ittifak vardır, karanlık bir gecede siyah gibi görünmesi bu konuda ihtilaf yaşanmasına neden olmaz.

Yazar, The Matrix filminden hareketle de şu görüşü ileri sürmektedir: “O halde, biz de her an gördüğümüz ‘yaşam görüntüsü’nün, dışarıda asıllarının mutlaka var olduğunu ve muhatap olduklarımızın da bu ‘asıllar’ olduğunu iddia edemeyiz. Çünkü bu algılarımızın nedeni çok daha farklı bir kaynak olabilir.” (Age, s. 78.) Böylece yazar, meseleyi getirip “olabilirliğe” bağlamakta, Berkeley’inkinden daha iyi olmakla birlikte yine agnostisizm anlamına gelen bir çizgide durmaktadır. Ancak, algılarımızın nedeni çok farklı bir kaynak olabilirse, farksız bir kaynak da olabilir. Üstelik, “farksız bir kaynak” olması akla daha yakındır.

Harun Yahya, kitabının ilerleyen sayfalarında, maddeyi bir yandan yok kabul etme, diğer yandan onu yine bir madde olan beyinde üretme çelişkisinden vazgeçmekte, daha sağlıklı bir çizgiye gelmektedir: “Allah Kuran'da insanı önce bedenen yarattığını, sonra da ona ‘ruhundan üfürdüğünü’ bildirmiştir: ‘Hani Rabbin meleklere demişti: "Ben, kuru bir çamurdan, şekillenmiş bir balçıktan bir beşer yaratacağım. Ona bir biçim verdiğimde ve ona ruhumdan üfürdüğümde hemen ona secde ederek (yere) kapanın”.’ (Hicr Suresi, 28 - 29) ‘Sonra onu “düzeltip bir biçime soktu” ve ona ruhundan üfledi. Sizin için de kulak, gözler ve gönüller var etti. Ne az şükrediyorsunuz?’ (Secde Suresi, 9) Yani insanın, bedeni dışında bir başka varlığı daha vardır. Beyninin içindeki görüntüyü ‘görüyorum’ diyen, beyninin içinde duyduğu sesleri ‘duyuyorum’ diyen, kendi varlığının şuurunda olan ve ‘ben benim’ diyen bu varlık Allah'ın insana vermiş olduğu ruhtur. Akıl ve vicdan sahibi her insan, hayatı boyunca yaşadığı her olayı beyninin içindeki ekranda izleyen varlığın, ruhu olduğunu hemen anlayacaktır. Her insan göze ihtiyaç duymadan görebilen, kulağa ihtiyaç duymadan duyabilen, beyne ihtiyaç duymadan düşünebilen bir ruha sahiptir.” (Age, s. 84-85.)

Peki, böyle bir ruha sahip olduğumuzu nereden biliyoruz?!.. Hiç şüphe yok ki, Descartes gibi akıl yürütmeyle bu sonuca ulaşan az sayıdaki düşünürler bir tarafa bırakılırsa, peygamberler bildirdiği için biliyoruz. Bu durumda, algıladığımız dış dünyanın bir gerçekliği bulunduğunu ve peygamberlerin bu gerçekliğin bir parçasını oluşturduğunu ve algılarımızın bize gerçek bilgiler verebildiğini kabul ediyoruz demektir. Üstelik, Harun Yahya’nın aktardığı Secde Suresi’nin 9’uncu ayeti de, algıların gerçeklik ifade ettiğini kesin olarak gösterir. Şayet algılarımız bize güvenebileceğimiz bir bilgi vermiyorsa, Allahü Taâlâ’nın kulak, gözler ve gönüller yaratmasının bir anlamı olabilir miydi?! Kaldı ki, yazarın kendisi, insanın önce beden olarak yaratıldığını, ruhun ise daha sonra üflendiğini, ayet-i kerimeye dayanarak söylemektedir. Demek ki insan, ruh vasıtasıyla bilgi sahibi olan bir varlık olmaktan önce, ruhsuz bir beden olarak yaratılmıştır. Ruh üflenmeden önce insanın kendi varlığından haberdar olmaması ve beyninde görüntüler oluşmaması, onun bedeninin var olmadığı veya yaratılmadığı anlamına gelmemektedir.

Bununla birlikte yazar, kitabının ilerleyen sayfalarında sofistlerinkinden çok farklı bir noktaya varmaktadır: “Maddenin, beynimizde oluşan bir algılar bütünü olduğu gerçeğini tam olarak kavrayamayan bazı insanlar, bazı yanılgılara düşmekte, bu gerçekten yanlış sonuçlar çıkarmaktadırlar. Örneğin bir kısmı, maddenin hayal olduğuna dair izahları ‘madde yok’ denmiş gibi algılamaktadır. Bir kısmı ise, maddenin ancak biz gördüğümüz zaman hayal olarak var olduğunu, ancak görmediğimizde yok olduğunu sanmaktadır. Bunların hiçbiri doğru değildir. Öncelikle, ‘madde yok’ veya ‘insanlar, ağaçlar, kuşlar... bunların hiçbiri yok’ demek kesinlikle doğru değildir. Çünkü bunların hepsi vardır, ve hepsini Allah yaratmıştır. Ancak Allah tüm bu varlıkları kitabın başından beri anlattığımız gibi bir görüntü, algı olarak yaratmıştır. Yani Allah, bu varlıkları yarattıktan sonra onları, kendi başlarına var (kaim) olan sabit varlıklar kılmamıştır. Her birini her an yaratmaya devam etmektedir.” (Age, s. 158.)

Böylece yazar, beynimizin dışında gerçekten var olan varlıkların bulunduğunu, “Madde yok” denilemeyeceğini söylemekte, ancak yine de çelişki sergilemektedir
. Çünkü bir taraftan, “Bir kısmı ise, maddenin ancak biz gördüğümüz zaman hayal olarak var olduğunu, ancak görmediğimizde yok olduğunu sanmaktadır. Bunların hiçbiri doğru değildir” demekte, diğer taraftan da, “Ancak Allah tüm bu varlıkları kitabın başından beri anlattığımız gibi bir görüntü, algı olarak yaratmıştır” diye konuşmaktadır.

Harun Yahya, eserinin devamında şu görüşleri dile getirir: “Öyle ise materyalistlerin ‘maddenin varlığını tokat yiyince anlarsın’ … gibi itirazlarının hiçbir anlamı ve geçerliliği yoktur.” (Age, s. 180.)

Gerçekte böylesi itirazları materyalistler değil İslâm âlimleri, sofistlere yöneltmektedir. Nitekim Nûreddin es-Sâbûnî, “Mâturîdiyye Akaidi” adlı eserinde şöyle der: “Sûfestâiyye diye anılan bir grup (Sofistler) var ki bilgi vasıtalarının hepsini reddetmiştir. Bunların bir kısmı varlıkların bir gerçekliği olamayacağını, bir kısmı ise böyle bir şeyin bulunup bulunmadığının bilinemeyeceğini kabul etmiştir. Aslında bu şüphecilerle ilmî bir münakaşa yürütmeye imkân yoktur; ancak canlarını acıtacak kadar dövülmeli veya ateşte yakılmalıdırlar ki realiteyi kabule mecbur kalsınlar.” (çev. Bekir Topaloğlu, 3. b., Ankara: DİB Yay., s. 56.) Bu görüşler, sadece Mâturîdilere veya es-Sâbûnî’ye ait değildir, İslam âlimlerinin hemen hemen hepsinin kanaati bu yöndedir.

İmam-ı Rabbânî’yi doğru anlamak
Harun Yahya, eserinin ilerleyen sayfalarında, “Madde yok” görüşünü savunmadığı iddiasından ve beyne karşı ruhu savunma tavrından geri adım atarak, tam da es-Sâbûnî’nin sözünü ettiği şüpheciliği benimser: “Bu şüphe doğrudur; biz hiçbir zaman zihnimizde algıladıklarımızın dışarıda maddesel karşılıkları olup olmadığından emin olamayız. Çünkü biz, beynimizin dışına çıkıp da dışarıda ne olduğunu göremeyiz. Beyindeki görüntülerin dış dünyada karşılığı bulunduğunu iddia etmek, işte bu yüzden mümkün değildir…. Ve kimse beyninin içinde oluşan bu hayatın dışına çıkamaz. Bu, ne bilimle ne de teknoloji ile ulaşılması imkansız bir durumdur. Çünkü bir bilim adamı ne icat ederse etsin, yine onu beyninin içindeki görüntünün içinde icat edecektir. Dolayısıyla, o ‘dış dünyayı görmek için icat ettiği şey’ de beyninin içinde kalacaktır. Bu gerçek çok açık olmasına rağmen bazı insanlar gördükleri görüntünün dışarıda maddesel karşılıkları olduğunu iddia ederler. Bugüne kadar hiç kimsenin aslını görmediği ‘madde’ denen bir varlığa inanırlar. Oysa madde, insanların gördükleri hayallere taktıkları bir isimden başka birşey değildir. Hiçbir insanın bir maddenin aslının neye benzediğini bilmesi mümkün değildir; çünkü hiçbir insan maddenin aslı ile hiçbir zaman muhatap olmamıştır.” (Hayalin Diğer Adı: Madde, s. 181-183.)

Böylece yazar, “Bu, ne bilimle ne de teknoloji ile ulaşılması imkansız bir durumdur. Çünkü bir bilim adamı ne icat ederse etsin, yine onu beyninin içindeki görüntünün içinde icat edecektir” diyerek, daha önce savunduğu “kesin bilimsel gerçek” iddiasından rücu etmektedir. Fakat asıl sorun şu ki, materyalist felsefenin önünü keseyim derken agnostisizme yuvarlanmaktadır.

Oysa İslâm nazarında ikisi arasında bir fark yoktur.

Üstelik, maddenin varlığının kabulü insanın mutlaka materyalist olmasını gerektirmez. Yani bir insan hem maddenin mevcut olduğunu, hem de onun Allahü Taâlâ tarafından yoktan var edildiğini ve dilerse yok edebileceğini kabul edebilir; nitekim genel olarak Müslümanların itikadı bu yöndedir. Fakat sofistlere özgü biçimde insanın bilme yollarını reddettiğinizde, varacağınız sonuç kaçınılmaz olarak agnostisizmdir. Harun Yahya ise, agnostisizmle İslâm inancını telif etmeye uğraşıyor ki, bu da mantıken mümkün olmayan bir şeydir.

Fakat yazar, bu gerçeği kabul etmemekte, aksini iddia etmektedir: “Bazı Müslümanlar, maddenin bir hayal olduğu gerçeğinin İslam dini ile bağdaşmadığını öne sürmekte ve geçmişte din alimlerinin bu gerçeği kabul etmediklerini iddia etmektedirler. Oysa bu doğru değildir. Aksine burada anlatılanlar Kuran ayetleri ile tamamen mutabıktır….” (Age, s. 185.)

Yazarın atıfta bulunduğu âlimler Muhyiddin ibnü’l-Arabî, Molla Câmî (ki İbnü’l-Arabî’den etkilenmiştir) ve İmam-ı Rabbanî’dir. Gerçekte İmam-ı Rabbanî bu konulara, daha çok, İbnü’l-Arabî’nin sözlerindeki yanlışları veya yanlış anlaşılabilecek hususları göstermek için değinmiştir. Nitekim şöyle der: “Bunlar vahdet-i vücuda kail olmuşlardır. Yani: Hariçte bir mevcut vardır. Bu tek mevcut ise Sübhan Hak’tır. Hariçte bu âlem için, ilmî bir sübuttan başka tahakkuk eden bir şey yoktur.” (Mektûbât-ı Rabbânî, C. 1, çev. Abdulkadir Akçiçek, İstanbul: Merve Yay., s. 347.) Yani bu taifeye göre, insanın zihninde maddenin (âlemin) var olduğuna dair bir bilgi oluşmaktadır (ilmî sübut), bunun dışında hariçte bir şey yoktur. İmam-ı Rabbânî hemen ardından şu uyarıyı yapıyor: “Bunlar [vahdet-i vücutçular] derler ki: Ayan (yani tayin edilip göze gelen bu varlıklar) hiçbir şekilde varlık kokusunu almamışlardır [yokturlar]…. İşte bu anlatılan mana, şer’an ve aklen çeşitli mahzurlar meydana getirir. Bu manayı cevaplandırırken de, çok hile yollarına sapmış ve akıldan uzak teklifler yapmışlardır.” (Age, C. 1, s. 347-348.)

İmam Rabbânî, İbnü’l-Arabî’den farklı düşündüğünü şöyle ortaya koyar: “Lakin, bu fakir, zıllî [Allah’ın varlığına nispetle gölge durumunda olan] vücudu [varlığı] hariçte sabit görmektedir; onlar dahî zıllî vücudu, vehimde ve hayalde zannederler…. Mümkün [varlığı zorunlu olmayıp imkan dâhilinde olan], hariçte zıllî vücud ile hakikat yollu [gerçek olarak] mevcuttur. Onların sandıkları gibi, tahayyül [hayal] ve tevehhüm [vehim] yollu değildir.” (Age, C. 2, s. 930-931.) Görüldüğü gibi, İmam Rabbânî, Harun Yahya’nın yazdıklarının tam zıddını savunmaktadır.

2010-12-05T13:46:00.001+02:00

HARUN YAHYA’NIN

MADDE İLE

İMTİHANI (3)

Seyfi Say

Bununla birlikte İmam-ı Rabbânî’nin bazı mektuplarında maddî âlemi “mevhum” olarak nitelendirdiği de olmuştur. Ancak burada kullanılan “mevhum” kavramı, sofistlerin ya da Harun Yahya’nın anladığı manaya gelmemektedir. İmam-ı Rabbânî’nin ifadeleri şöyle: “Hariçte bir görünüş hasıl eden bu mevhum varlık, vehmin kalkması ile kalkan vehme dayalı mevhum mevcutlardan değildir…. Alemi vehimlerden ve hayallerden sayan sofestaiye zümresine gelince, sanırlar ki: Vehmin ve hayalin kalkması ile alem dahi kalkar…. Sufilere gelince, hariçte eşyaya vehme dayalı bir varlık isbat ederler. Hem de sebatı ve istikrarı olan bir varlık.. Vehmin ortadan kalkması ile de kalkmayan…. Ulemaya gelince, eşyayı hariçte mevcut olarak itikad ederler.... Üstte anlatılan mana açısından bakılınca, her iki fırka [sufiler ve ulema] katında dahi, eşyanın varlığı sabittir.” (Age, C. 2, s. 1072.)

İmam-ı Rabbânî ayrıca şunu da söyler: “Bu vehme dayalı vücud, mücerret vehmin ihtiraı ile hasıl olmamıştır ki, vehmin zevali ile zeval bulup gitsin. Elbet o, Yüce Hakk’ın yaratması ile vehim mertebesinde hasıl olmaktadır. Hatta onun için [onun varlığıyla ilgili] itkan [yakîn, kesin bilgi] dahi hasıl olmuştur ki, zaruri olarak, vehmin zevali ile ona bir halel gelmez.” (Age, C. 2, s. 1075.) Yani maddenin varlığı, insan beyninin icat ettiği (ihtira) bir vehim değildir. Allahü Teâlâ’nın yaratması itibariyle vehim mertebesindedir, ama yine de bu mertebedeki haliyle, insan zihninden bağımsız olarak gerçek bir varlığa sahiptir. Gerçekliğine rağmen sûfîler, ona “mevcud” demek istemezler, çünkü: “Bu taife-i aliye katında, eşyanın [şeylerin] en şereflisi, en keremlisi ve azizi vücuddur [var oluştur]…. Böyle nefis bir cevherin itlakını dahi, Sübhan Hakk’ın masivasına caiz görmezler…. Dolayısı ile, en şerefli şeyin, en düşük şeye verilmesine razı olmazlar…. o vehme bağlı sübut için, ‘… haricî bir vücuddur’ dense de yeri vardır. Hatta bu zılliyet itibari ile âleme ‘haricî mevcud’ dense de caizdir.” (Age, C. 2, s. 1247.)

Bununla birlikte, İmam-ı Rabbânî bir mektubunda, bu konuları ele alırken kullandığı bazı tabirlerden nedamet duyduğunu belirtir: “İlâhî, ibare darlığından dolayı [kavramlar yeterli olmadığı için] bazı lafızlar çıktı ki, onların ıtlakı şeriatta varid olmamıştır: Zılliyet ve diğerleri gibi.. Diyorum ki: Mümkünün vücudu, Vacib Teâlâ’nın zıllıdır, onun sıfatı ise Vacib Teâlâ’nın sıfat-ı kâmilesidir. Amma, ben bu ibarelerin kullanılmasından korkuyorum. Halbuki, bu ibareleri kullanan veli kulların gelmiştir. Affını, bağışlamanı dileriz.” (Age, C. 2, s. 1529.) Bu ifadelerden de anlaşıldığı gibi, İmam-ı Rabbânî ibare darlığı veya kavram eksikliğinden dolayı, “mevhum” gibi sofistlerin de kullandığı kavramları paylaşmak zorunda kalmıştır.

İmam-ı Rabbânî bir başka mektubunda şöyle der: “Mümkün ile Vacib Teâlâ arasında tesbit ettiğimiz bu misillu [buna benzer] ilimler, bir nisbettir ki, şeriatta varid olmamıştır; onların hemen hepsi sekre [nanevi sarhoşluğa] dayalı maariftir. Muamelenin hakikatına muttali olamamaktan ve işin künhünü idrak edememektendir. Mümkün ne oluyor ki, Vacib Taâlâ’nın zıllı ola.. Sonra, Vacib Taâlâ’nın zıllı nasıl olur? Çünkü zıl, misil tevlidi vehmini verir…. Mahluktan bir şey, Halik’ının zıllı olamaz. Mahlukiyet dışında onun Yüce Halik ile bir bağlantısı da yoktur.” (Age, C. 2, s. 1661.)

Harun Yahya ise, İmam-ı Rabbânî’den bazı alıntılar yaptıktan sonra şöyle demektedir: “Sonuç olarak, İmam Rabbani'nin de izahlarından açık bir şekilde anladığımız gibi, biz bilimsel olarak da, akıl ile düşündüğümüzde de, algıladığımız görüntülerin dışımızda bir aslı var mı yok mu asla bilemeyiz.”(Hayalin Diğer Adı: Madde, s. 186.) Oysa, İmam-ı Rabbânî’nin söylediği şey bu değildir; algıladığımız görüntülerin dışımızda bir aslı vardır, fakat bu vehim mertebesinde bir asıldır. Ancak bu, bizim algılarımıza bağlı bir vehim değildir. Bizim vehmimizin ortadan kalkmasıyla yok olmaz, bir istikrar ve sebatı vardır. Buradaki istikrar ve sebat (sübut, sabit olma), daha sonra Taftazanî’den yapacağımız alıntıdan da anlaşılabileceği gibi, “mevcut olma” anlamına gelmektedir.

Yine yazar, şu ifadeleriyle de İmam-ı Rabbânî’nin sözlerini yanlış yorumlamaktadır: “İmam Rabbani'nin belirttiği gibi, Eski Yunan'daki sofistler ‘madde kendi kendimize yarattığımız bir algıdır’ demişlerdir. Bu görüş, akli ve ilmi yönlerden saçma ve dinen de sapkındır. Doğrusu ise, baştan beri vurguladığımız gibi, maddenin Allah'ın yarattığı bir algı olduğudur.” (Age, s. 188.) İmam-ı Rabbânî sofistlerle, algıyı insanın kendisinin mi yoksa Allah’ın mı yarattığı konusunu tartışmamaktadır. Onun söylediği husus, algıladığımız şeyleri beynin kendisinin üretmediği, dışarıda bir aslının bulunduğu, ama bunun gerçek mevcud olan Allahü Taâlâ’nın varlığına nispetle mevhum olduğudur. O yüzden de, maddenin varlığında bir sebat ve istikrar vardır ve bu, insanın algısına bağımlı değildir, algının kalkmasıyla yok olmaz.

Bununla birlikte, yazarın şu ifadeleri, İmam-ı Rabbânî’nin anlayışı ile paralel çizgide kabul edilebilir: “… maddenin beynimizde oluşan bir hayal olduğunu söylemek, ‘gördüğümüz varlıkların hiçbiri yoktur’ demek değildir. Çünkü, gördüğümüz tüm varlıklar, dağlar, ovalar, çiçekler, insanlar, denizler, kısacası gördüğümüz herşey, Allah'ın Kuran'da var olduğunu belirttiği her varlık, yaratılmıştır ve vardır. Ancak, bunların her biri birer görüntü olarak vardır…. Sonuç olarak, maddenin beynimizde oluşan bir hayal olması, onu ‘yok’ hale getirmez. Ancak bize maddenin mahiyeti hakkında bilgi verir, ki bu da maddenin bir görüntü olduğu gerçeğidir.”(Age, s. 196.)

Bununla birlikte, İmam-ı Rabbânî’nin anlayışı çerçevesinde, bu görüntünün dışımızda bir varlığının bulunduğunun kabul edildiğini unutmamak gerekmektedir. Bunu, perdede veya ekranda izlenen bir sinema filmine benzetmek mümkün olabilir. Ekranda görülen şey bir görüntüdür, ama yine de görüntü mertebesinde bir gerçekliği mevcuttur. Yani bu görüntü, bizim algımıza bağlı olan, zihinde ürettiğimiz asılsız bir şey değildir. Bir başka deyişle, bizim gözümüzde görüntü olarak şekillendiği için o bir görüntü değildir, bizim dışımızda o filmin “görüntü düzeyinde gerçek bir varlığı” vardır. O görüntü, aslına nispetle bir görüntü olmakla birlikte, varlığını bizim algımıza borçlu değildir, algılarımız dışında görüntü düzeyinde bir gerçekliğe sahiptir.

Yazar, eserinin devamında, ara sıra savunduğu doğruları bırakmakta, başladığı noktaya dönmektedir: “Sizinle birlikte başka insanların da aynı şeyleri görüyor olması, gördüklerinizin maddesel karşılıkları olduğu iddiasını doğrulamaz. Çünkü, siz yanınızdakileri de beyninizin içinde görürsünüz. Örneğin, meyve bahçesinde dostlarınızla birlikte gezerken, gördüğünüz elma, kayısı, dut ağaçları, rengarenk çiçekler, kuşların sesi, ılık esen rüzgar, mis gibi çiçek ve meyve kokusu nasıl beyninizde oluşuyor ise, arkadaşlarınız da, onların konuşmaları da beyninizde oluşmaktadır. Yani arkadaşlarınız, dışarıdaki bahçede değil, sizin zihninizde gördüğünüz bahçede dolaşmaktadırlar. Dolayısıyla, arkadaşlarınızın sizinle aynı görüntüyü görüyor olması, gördüklerinizin maddesel karşılıklarının olduğu anlamına gelmemektedir.” (Age, s. 213.) Böylece, algıladığımız dünya, İmam-ı Rabbânî’nin ifadesiyle, sofistlere özgü bir “vehmin ve hayalin yontması”na dönüşmektedir.

Bunun yanı sıra yazar şunu da söylemektedir: “Yanımızdaki insanların yeşil dediğine biz de yeşil deriz. Ancak, onların yeşil olarak isimlendirdikleri renk, bizim zihnimizde gördüğümüz yeşil midir, yoksa onlar bizim mavi gördüğümüze mi yeşil derler, bunu asla öğrenme imkanımız yoktur…. aynı tarifleri yapıyor olmamız veya aynı renk ismini söylüyor olmamız aynı şeyleri gördüğümüz anlamına gelmemektedir. İnsanların, algılarını kıyaslamak ise kesinlikle imkansızdır, çünkü herkes beyninin içindeki kendine ait dünyayı görür.” (Age, s. 210-211.)

Renk körlüğü olayına bakılarak bu tespitin renk düzeyinde bazen doğru olduğu söylenebilirse de, sürekli ve mutlak bir doğruluğa sahip olduğu iddia edilemez. Kaldı ki, eğer renk algılarımızda bir ortaklık bulunmasaydı, renk körlüğünden de söz edemezdik. Sofistlerin bilinemezcilik iddiasına dayanan bu ifadeler kendi içinde çelişki de taşımaktadır. Çünkü aynı renkleri gördüğümüzden emin olamayacağımızı söyleyen birinin, bu yaklaşımının zorunlu sonucu olarak, aynı sesleri işittiğimiz ön kabulünden de uzak durması gerekirdi. İnsanların algılarını kıyaslamanın kesinlikle imkânsız olduğunu söyleyen birinin, işitme algısını istisnai nitelikte görmesi çelişki olur. Öte yandan, insanların renk algıları arasında bir ortaklık bulunduğunu kabul etmeden dinî tavsiyelerin geçerliliği düşüncesine ulaşamayız. Aksi takdirde, mesela Peygamber Efendimiz’in (sallallahu aleyhi ve sellem) sözgelimi beyaz elbiseyi tavsiye etmesi anlamsız olurdu, çünkü belki bir başkası için beyaz kelimesi siyah rengi ifade ediyor olacaktı. Bu takdirde her insan için, onun bireysel algısına göre ayrı emir ve yasaklar konulması, ayrı tavsiyelerde bulunulması gerekirdi. Oysa Şeriat’taki yeknesaklık ve birlik, insanların algılarındaki ortaklığa ve yeknesaklığa dayanır. Görüldüğü gibi, İmam-ı Rabbânî’nin anlayışı çerçevesinde mevhum olmakla birlikte sübut ve istikrarı bulunan, vehmin ortadan kalkmasıyla yok olmayan âlem, Harun Yahya’nın yaklaşımında her birimizin hayal ve vehminin yonttuğu ve sübut ve istikrarı bilinmeyen, farklı farklı âlemlere dönüşmektedir. Ortaya bir tane değil, insanların sayısına göre artan ve azalan, aralarında bir uygunluk olup olmadığı bilinmeyen bir “hayal ve vehim yontmaları” koleksiyonu çıkmaktadır.

Yazarın şu ifadeleri de sofistlerin yaklaşımını yansıtmaktadır: “… bu kişinin itirazı şöyle bir iddiaya dayanmaktadır: ‘Dışarıda bir maddesel gerçeklik vardır. Ancak herkes bu maddesel dünyayı kendi zihninde farklı görebilir.’ Bu kişi, ortada böyle bir iddia varmış … zannetmektedir. Oysa, burada bahsedilen gerçek, bu kişinin anladığından çok farklıdır. Burada ‘dış dünya vardır, ama bu dünyayı biz aynısı değil farklı görüyoruz’ denmemektedir. Burada, ‘Biz bütün yaşadıklarımızı zihnimizde görürüz ve asılları ile hiçbir zaman muhatap olamayız. Bu yüzden dış dünyada asılları var mıdır yok mudur biz bilemeyiz’ denmektedir.” (Age, s. 213-214.)

İmam-ı Rabbânî’nin anlayışı çerçevesinde ise, dışarıda mevhum bir maddesel gerçeklik vardır. Ancak bu mevhum oluş, sofistlerin anladığı manada değildir, bir sübutu ve istikrarı vardır. Bizim algılarımızın ihtira ve icadı değildir, vehmimizin, algılarımızın ortadan kalkmasıyla da yok olmaz. Yani eşya, bizim algılarımızdan bağımsız olarak Allahü Taâlâ’nın vehim mertebesinde yaratmasıyla mevcuttur.

Yazar ayrıca şunları aktarıyor: “… Muhyiddin Arabi, Fusüs-ül Hikem (Hikmetlerin Özü) adlı kitabında kainatın Allah'ın tecellilerinden oluşan bir gölge varlık olduğunu şöyle açıklamıştır: ‘Biz diyoruz ki, bilmelisin ki, Hak'tan başka varlıklar, yahut âlem adıyla anılan şey, Hak'ka nispetle bir şahsın gölgesi gibidir. Böyle olunca masiva, yani Allah'tan başka olan varlıklar, Allah'ın gölgesidir... Gölge şüphesiz histe mevcuttur.’ ”(Age, s. 186.) İmam-ı Rabbânî ise bu tür düşünceleri, sekr halinde söylenmiş sözler kabul etmektedir. Yani böylesi sözleri söyleyenler ancak bunu sekr diye ifade edilen bir halet-i ruhiyenin etkisiyle dile getirmişlerse mazur görülebilirler.

Gökler ve yer “hak ile” yaratılmıştır

Yazarın şu ifadeleri ise, baştan itibaren söyledikleri ile çelişmektedir: “Görüntünün kesintisiz, sürekli olması ise, Yaratıcımızın her an yaratmayı sürdürüyor olduğunun açık delilidir. Nitekim, göklerin ve yerin, yani evrenin sabit ve kararlı olmadığı, sadece Allah'ın yaratmasıyla varlık buldukları ve Allah yaratmayı durdurduğunda yok olacakları bir ayette şöyle ifade edilir: ‘Şüphesiz Allah, gökleri ve yeri zeval bulurlar diye (her an kudreti altında) tutuyor. Andolsun, eğer zeval bulacak olurlarsa, Kendisinden sonra artık kimse onları tutamaz. Doğrusu O, Halim'dir, bağışlayandır.’ (Fatır Suresi, 41)” (Age, s. 189.) Görüldüğü gibi, ayet-i kerimede, göklerin ve yerin insanın algısında sabit tutulmasından değil, kendi başına varlığından söz edilmektedir.

Bunun yanı sıra, Harun Yahya’nın kitabında hiç yer vermediği şu ayetleri de dikkate almak gerekir: “Allah’ın, yerleri ve gökleri hak ile yarattığını görmedin mi?” (İbrahim, 14/19) Hak, “varlığı sabit olan, var olan, gerçek olan” demektir. “Hak ile, hak olarak” yaratma hususu Kur’an’da açıkça ve defalarca vurgulanır: “Gökleri, yeri ve ikisi arasındaki şeyleri ancak hak ile yarattık.” (Hicr, 15/85) “Gökleri ve yeri hak ile O yarattı.” (Nahl, 16/3) “Allah gökleri ve yeri hak ile yarattı.” (Ankebut, 29/44) “Gökleri ve yeri hak ile yarattı.” (Zümer, 39/5) “Onları (gökleri ve yeri), ancak hak ile yarattık. Fakat onların çoğu bilmezler.” (Duhan, 44/39)

Bunların da ötesinde, Kur’an’ın Fatiha’dan sonraki ilk suresi olan Bakara’nın, “şüpheleri reddederek” başlaması önem taşımaktadır: “Elif, Lâm, Mîm. İşte o kitap (Kur’an), onda hiçbir şüphe yoktur, müttekîler için hidayettir.” (Bakara, 2/1-2) Bu ayetleri merhum Elmalılı M. Hamdi Yazır şöyle tefsir etmektedir:

“Bu başlangıca Kelâm ve Felsefe ilmi açısından baktığımız zaman her şeyden önce şüphe ve yakîn [kesin bilgi] meselesine yani ilim ve marifet (bilgi) teorisinin mahiyetine işaret edilmiş ve bu konudaki bütün felsefî tartışmaları apaçık bir vahiy ile ortadan kaldırmış bulunduğunu görürüz ki, akaid (inançla ilgili) kitaplarımızın en başında ‘Eşyanın hakikatları sabit ve bunları bilmek gerçekleşmiştir’ ilk inancının konulması ve sofestâiye denilen şüpheci ve inatçıların reddedilmesi ve [sağlam duyular, akıl ve haber-i sadık gibi] ilim sebeplerinin gerçekleşmesi ile söze başlanması da bundan doğmuştur. Ve yeni felsefelerde her şeyden önce bu noktaya önem verildiği ehlince bilinmektedir. Böyle olmakla beraber ilimlerin ve fenlerin ilerlemesine rağmen, kâinatta gerek teorik ve gerek ahlâkî şüpheciliğin zaman zaman genişlemekte olduğu da inkâr olunamaz. Bundan dolayı, insanlığın en büyük kalb ve ahlâk hastalığının şüphe ve şek meselesinde olduğunu ve insanlığın mutluluğu için bunun her şeyden önce ortadan kaldırılmasının gerekli bulunduğunu yüce Kur’an bu şekilde işaret ettikten sonra insanları, iman, ilim ve kesin bilgi ile yaşatacak olan hak ve doğru yolu yavaş yavaş açıklayıp anlatacak ve anlatırken gayb (gizli olan) ve şehadet (görünen) yani akla uygun olan fizikötesi ile duyumsanan tabiat arasında kesin olan gerçeklere ve hepsinden önce Tevhid-i Hakk’a dikkatleri çekecek ve bütün bunlarda ahlâkî değer ve amelî gücü temel fikir olarak takip ettirecektir. Bu bilimsel noktalar ile Bakara sûresinin başı, Fatiha’dan sonra bütün Kur’an’ın bir önsözü demek olduğundan, sûrelerin tertibinin (düzeninin) ne kadar tabiî ve ne kadar ilmî sebepleri kapsadığı ortaya çıkacağı gibi, Hazreti Peygamber’in beşerî çevresi ile bu ilmî gerçekler incelendiği ve mukayese edildiği zaman da Kur’an’ın yalnız Allah’ın vahyi olduğunda zerre kadar şüpheye yer olmadığı ister istemez kabul edilir.” (Hak Dini Kur’an Dili, C. 1, s. 159.)

Maddenin gerçek mi görüntü mü olduğu, algıların gerçek bir bilgi verip veremeyeceği gibi konular Eski Yunan’dan beri tartışılagelmiştir. Asr-ı Saadet’te ise bu gibi konuların gündeme gelmediğini biliyoruz. Herhalde o devirde hiç kimse, Peygamber Efendimiz’e (sallallahu aleyhi ve selem), “Ben algılara güvenmiyorum, sen belki de gerçekte yoksun, beynimde oluşan bir görüntüsün; senin gerçekten var olup olmadığını bilemem, bu bilinemez; senin beyaz dediğini belki de ben mavi olarak görüyorum vs.” dememiştir. Ancak, Yunan felsefesinin İslam dünyasına girişiyle birlikte bu tür konular kafaları kurcalamaya başlamış, İslam uleması da bu mevzuları derslerinde ele almışlar ve eserlerinde tartışmışlardır. Nitekim İmam Matüridî şöyle demektedir:

“İnsanı, eşyanın hakikatlerini bilmeye ulaştıran yollar, görmek, haberler ve ‘iyan’ yani görmenin dışındaki duyu organlarından ibarettir. İyan, duyu organlarının kendisinde vuku bulan şeydir. İyan, kendisinde ilim bulunan bir temel esastır ki cehilden ibaret olan zıddı yoktur. [Yani duyu organlarıyla meydana gelen algılar kesin bilgi verir. Aksini iddia etmek] … öyle bir sıfattır ki, hayvanların tabiatı bile bu tür sıfatın kendi rütbeleri olmasından çekinirler. Çünkü hayvanlardan her biri acı duyacağı, lezzet alacağı ve hayatının devamına veyahut fesad bulmasına sebep olan herşeyi bilir. Halbuki bu kimse hayvanların bildikleri bu hususu dahi inkâr ediyor. Bu görüşü ortaya koyan, atan kimse ile münazara yapılmaması için akl-ı selim sahibi insanlar tarafından görüş birliğine varılmıştır. Zira bu kimse ne inkâr ettiğini ve ne de inkâr etmediğini bizzat kendisi ispat edemiyor. Münazara ve münakaşa ise bir şeyin mahiyeti veyahut mahiyetinin dışındaki varlığı hakkında olur. İlim de inkâr etmek ve etmemek için bulunur. Her ikisinin birlikte kabul edilmesi mümkün değildir. Çünkü bunun bir manii vardır. O da, her ikisinin yani inkâr ile inkâr etmemenin bir arada bulunması için mâni vardır. Fakat kendisi ile oturup konuşulabilir ve ona şöyle denir: ‘Sen gerçekten inkâr ettiğini biliyorsun?..’ Eğer ‘İnkâr ettiğimi bilmiyorum’ derse inkârını reddetmiş olur. Eğer, ‘Evet inkâr ettiğimi biliyorum’ derse o zaman inkâr ettiğini ispat etmiş [inkâr etme durumunu var kabul etmiş, bilme olayının gerçekleştiğini itiraf etmiş] olur. Böylece inkâr ettiği şeyle, kendi inkârını [bildiğini] ispat etmiş olur. Böylesi kimsenin muhalefeti ve gerçek dışı olan görüşünü terk etmesi için, âzalarının kesilmesi ile kendisine şiddetli bir acı çektirilir. Zira biz, onun gerçekten mevcudatı bildiğini biliyoruz. Zira, mevcudat, bizzârure bilinir.” (Kitabü't - Tevhid Tercümesi, çev. Bekir Topaloğlu, Ankara: İSAM Yay., 2002.)

Kelam ilminde otorite olan Taftazanî’nin konuyla ilgili olarak yazdıkları da yeterince aydınlatıcıdır:

“Hak ehli olanlara göre eşyanın hakikatları sabit ve mevcuttur. Hak, vakıaya mutabık olan hükümdür. Hak ihtiva etmesi itibariyle sözlere, inançlara, dinlere, mezheplere de hak (gerçek) adı verilir (ve hak söz, hak inanç, hak din, hak mezhep denilir). Hakkın mukabili ve zıddı bâtıldır…. Bize göre ‘şey’ (obje) ‘mevcut’ manasına gelir. Sübut, tahakkuk, vücûd ve kevn (sabit olma, gerçekleşme, varlık ve oluş) müteradif (eşanlamlı, sinonim) sözler olup mânâlarının tasavvur edilmesi apaçıktır (aksiyom, bedihî, tarife ihtiyaç göstermez).”

“Hakikatlarla ilgili insan bilgisi gerçektir.... Sofistlerin aksine, eşya hakkında insanlar gerçek bilgi sahibidirler. Sofistlerden bazıları, eşyanın (ve maddenin) hakikatlarını inkar eder, bilgi sanılan şeylerin birtakım bâtıl hayal ve vehimlerden ibaret olduğunu iddia ederler. Bunlara, ‘inâdiye’ ismi verilir. Bazı sofistler, eşyanın, hakikatinin var olduğunu reddeder ve bunun inanca tabi olduğunu iddia ederler. Hatta, bir şeyin cevher olduğuna itikad etsek o şey cevher, araz olduğuna inansak araz, kadîm ve ezelî olduğuna inansak kadîm ve ezeli, hâdis ve sonradan olduğuna iman etsek hâdis ve sonradan olmadır, derler. Bunlara da ‘İndiye’ ismi verilir. Bazı sofistler eşya hakkındaki ilmin var olduğunu da var olmadığını da inkâr eder, şüphe içinde olduklarını, şüphe içinde bulunduklarından da şüphe ettiklerini... iddia ederler. Bunlara da ‘lâedriye’ (agnostisizm) adı verilir.”

“Bu konudaki hakikî delilimiz şudur: Biz eşyanın var olduğuna zarurî olarak kesinlikle apaçık şekilde hükmediyor ve biliyoruz. Bazı şeylerin var olduğunu ise açıklamalarla biliyoruz. İlzamî delilimiz, yani muhalifi susturmak için kullandığımız delil de şudur: Eğer ‘Eşyanın hakikati yoktur’ tezi gerçekleşmez ve ispat edilemezse, ‘eşyanın hakikati vardır’ tezi gerçekleşmiş ve ispat edilmiş olur. Eğer ‘eşyanın hakikati yoktur’ tezi gerçekleşir ve ispat edilirse, ‘yoktur’ şeklindeki olumsuz (menfi, negatif) bir hüküm gerçekleşir ki, bu da hakikatlardan bir hakikattir. Zira bu da bir nevi hükümdür. Şu halde hakikatlardan bir şey, bir hakikat sabit olmuştur. O sebeple hakikatleri mutlak surette (ve kökten) inkâr etmek doğru değildir. Aşikârdır ki, bu ispat tarzı sadece inâdiye için eksiksiz olarak ileriye sürülebilir.

“Sofistler derler ki: Zarurî bilgilerin bir kısmı his ve duyumlara dayanır. Hisler ise ekseriya yanılır. Meselâ şaşı, biri iki görür, safra hastalığına tutulan, tatlıyı acı bulur. Diğer bir kısmı bedihi ve apaçıktır. Bu çeşit bilgilerde de bazen ihtilaflar ve şüpheler meydana gelir. Bunları halletmek için ince fikirlere ve nazariyelere ihtiyaç hâsıl olur. Nazarî bilgiler zarurî bilgilerin bir koludur. O sebeple zarurî bilgilerdeki bozukluk ve yanlışlık nazarî bilgilerin de bozuk ve yanlış olması mânâsına gelir. Nazarî konularda fikir adamlarının çokça ihtilaf etmesinin sebebi budur. Biz deriz ki: Cüz'î ve özel birtakım sebeplerden dolayı duyu organlarının yanılmaları (galât-ı hiss), yanılma sebeplerinin mevcut olmadığı bazı konularda kesin hüküm vermemize ve kati bilgi sahibi olmamıza engel değildir, Bedihî olan hususlarda ihtilaf edilmesi, tasavvurda açık olmayan bazı hususların bulunuşundan ve alışkanlığın mevcut olmamasından ileri gelmektedir. Bu ise bedahete ve apaçıklığa aykırı değildir. Nazar ve fikirdeki yanlışlıklardan ileri gelen ihtilaf çokluğu, nazarî ve teorik olan bazı meselelerin hakikat olmasına mani değildir.

“Gerçek şudur ki, sofistlerle, özellikle bunların lâedriye [gnostisizm] kısmıyla tartışmaya girmenin bir yolu yoktur. Zira onlar hiç bir malum ve bilgi kabul etmiyorlar ki, ona dayanılarak bir meçhul ve bilinmeyen bir husus kendilerine ispat edilebilsin.” (Kelam İlmi ve İslam Akâidi, çev. Süleyman Uludağ, İstanbul: Dergâh Yay., 1991.)

Akaid konusunda otorite olan İslâm âlimlerinin görüşleri böyle. Harun Yahya’nın yazdıklarının ne türden sonuçlara yol açabileceğini ise, kitabının sonuna aldığı okur mektuplarından biri göstermektedir: “Dün "MADDENIN ARDINDAKI SIR"' CD'sini izledim. Kendi kafamda anlamaya çalıştım veya anladığımı sandım. Fakat şu an kendimi boşlukta hissediyorum, cevap aradığım bazı sorular var. Bana lütfen yardımcı olun. M.H. /İzmir.” (Hayalin Diğer Adı: Madde, s. 236.)

Maddenin gerçeği 1

2010-11-25T21:46:00.002+02:00

Bediüzzamanın eserlerinden 18. mektub hakkında

Birinci Mesele Hakkında

Birinci meselede bazı evliyaların mana aleminde gördükleri şeyleri, aynı ile maddi aleme tatbik etmelerindeki hataları izah ediliyor. Halbuki mana aleminin şartları ve yapısı ile maddi alemin şartları ve yapısı çok farklıdır. Bu farkı nazara almadan her iki alemi eşit görmüşler ve onu ona tatbik etmişler. Bu da bilimsel açıdan bazı çelişki ve itirazlara sebep olmuş.

Mesela; misal aleminde gördükleri Kaf Dağını yeryüzünde görmüş gibi tasvir etmişler. Kaf Dağı'nın cesamet ve büyüklüğünü öyle bir şekilde tasvir ediyorlar ki, dünyaya yerleşmesi mümkün değildir. O zaman haklı olarak ehli fen bu tasvirlere karşı çıkıyorlar. Zira coğrafya ilmine göre dünya üstünde böyle bir dağ mevcut değildir. Böyle olunca makbul olan bu evliyalar hakkında su-i zan oluşuyor.

İşte Üstad Hazretleri burada bu çelişki ve tutarsızlığı izah ediyor. Ne fennin beyanını inkar ediyor, ne de o makbul evliyaların gördüm dedikleri şeyin hakikatini reddediyor. Üstad onların gördüklerinin hak ve doğru olduğunu; lakin dünya üzerine tatbik etmelerinin hata olduğunu söylüyor. Onlar mana ve misal aleminde o yerleri görmüşler bu doğrudur, yalnız mana ve misal aleminin maddi alemle aralarında azim farklar var. Maddi alemde bir çakıl taşı, misal aleminde bir dağ gibi görünür. Maddi alemin küçük bir tarlası, misal aleminde büyük bir ova gibi yansır. İşte o zatların orada gördükleri geniş ve büyük kaf dağı, maddi alemdeki Himalaya Dağlarının mübalağalı bir tecellisi, bir yansımasıdır. Onların gördüğü haktır; ama gördüklerini aynı ile dünyaya tatbik etmeleri hatadır. İşin özü budur.

Üstad bu hakikati bahsi geçen yerde iki çobanın hikayesi ile izah ediyor. Rüya ve misal alemlerinde görülen şeylerin hükmünü doğru ve isabetli bir şekilde dünya şartlarına uyarlamak; ancak asfiya denilen derin alimlerin işidir. Bu zatlar başlangıçta asfiya makamına çıkamadıkları için, gördüklerini sağlıklı bir şekilde dünya şartlarına uyarlayamamışlar; ama daha sonra o makama çıkınca onlar da hatalarını görmüşler.

İkinci Mesele Hakkında

Vahdet-i Vücut: Kelime olarak "varlığı teklemek ve birlemek" anlamındadır. Allah’ın varlığı ve birliğinde bir istiğrak halidir. Yani Allah’ın varlığından başka varlıkları yok saymak ve inkar etmek halidir. Allah’tan başka mevcut yoktur, varlık sadece Allah’a ait bir durumdur demektir. Bu fikre göre masiva ve mahlukat diye bir şey yoktur, sadece Allah vardır.

Halbuki Ehl-i Sünnet "eşyanın hakikati sabittir" diyerek, mahlukatın vücudunu kabul etmişler. Bu yüzden bu meslek hali ve vicdani bir cezbe ve coşkunluk halidir, ilmi ve hakiki bir surete çevrilemez, çevrilirse çok imani problemler ortaya çıkar. Mesela; Allah’tan başka varlık yok denildiğinde ahiret, melekler, kitap, kader, gibi mahluk olan varlıklarında inkarı ortaya çıkar ki bu çok tehlikeli bir durumdur.

Ama İbn-i Arabi gibi zatlar bu manaları düşünmeden, sadece Allah’ın varlık mertebesini düşünerek ve o varlık boyutunda cezbeye gelerek, "Allah’tan başka mevcut yok" demişler, yoksa cezbesiz, akli ve muhakeme tarzında söylese dalalet olur. Bunların durumu güneş ışığının içinde gözü kamaşan bir adamın, sair zayıf ışıkları fark edememesi gibidir. İbn-i Arabi hazretleri Allah’ın varlık güneşinden gözü kamaştığı için, sair zayıf varlıkları görememiştir. Bundan dolayı da Allah’tan başka mevcut yok demiştir. Ama kendine geldiği zaman, yani gözündeki kamaşma gittiği zaman sair varlıkları kabul etmiştir. Bu sebepten dolayı ehlisünnet alimleri İbn-i Arabi’yi mazur saymışlardır.

Kalbi Allah sevgisi ile dolu olmayan ve maddeciliğe müptela olan birisi, vahdet-i Vücuttan dem vurursa kainat ve madde namına Allah’ı inkar eder. Felsefedeki Panteizm ve Monizm ekolünün iddia ettiği gibi varlık tektir; lakin varlık sadece şu aleme münhasırdır deyip Allah’ın ezeli ve ebedi vücudunu inkar eder. Bu zaman insanları böyle maddi hastalıklara müptela olduğu için, vahdet-i vücuttan dem vuramaz. Zira madde sevgisi iliklerine işlemiş, nasıl olur da onu tamamı ile inkar edebilir.

Bu fikre girmenin iki önemli sebebi vardır.

Birisi; mahlukat ve masivanın huzuru bozmasıdır.Yani nazarını Allah’a tevcih etmiş olan bu Allah dostları, masiva ve mahlukatı bu tevcihe bir engel görmüşler. Bu sebepten dolayı huzura zarar gelmemesi için masivayı inkar etmişler. Bir çeşit, Allah namına kainatı feda etmişler.

Diğer sebep ise; iman hakikatlerinin sair rükünlerini aklen ve ihata olarak idrak edememekten gelen bir saik ile mümkün varlık aleminden kaçınıp, Vacip olan Vücuda yani Allah’ın ezeli ve ebedi varlığına sığınmışlar. İbn-i Sina’nın haşir konusunda "akıl burada gitmez" dediği gibi bu zatlarda kalp merkezli bir meslek olmanın da bir dezavantajı ile imanın sair rükünlerinde aklen gidemedikleri için kendilerini ezeli varlıkta eritmişler.

Vahdet-i Şuhut: Allah’tan başka her şeyi unutmak ve sadece Allah’ın varlığına hasr-ı nazar etmektir. Masiva ve kainatı tamamı ile inkar etmek yerine, unutmak ve görmezlikten gelmek tarzı ile huzur-u İlahiyi temin etmektir. Bu meşrep eşyanın vücudunu inkar etmedikleri için, vahdet-i vücutta olduğu gibi mahzurlu ve riskli yönleri yoktur. Bu yüzden bu meslek diğerine nispetle daha sağlam ve riski olmayan bir meslektir.

Eski zamanda gemilerde kürek cezaları vardı, esirler geminin kürek odasına konulur ve unutulurdu. Aynı şekilde vahdet-i Şuhut da masiva ve kainatı nisyan odasına kilitleyip, Allah ile kul arasına girmesini önlemektir. Yani Allah’ı unutturacak her şeyi unutmak ile cezalandırmaktır. Bu meslek belki risksizdir; lakin bu maddeci asırda tatbiki zordur.

Maddenin gerçeği

2010-11-24T18:01:00.004+02:00

Maddenin hakikatına dair birçok yazıyı okudum, maddenin sadece algı boyutunda olduğunu iddia edenlerin varlığını görünce ''Nasıl oluyor da böyle düşünebiliyorlar'' diye içimden geçirmedim desem yalan olur...

Bir sayfada bu konu hakkında belirttiğim görüşlerimin ''teolojik '' olduğu iddiasında bulunuldu , kendimle hasbihalimde ''Yahu bloğun ne güne duruyor :) '' dedim..

Maddenın gerçeği yada hakikati hakkında sahih yazıları paylaşmaya karar verdim..

İddia şu '' Madde ancak algı ve enerji boyutunda vardır , herşey ve insan gölge ve hayal varlıklardır '' diyorlar...

Biz de Kuranın ışığında aksini iddia ediyoruz.. ya biz onları anlamadık yada onlar bizi, bakalım bu yazı dizisinin sonunda ortaya çıkacak..

vesselam..

Teşrik tekbiri

2010-11-15T23:14:00.000+02:00

Teşrik tekbirlerini unutmayalım

Teşrik tekbirlerine arefe günü; sabah namazından sonra başlanır. Kurban Bayramı'nın dördüncü gününün ikindi namazına kadar (ikindi namazı da dahil) yirmi üç vakit "farz namazların hemen arkasından" getirilir.

Teşrik tekbiri şu şekildedir: "Allâhû - Ekber, Allâhû-Ekber, Lâ ilâhe illâllâhu Vallâhu Ekber, Allâhû Ekber ve li'llâhi'l-Hamd"

Teşrik günlerinde alınan tekbirler vaciptir. Çünkü Kur'an-ı Kerim'de, "Allah'ı sayılı günlerde (teşrik günlerinde) zikrediniz." buyurulmuştur.

Teşrik tekbirinin aslı; Hz. İbrahim'den rivayet edilen şu olaydır: Cebrail (as) Allahû Teâla (cc)'nın ihsan buyurduğu kurban ile Hz. İbrahim (as)'e geldiği zaman; Hz. İsmail'i kurban etme hususunda acele edeceği endişesi ile "Allahû Ekber, Allahû Ekber" diye nida etmiştir. Hz. İbrahim, Cebrail'i görünce "La ilâhe illâ'llahû va'llahû Ekber" diyerek cevap vermiştir. İşte teşrik tekbirleri, bu teslimiyeti ifade eder.

KURBAN BAYRAMINIZI TEBRİK EDERİM..

2010-11-15T22:42:00.004+02:00

KURBAN BAYRAMINIZI TEBRİK EDERİM...
Hz. Aişe (radıyAllahu anhâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Hiç bir kul, kurban günü, Allah indinde kan akıtmaktan daha sevimli bir iş yapamaz. Zîra, kesilen hayvan, kıyamet günü boynuzlarıyla, kıllarıyla, sınnaklarıyla gelecektir. Hayvanın kanı yere düşmezden önce Allah indinde yüce bir mevkiye ulaşır. Öyle ise, onu gönül hoşluğu ile ifâ edin."
Ayet-i Kerime meali...

Bismillahirrahmanirrahim

Cenab-ı Hak, Mâide Sûresinin 27. Ayetinde mealen şöyle buyuruyor:

(Ey Muhammed!) Onlara, Adem’in iki oğlunun haberini gerçek olarak oku. Hani ikisi de birer kurban sunmuşlardı da, birinden kabul edilmiş, ötekinden kabul edilmemişti. Kurbanı kabul edilmeyen, “Andolsun seni mutlaka öldüreceğim” demişti. Öteki, “Allah ancak kendisine karşı gelmekten sakınanlardan kabul eder” demişti.

Zilhicce ayı ve On gecenın önemi...

2010-11-05T18:13:00.002+02:00

Bilindiği üzre hicri-kamerî ayların 12’ncisi zilhicce ayıdır. Bu ay, İslâm’ın beş esasından biri olan hac farîzasının îfa edildiği umumi afv ayıdır. Arafat’a çıkıldığı, için milyonlarca kurbanın kesildiği ve bir senelik hesapların görülüp amel defterlerinin kapandığı mukaddes bir aydır.

Zilhiccenin 1’inden 10’una kadar olan geceler, Kur''an-ı Kerim''de “leyâli-i aşere” diye tabir edilen on gecelerdendir. Diğer mübarek 10 geceler de, Ramzan-ı şerifin son 10 gecesi ile Muharrem ayının ilk on geceleridir. Rabbimizin, “On geceye yemin olsun ki...” (1) buyrurarak yeminle beyan ettiği bu mübarek zaman dilimi, bütün mü’minler için yepyeni bir manevi fırsat dönemidir.

Hadîs-i şeriflerde buyrulmuştur ki:

“Zilhiccenin ilk günlerinde tutulan bir gün oruç, bir yıl oruç tutmaya, bir gecesini ihya etmek de Kadir gecesini ihya etmeye bedeldir.” (2)

“Zilhiccenin ilk on gecesinde yapılan amel için, 700 misli sevap verilir.” “Zilhiccenin ilk 9 günü oruç tutana, her günü için bir yıllık oruç sevabı verilir.” (3)

“Allah indinde zilhiccenin ilk on gününde yapılan amellerden daha kıymetlisi yoktur. Bugünlerde tesbihi, tahmidi, tehlili ve tekbiri çok söyleyin!” (4) (Kısaca Tesbih, sübhanAllah; Tahmid, elhamdülillah; Tehlil, Lâ ilâhe illAllah; Tekbir ise Allâhu ekber demektir.)

Binaenaleyh bu ayda; günühlarımızın afvı, noksanların tamamlanması için istiğfar, salevât-ı şerife, diğer duâlar ve tesbih namazına devamda büyük hayır ve fazilet vardır.

Hacca gidemeyen mü’minlerin bu günlerde oruç tutmaları çok büyük fazilettir. O bakımdan kurban bayramından evvel 9 gün oruç tutmalı, 10. günü kurban kesilinceye kadar birşey yemeyip oruçlu bulunmalı ve orucunu kurban etiyle açmalıdır.

Hiç olmazsa 8’inci gün ile beraber, 9’uncu günü (Arefe günü) oruçlu olmak lâzımdır.

Kurban bayramı Arefe günü sabah namazından, 4’üncü bayram günü ikindi namazına kadar, bütün farzların arkasından “Teşrik tekbiri” almak, kadın-erkek her mükellef Müslümana vâciptir.

Sual: Zilhicce ayında, hangi günlerde oruç tutmalıdır?

CEVAP

Kurban bayramının bulunduğu aya Zilhicce denir. Zilhicce ayının ilk on gününde yapılan ibadetlerin kıymeti çoktur. Bu husustaki hadis-i şeriflerden birkaçı şöyledir:
(Zilhiccenin ilk günlerinde tutulan oruç, bir yıl oruç tutmaya, bir gecesini ihya etmek de Kadir gecesini ihya etmeye bedeldir.) [İbni Mace]

(Zilhiccenin ilk on gecesinde yapılan amel için, 700 misli sevap verilir.) [Beyhekî]

(Zilhiccenin ilk dokuz gününde oruç tutan, her günü için, helal malından yüz köle azat etmiş veya yolundaki mücahidlere yüz at vermiş veya Kâbe’ye kurban için yüz deve göndermiş gibi sevaba kavuşur.) [R. Nasihin]

(Zilhiccenin ilk on günü fazilette bin güne, Arefe günü ise, on bin güne eşittir.) [Beyhekî]

İlk on günün kıymeti

Ebüdderda hazretleri buyurdu ki:
(Zilhiccenin ilk 9 günü oruç tutmalı, çok sadaka vermeli ve çok duâ ve istigfar etmelidir! Çünkü Muhammed aleyhisselam, (Bu on günün hayır ve bereketinden mahrum kalana yazıklar olsun) buyurdu.

Zilhiccenin ilk 9 günü oruç tutanın, ömrü bereketli olur, malı çoğalır, çoluk çocuğu belâlardan muhafaza olur, günahları affolur, iyiliklerine kat kat sevap verilir, ölürken kolay can verir, kabri aydınlanır, Mizan’da sevabı ağır gelir ve cennette yüksek derecelere kavuşur.) [Şira]

Nafile oruç tutarken uygun bir davete gidilince, orucu bozmak günah değildir. Bir mümin arkadaşı sevindirmek ve onu üzmemek için davetine gidilir. Davete gidip de orucunu bozmayan bir kimseye Peygamber efendimiz, (Arkadaşın senin için bu kadar külfete girdiği hâlde, sen hâlâ “Oruçluyum” diyorsun. Şimdi ye, sonra yerine bir gün tutarsın.) buyurdu. Yine buyurdu ki: (Davete giden, Ramazan, kaza ve adak orucu değilse, [nafile] orucunu bozsun!) (Din kardeşinin hatırı için nafile orucu bozana, bin günlük oruç sevabı yazılır. Bu orucu kaza edince de iki bin günlük sevap yazılır.)

Öğleden sonra, bir zaruret olmadıkça, nafile orucu bozmamalıdır! Hadis-i şerifte, (Nafile oruç tutan kimse, öğleye kadar muhayyerdir.) buyuruldu.

İbni Abbâs radıyallahu anhümâ'dan rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:
" Başka günlerin hiçbirinde, zilhiccenin ilk on gününü kastederek şu günlerde işlenecek amel-i sâlihten, Allah katında, daha sevimli hiçbir amel yoktur."
-Allah uğrunda yapılacak cihad da mı üstün değildir, Yâ Resûlallah? dediler.
- " (Evet)Allah yolunda yapılacak cihad da. Ancak malını ve canını tehlikeye atarak cihada çıkan, şehit olup dönmeyen kimsenin cihâdı başka.(O, bundan üstündür), buyurdu.
(Buhârî, Îdeyn 11. Ayrıca bk. Ebû Dâvûd, Savm 61; Tirmizî, Savm 52; Ýbni Mâce, Sıyâm 39)

DİPNOTLAR
(1) el-Fecr sûresi, 89/2.
(2) Tirmizi, Sünen, Savm, 52; İbn Mace, Sıyam, 39.
(3) Tirmizi, Sünen, Savm, 52.
(4) Abd b. Humeyd, Müsned, 1/257.
(5) Mübarek gün ve gecelerde yapılması tavsiye edilen Duâ ve İbâdetler, Fazilet Neşriyat, İstanbul, byy., s. 44.

Siz sansürü Tek Parti döneminde görmeliydiniz

2010-11-03T23:45:00.001+02:00

Okumaktan bıkmayacağınız bir kişi.....

Mustafa Armağanın kaleminden....

Siz sansürü Tek Parti döneminde görmeliydiniz Tık!

Keramet ?

2010-11-03T01:36:00.002+02:00

‎

"Sırtımızda bunca günah kamburu varken, hala ayakta kalmamızdan daha büyük keramet olur mu?"
Şah-ı Nakşibend

Söz...

2010-09-28T21:31:00.000+03:00

Söz olur , adam eder âdemi..
Söz olur , adem eder herşeyi..

by dilşad...

Aczimizi hissettiğimiz hastalıklarımızla yaşamak -2-

2010-09-21T00:39:00.004+03:00

Aczimizi hissettiğimiz hastalıklarımızla yaşamak dedik ,amma nasib olmadı birtürlü devamını getiremedik..

Evet bu hastalığım sona ermek üzere inaşallah,amma imtihanlar bitmiyor elbette.... zira hayat ne zaman biterse imtihanlarda ozaman bitecek (:

Bu süreç boyunca hastalığımın hertürlü zorluğuna karşı, inandığım ve güvendiğim kitaplarım sayesinde ayakta durabildim..

Doktorların''moralini yüksek tut '' demesi , dayanağı olmayan hasta için mümkünmü?
Helede onca vefat eden, hayat kalitesi (dr'un tabiri ile) düşen insanları görüp, kendinizin de yavaş yavaş yatağa bağlanmaya başladığınızı gördükçe..

Tedavi maksadlı ilaçlar yan etksi sebebi ile sizi adeta kötürüm ederken, siz elinizi dahi kımıldatacak bir güce sahib değilken nasıl moral sahibi olacaksınız?

İşte bu tür maraza mübtela her insanın en büyük tesellisi ve moreli ancak itikadı ve imanı oluyor..

Zira Okuduğum Risalei nur eserlerinde yazıyor ki;

------ musibet ve hastalıklarda insanların şekvâya üç vecihle hakları yoktur.

Birinci Vecih:

Cenâb-ı Hak, insana giydirdiği vücut libasını san'atına mazhar ediyor. İnsanı bir model yapmış; o vücut libasını o model üstünde keser, biçer, tebdil eder, tağyir eder, muhtelif esmâsının cilvesini gösterir. Şâfî ismi hastalığı istediği gibi, Rezzak ismi de açlığı iktiza ediyor, ve hâkezâ...

(Mülkün mâliki, mülkünde dilediği gibi tasarruf eder)

Demekki ben bir modeldim ve şekva ve şikayete hakkım yoktu...

İkinci Vecih:

Hayat musibetlerle, hastalıklarla tasaffi eder, kemal bulur, kuvvet bulur, terakki eder, netice verir, tekemmül eder, vazife-i hayatiyeyi yapar. Yeknesak istirahat döşeğindeki hayat, hayr-ı mahz olan vücuttan ziyade, şerr-i mahz olan ademe yakındır ve ona gider.

Üçüncü Vecih:

Şu dâr-ı dünya, meydan-ı imtihandır ve dâr-ı hizmettir. Lezzet ve ücret ve mükâfat yeri değildir. Madem dâr-ı hizmettir ve mahall-i ubudiyettir. Hastalıklar ve musibetler, dinî olmamak ve sabretmek şartıyla, o hizmete ve o ubudiyete çok muvafık oluyor ve kuvvet veriyor. Ve herbir saati bir gün ibadet hükmüne getirdiğinden, şekvâ değil, şükretmek gerektir.

Evet, ibadet iki kısımdır: bir kısmı müsbet, diğeri menfi. Müsbet kısmı malûmdur. Menfi kısmı ise, hastalıklar ve musibetlerle, musibetzede zaafını ve aczini hissedip, Rabb-i Rahîmine ilticâkârâne teveccüh edip, Onu düşünüp, Ona yalvarıp hâlis bir ubudiyet yapar. Bu ubudiyete riyâ giremez, hâlistir. Eğer sabretse, musibetin mükâfâtını düşünse, şükretse, o vakit herbir saati bir gün ibadet hükmüne geçer. Kısacık ömrü uzun bir ömür olur. Hattâ bir kısmı var ki, bir dakikası bir gün ibadet hükmüne geçer. Hattâ bir âhiret kardeşim, Muhacir Hafız Ahmed isminde bir zâtın müthiş bir hastalığına ziyade merak ettim. Kalbime ihtar edildi: "Onu tebrik et. Herbir dakikası bir gün ibadet hükmüne geçiyor." Zaten o zat sabır içinde şükrediyordu 2. Lema..

İşte hastalığın mahiyeti ve neticesi için ruhlara inşirah verecek satırlar..

Not= Anlamını bilmediğiniz kelimelere çift tıklayınız , lügat eklenmiştir..

Devamı bir sonraki yazımda..

Bayram tebriği..

2010-09-10T12:38:00.004+03:00

Afuv yolunu gözler affetmek için heran...
Affedilmeye layık olmuşsun kendine gel ey insan...

Ramazan bayramınızı ve Cuma gününüzü tebrik ederim, Rabbim tüm sevdiklerinizle birlikte ,Cennette cemai ile müşerref edeceği hakiki bayramlara ulaştırsın..

selam ve dua ile...

Aczimizi hissettiğimiz Hastalıklarmızla yaşamak..

2010-08-20T15:02:00.003+03:00

Hayat dediğimiz şu kısıtlı zamana neleri sığdırıyoruz, acılar .. sevinçler.. öfkeler..

Her insanın başından hastalık diye bir imtihan geçiyor, bundan 10 sene önce hastalığım ile ilk kez tanıştım..

Doktorum, elinde raporlar ve tahlil kağıtları ile karşımdaydı, kötü haberi vermek için ..Susmak güzeldir diye düşünüp sonuna kadar dinledim..konuşması bittiğinde ise eşimin yüzüne baktım, o da bana bakıyordu ve '' Allahın gücü herşeye yeter'' dedi...

Doktor ,sanırım sakin oluşumuzdan olsa gerek meselenin ciddiyeti hakkında tekrar konuşmak istedi..

İşin aslı bu sonucu beklemiyorduk,o gün hayatımıza giren bu hastalığın adı ''Adonema'' diyede bilinen Beyin tümörüydü..

Yaklaşık 10 senedir madden yorucu ve ağır geçen( manen bir hazine bildiğim ) bir imtihanın sonuna geldim, inşallah bu hastalığımdan tamamen kurtulacağım , şimdilik son aşama olan ilaçla tedavi ile bastırılmış durumda..

Peki bu maddeten ağır imtihanı manen hafif geçirmek için neler yapmalı?

Hangi hakikat insana güç verir?

Doktorların'' moral '' dedikleri şeyin iç yüzü nedir?

Bir sonraki yazımda :)

Tebessüm :)

2010-08-18T10:52:00.000+03:00

Deprem ve biz...

2010-08-17T17:29:00.004+03:00

Marmara depreminin 11. yıldönümü...Ne çabuk geçti zaman, nasılda unutuldu yaşananlar..

Oysa ki dün gibi aklımda, o elim hadise..

O gün ameliyat olmuştum ve sancıdan uyuyamamıştım, tam uyudum derken o müthiş sarsıntı ile sıçradık..Ben yorgunluk ve ilaçların tesiri ile ne olduğunu bir an farkedemedim, eşim 'Deprem oluyor'' dediğinde aklım başıma geldi, sadece cevşen okumak ve dua etmek istiyordum, evin tabanı sabit durmuyordu, eşim annemi ve benı tutarak lavobaya götürdü, hepimiz abdest aldık ve nolur nolmaz diye ,elimize geçen eşarp çorap ne varsa biryandan da giyinmeye çalıştık..Dışarı baktığımda karşıdaki apartman ile bizim apartmanın birleşip ayrıldığını görünce, dedim ''herhalde bundan kurtulamıyacağız, helalleşelim..'' Sonra aklıma aziz Üstadımın deprem risalesi geldi, sanki içime bir su serpildi, bu zemin ancak ve ancak emir tahtında hareket eder, zarar ve menfaat onun elindedir...

Deprem bize çok şey kazandırmalıydı aslında, nasıl oluyorda zemini hiddete getirecek günahlar işliyorduk...

Ve bazı akılsızların dediği ve inandığı gibi bir fay hattının tesadüfen hareketi olmayan bu hadise ye sebeb olduğumuz hatalarımızın farkına varmalı ve istiğfar etmeliydik...

Ya Rab, Böyle elim hadiselerde canımızı alacaksan masum ve mazlum olarak al.. bizleri zalimlerden olmaktan muhafaza eyle..

Ya Rabbi, senın ilemindeki her türlü şerden sana sığınır, ilmindeki her türlü hayrı sevdiklerim ve kendim adına senden isterim...

DEPREM NEDİR? Risalei nurda deprem ve hakikatını öğrenmek için tıklayınız...

Keşke olmasaydı- (Tv 24) BEDİÜZZAMAN ...

2010-08-15T13:28:00.001+03:00

Keşke Olmasaydı Programı, Said Nursi Özel Programı from NurPenceresi on Vimeo.

Hayattan lezzet ve zevk bekliyenlere müjde..

2010-08-14T00:43:00.000+03:00

Hayatınızın lezzetini ve zevkini isterseniz, hayatınızı iman ile hayatlandırınız ve feraizle zinetlendiriniz ve günahlardan çekinmekle muhafaza ediniz.

Bediüzzaman...

Cumamız Hayr olsun..

2010-08-13T16:13:00.002+03:00

"Ey Insanlar!
Kendiniz için ahiret azığı hazırlayınız ve onu kendinizden önce gönderiniz!
Elbette bilirsiniz ki, ölecek ve dünyada her şeyinizi geride bırakacaksınız!
Sonra Alemlerin Rabbi, arada bir tercüman ve perde bulunmaksızın sizden herbirinize:
Sana benim Resulüm gelip, emirlerimi tebliğ etmedi mi?
Ben sana mal verdim, ihsanda bulundum.
Sen, bu nimetlerden, kendine ahiret payı ayırdınmı? diyecek
Oda, sağına soluna bakacak, hiç bir şey görmeyecek.
Sonra, önüne bakacak, orada da cehennemden başkasını görmeyecek!
Öyle ise, yarım hurma ile de olsa, cehennemden kendisini korumaya gücü yeten hemen o hayrı işlesin.
Onu bulamayan da güzel bir sözle kendisini korumaya çalışsın.
Çünkü bir iyiliğe, on mislinden yediyüz misline kadar sevab verilir.
Selam size,
ALLAH'ın rahmet ve bereketleri üzerinizde bulunsun!"

Sıcak günlerde oruç için bir tavsiye...

2010-08-10T21:58:00.002+03:00

Ramazan ayına kavuşturan Rabbime hamd olsun, bu sıcak günlerde Oruç tutan tüm ehl-i İmanın ecrini kat kat arttırsın Rabbim..

Şayet Zemzem alma imkanınız varsa yada evinizde bulunuyorsa size önemli bir hatırlatmam olacak, Zemzem hangi niyetle içilirse onun içindir diyor Efendimiz (sav), sahurda oruca niyetlenirken '' Ya Rab, bana orucun , açlğın ve SUSUZLUĞUN zahmetini çok hissettirme'' diye dua ederek zem zeminizi için, Allahın izni ile rahat bir şekilde oruç tutarsınız, tecrübe ile sabit :)

Tevbe..

2010-08-09T22:15:00.004+03:00

Evladının acısıyla yanan bir anne kalkıp uzatırsa dergâhına titreyen ellerini bu tövbemi sunuyorum o ellerle birlikte

Gecenin bir vaktinde herkes istediğiyle, sevdiğiyle hemhalken; yetim kalmış bir yürek sessiz sessiz ağlarken bakarsa bir an olsun yıldızsız gökyüzüne ve melekleri inleten bir edayla seslenip ""ALLAH"" derse derinden ve Lebbeyk nidaları gelirse göklerinden, o öksüz haykırışa katıyorum tevbemi...

Günahları yüzünden mahkûm olur ya insan, kimse görmesin diye görüp gülmesin diye kirlenen ellerini kapatır ya yüzüne ve günlerce acıyla inim inim inler ya; vicdanından yükselen alev gibi bin sesle uykusuz gecelerin ışıdığı zamanda karanlığın gündüze yakın olduğu anda secdelere kapanıp YA RABBİM ben pişmanım, ben pişmanım Ey Rahman diyerek geçer ya kendisinden o pişman baygınlığa sunuyorum tevbemi...

Rahmeti yok etmek için yola çıkan Ömere, kız kardeşine karşı bazen şefkatli abi, bazen güvenli baba. Hattab oğlu Ömer’in eline bulaştığı kardeşinin kanıyla, sonra aynı Ömer’in Peygamber nazarını gözleriyle içerken günahlara döktüğü inci taneleriyle süslüyorum tevbemi..

Kendisinden başka ilah olmayan Subhan, zalimlerden oldum ki merhamete muhtacım, huzuruna alsan da beni böyle perişan, benim hakkımda olan hükmün başımda tacım...

Simsiyah ve pis köle diye hakaretler var Habeşlinin gözlerinde; güneş batmayı hiç bu kadar istememiştir, çöl serinliğe böylesine hasret duymamış ve bir taş pamuk kadar hafif olmayı bu denli istememiştir. Çünkü bir Bilal vardır ortada ve kucağında bir kaya. İnkâr tekliflerine ızdırap yüklü o dil taptaze bir ruhla cevabı dillendirir: "Allah bir Allah bir". Kumların üstündeki O simsiyah bedenden dökülen terlerle yıkıyorum tövbemi...

Savaştan dönen nazlı Nebi! Üstü başı toz toprak içinde. Onu bu halde merhamet timsali kızı Fatımatuzzehra görünce gözyaşlarına engel olamaz. Bir yandan babacığının yüzünü gözünü siler, bir yandan da anne gibi konuşur: “Seni yaradana kurban olayım. Sana böyle ne yaptılar.” Ey Fatıma yakışmasa da bu varlık o ismi anmaya, seni her anışta anne dedim, Fatıma annem dedim. Bir menekşem var şimdi ismini Hüseyin koydum. Ona her su verişte içimin Kerbelası serinler. Sonra sen sanki tebessüm edersin ötelerden. Senin o güzel ismine katıyorum tövbemi.

Ah taif! Dünya kendi haline bırakılsa dönmezdi. İyice yaklaşarak kavururdu dünyayı güneş kendi haline bırakılsaydı eğer. Toprak parça parça bölünür TAİF denen noktada dağlar dümdüz olurdu, O evet deseydi eğer. Binbir umutla gelen göklerin sevgilisi, yerlerin efendisi sızıyı yudumladı ve gök ehli ağladı. Ona atılan her taş sonsuza dek mahsun kalacak. O bir evet deseydi sineler çatlayacak, Taif yok olacaktı ama kanlar içinde ellerini kaldırıp,

“Allahım” dedi Rasul. Bir anda her şey sustu İsrafil doğruldu, Mikail doğruldu, Azrail de pür dikkat ve hüzün Cebrail ’de. Melekler ihtizazda, işaret bekliyor arş, kainatta tek ses yok. Çünkü arşa doğru uzanan bu eller "Muhammed" e aitti ve biliyor ki alem O ne istese olur, sema biliyor ki reddedilmez isteği “Allahım” dediyse Habib , hele acı içinde gözlerinde yaş, baktıysa maveraya kanı donar dünyanın, ukbanın donar kanı. Açıldı Son Nebinin nurdan nur dudakları ve seslendi yarine “Allahım acziyetimi sana şikayet ediyorum sana şikayet ediyorum acziyetimi” kainatı titreten bu şefkat seslenişiyle sunuyorum tevbemi.

Kendisinden başka ilah olmayan Subhan, zalimlerden oldum ki merhamete muhtacım, huzuruna alsan da beni böyle perişan, benim hakkımda olan hükmün başımda tacım

Allahım günahkar bir sesleniştir bu günahların yükselemeyeceği yüce katına.
Şanın ne yücedir Senin ki Mülk elindedir ve Sen her şeye Kadirsin. Kudretin her şeye galiptir ve Sen çok bağışlayansın.
Yedi göğü birbiriyle ahenk içinde yaratan Sensin, dünya semasını kandillerle süsleyensin.
Senin ilmin en gizli işlerin bütün inceliğine nüfuz eder.
Sen her şeyden hakkıyla haberdarsın, haberdarsın benden. Dünümden, bugünümden ve yarınımdan. Bir ömrü işte böyle yele verdim savurdum, şimdi pişman perişan gelip duaya durdum. Geçmişi ve geleceği yüreğime aldım da kendimi avuttum, nefsimi unuttum.
Kalbimin cennetinde nefsime uyan Adem o yüce dergahına gözlerimden seslenir ve Nuh toplar kalbimde ne kadar duygu varsa nefsimin tufanından korumaya çalışır İbrahim’in ateşe atıldığı mancınık yüreğimdedir benim, Eyyub bana sabreder...

Kendisinden başka ilah olmayan Subhan, zalimlerden oldum ki merhamete muhtacım, huzuruna alsan da beni böyle perişan, benim hakkımda olan hükmün başımda tacım...

((Hoş Geldin Y a Şehr-i Ramazan...))

2010-08-09T22:04:00.004+03:00

Ramazan-ı Şerifinizi tebrik ederim.. herbir günü leyle-i Kadir kıymetinde ve kudsiyetinde geçmesi duasıyla...

Ramazan'da Evrad ve Dersle Meşguliyet..( Tık )
Allahumme inneke afuvvun, tuhibbul afve, fa'fu anna

Berat gecesi..

2010-07-26T13:37:00.000+03:00

"Şaban ayının 15. gecesi olduğunda o geceyi ibadetle geçirin, gündüzünde de oruç tutun. Çünkü Yüce Allah, bu gece güneşin batışından fecre kadar olan sürede dünya semasına rahmetiyle tecelli eder ve "Yok mu benden af isteyen affedeyim! yok mu rızık isteyen vereyim! Yok mu musibete uğrayan ona afiyet vereyim, yok mu şöyle, yok mu böyle!" der" buyurmuştur.

(İbn Mace, İkametu’s-Salât 191(1-144) Hadis No:1388)

---

Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselam bu gece Rabbine şöyle dua etmiştir:

"Allahım, azabından affına, gazabından rızana sığınırım, Senden yine Sana iltica ederim. Sana gereği gibi hamd etmekten âcizim. Sen Kendini sena ettiğin gibi yücesin."

(et-Tergib ve't-Terhîb, 2:.119, 120.)